บทที่ 760

หน้าประตูจวนตระกูลเฟิ่ง นายท่านเฟิ่งมองดูรถม้าที่กำลังเคลื่อนจากไป ในใจรู้สึกอึดอัดเป็นพิเศษ

อี๋เหนียงหลินเอ่ยเตือน “นายท่าน รถม้าออกไปไกลแล้ว พวกเรากลับเข้าข้างในกันเถิด อาหารเย็นชืดหมดแล้วเจ้าค่ะ”

นายท่านเฟิ่งสะบัดมือของนางออก แค่นเสียงเย็นชา ก่อนหมุนตัวเดินเข้าจวน

เขาเป็นบิดาผู้ให้กำเนิดของจิ่วเหยียนแท้ ๆ ทว่าฝ่าบาทเชิญแต่ฮูหยินเมิ่ง มิได้เชิญเขา!

หรือว่าในอนาคตจิ่วเหยียนจะสมรสในฐานะบุตรสาวของตระกูลเมิ่ง?

มันน่าโมโหมากนัก!

ณ พระราชวัง

เซียวอวี้ได้สั่งให้คนเตรียมสำรับเย็นไว้แล้ว

เพียงแต่วันนี้มีราชกิจรัดตัว จึงเกือบลืมไปเช่นกัน

ฮูหยินเมิ่งเข้าวังเป็นครั้งแรก ไม่ถ่อมตัวหรือเย่อหยิ่งเกินไป

อาหารเป็นเรื่องรอง จุดประสงค์หลักคือนางต้องการทูลถามฝ่าบาทว่า จัดเตรียมพิธีสมรสกับจิ่วเหยียนถึงไหนแล้ว

เซียวอวี้ก็อยากถามความคิดเห็นของนางกับเฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยเช่นกัน

ถึงอย่างไรก็อยากเกี่ยวดองกับตระกูลเฟิ่ง ยังต้อง...

เฟิ่งจิ่วเหยียนยืนขึ้น และเอ่ยด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

“ฝ่าบาทเพคะ อาจารย์กับอาจารย์หญิงเลี้ยงดูหม่อมฉันจนเติบใหญ่ ในใจของหม่อมฉัน พวกเขาคือพ่อแม่ของตน ดังนั้น หม่อมฉันจะแต่งงานในฐานะคนตระกูลเมิ่งเพคะ”

ฮูหยินเมิ่งตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นรู้สึกเบ้าตาร้อนผ่าว

เซียวอวี้มิได้สนใจว่านางจะออกเรือนในนามของตระกูลใด ขอเพียงแต่งงานกับเขาก็พอ

เขามองดูนางอย่างลึกซึ้ง พลางกดคางเบา ๆ

“เราตามใจเจ้า”

“จิ่วเหยียน เจ้า...” ฮูหยินเมิ่งยังต้องการเกลี้ยกล่อมให้นางไตร่ตรองอีกครั้ง

เฟิ่งจิ่วเหยียนรินสุราเต็มจอก และคำนับให้ฮูหยินเมิ่ง

“อาจารย์หญิง ทุกสิ่งที่ข้ามีในวันนี้ ล้วนเป็นท่านกับอาจารย์มอบให้

“หาใช่แค่วิทยายุทธ ยังมีวิธีการประพฤติตน และศีลธรรมจรรยาอีกด้วย

“บุญคุณเลี้ยงดูยิ่งใหญ่เทียมฟ้า นี่คือประการแรก

“ในสมัยที่ศิษย์พี่เมิ่งยังมีชีวิตอยู่ ก็ปฏิบัติต่อข้าเสมือนน้องสาวแท้ ๆ เขาสิ้นลมตั้งแต่อายุยังน้อย ข้าจึงสานต่อความกตัญญูต่อจากเขา แบ่งปันความสุขในครอบครัว นี่คือประการที่สอง

“อาจารย์หญิง จอกนี้ ลูกสาวขอดื่มคารวะท่านเจ้าค่ะ!”

นางพูดจบ ก็เงยหน้าขึ้นแล้วดื่มสุราหมดจอก

ฮูหยินเมิ่งมีน้ำตาคลอหน่วย พลางมองนางอย่างปลื้มปีติ

ทุกคนย่อมมีความเห็นแก่ตัว

บุตรที่นางเลี้ยงมา ไฉนจะต้องยกให้คนอื่นด้วย?

จิ่วเหยียนเป็นบุตรสาวของนาง สมควรจะสมรสในฐานะบุตรสาวของตระกูลเมิ่ง!

……

จันทรามืดครึ้มลมพัดแรง

บนลานประหาร การประหารแล่เนื้อยังไม่สิ้นสุด ชุ่มโชกไปด้วยโลหิต