บทที่ 755

ไทฮองไทเฮามองดูคนที่คุกเข่าร้องไห้อย่างทุกข์ระทม สีหน้าพลันอ่อนลง

“หลันเอ๋อร์ เจ้าบอกความจริงข้ามา เจ้ามิรู้จริงหรือว่าคนเหล่านั้นเป็นกบฏ?”

มู่หรงหลันส่ายศีรษะ

“ไม่รู้เพคะ หม่อมฉันไม่รู้จริง ๆ หม่ากงกงผู้นั้นเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก เขาปั่นหัวพวกเราตั้งแต่ต้นจนจบ เสด็จย่า ท่านก็ถูกเขาหลอกด้วยมิใช่หรือเพคะ ท่านย่อมรู้ดีที่สุดว่าเขาเจ้าเล่ห์แค่ไหน ท่านคิดไม่ผิดเลย...”

ไทฮองไทเฮาทอดถอนใจ

“เอาล่ะ หากข้าถูกปล่อยตัวออกไปได้ จักอธิบายความจริงให้ฝ่าบาทฟังเป็นแน่ และขอให้ปล่อยเจ้าออกไปด้วย”

นังสารเลว!

คิดว่านางโง่จริงรึ!

ในยามนี้นางต้องตกปากรับคำไว้ก่อน เพื่อให้อีกฝ่ายตายใจไปก่อน มิฉะนั้นมู่หรงหลันจะอับอายกลายเป็นโทสะ ลุกขึ้นมาฆ่านางกลางดึก จะทำอย่างไร?

มิรู้จริง ๆ ว่าผู้ใดเป็นคนจัดการ ให้ขังพวกนางไว้ด้วยกัน

มู่หรงหลันโค้งคำนับขอบคุณไทฮองไทเฮา นัยน์ตามีแสงสีเข้มแฝงอยู่

ความจริงก็เป็นดั่งที่นางคาดไว้ หยางเหลียนซั่วได้สารภาพจนหมดเปลือก ทว่ามิได้สาวถึงตัวมู่หรงหลันเพียงคนเดียวเท่านั้น และหาได้เอ่ยถึงความสัมพันธ์ฉันลุงหลานของพวกเขาไม่

เขาคิดว่า มู่หรงหลันยังคงมีตระกูลมู่หรงเป็นที่พึ่ง และนางยังเฉลียวฉลาดมาก จักสามารถคิดหาวิธีเอาตัวรอดได้แน่นอน

นอกจากนี้นางถือว่ายังมีสายเลือดของแคว้นเฉิน ในวันข้างหน้าหากให้กำเนิดบุตรได้ ก็สามารถสานต่อปณิธานการกอบกู้แว่นแคว้นได้...

ที่ยามนี้หยางเหลียนซั่วยอมสารภาพทุกอย่าง ประการแรกคือกลัวว่าป่าทุรกันดารจักถูกทำลาย เพราะซูฮ่วนผู้นี้บ้าระห่ำ และหมกมุ่นยิ่งกว่ามารเช่นเขาเสียอีก!

ประการที่สอง เขาไม่มีทางรอดอยู่แล้ว เช่นนั้นก็ป่าวประกาศวีรกรรมของพรรคเทียนหลงจะดีกว่า ให้ใต้หล้าได้ล่วงรู้ถึงความยิ่งใหญ่ของเขา และรู้ว่าฮ่องเต้แคว้นหนานฉีถูกเขาปั่นหัวอย่างไร...

เพื่อที่จะรักษามู่หรงหลันไว้ หยางเหลียนซั่วโกหกว่า เหตุการณ์ในวิหารบรรพบุรุษ เป็นเพราะนางถูกพรรคเทียนหลงบีบบังคับ

ระหว่างเขาสารภาพ มีพัศดีจดบันทึกอยู่ด้านข้าง

เหตุการณ์หลายเหตุการณ์ บาปหนาจนสุดที่จะบรรยายออกมาได้

รุ่ยอ๋องทนฟังไม่ไหวจริง ๆ จึงออกไปสูดอากาศข้างนอก

เฟิ่งจิ่วเหยียนฟังอย่างสงบนิ่ง จนกระทั่ง ได้ยินเรื่องของมารดาผู้ให้กำเนิดของเซียวอวี้

ยี่สิบปีหลังจากสถาปนาราชวงศ์ ฮ่องเต้พระองค์ก่อนพาซูเฟยร่วมเดินทางออกตรวจการทางใต้ด้วยกัน ระหว่างทางพบกับโจรสลัด และอดีตฮ่องเต้ทรงละทิ้งซูเฟยเพื่อหนีเอาตัวรอด...

ครั้นหยางเหลียนซั่วเอ่ยถึงเรื่องนี้ ก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่งสาแก่ใจ

“เขียนเลย! ยิ่งเขียนชัดเจนก็ยิ่งดี! ให้คนทั่วหล้าได้รับรู้ว่า ในเหตุการณ์นั้นมารดาผู้ให้กำเนิดของฮ่องเต้ถูก...”

ทันใดนั้นเฟิ่งจิ่วเหยียนก็คว้าคอของเขาไว้ แววตาเย็นชานัก

หยางเหลียนซั่วสำลัก กลับยังคงเอ่ยยั่วยุอย่างปะติดปะต่อ

“เจ้า...โกรธรึ? ซูฮ่วน เจ้า...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนหันศีรษะกลับไปแล้วเอ่ยกับพัศดีที่กำลังบันทึกคำให้การอยู่ “เรื่องสุดท้าย ลบทิ้งเสีย”

พัศดีก้มศีรษะลงด้วยความเคารพ

“ขอรับ!”

ในใจผุดความสงสัยขึ้นมาทันที ไฉนจึงเป็นเรื่องสุดท้าย?