บทที่ 763

คำพูดที่มู่หรงหลันพูดก่อนตาย รุ่ยอ๋องเล่าให้เฟิ่งจิ่วเหยียนฟัง

“น่าเสียดาย นางพูดเพียงมนุษย์โอสถ ไม่พูดอะไรต่อ” ระหว่างคิ้วรุ่ยอ๋องเต็มไปด้วยความโศกเศร้า

เฟิ่งจิ่วเหยียนครุ่นคิด

“พรรคเทียนหลงเคยเลี้ยงมนุษย์โอสถ ควรที่จะสืบต่อไป ทว่าเรื่องนี้ควรให้ฝ่าบาทตัดสินพระทัย”

เมื่อพูดเสร็จ นางทำความเคารพกล่าวลา

รุ่ยอ๋องหันมามองเงาร่างของนางที่เดินจากไป ยังรู้สึกประหลาดใจ...แม่ทัพน้อยเมิ่งที่กล้าหาญสง่างามมีชีวิตชีวาในตอนนั้น กลับเป็นสตรี

……

ความผิดที่มู่หรงเหลียนรับสารภาพ พัวพันกับคดีที่ไม่เป็นธรรมมากมาย

เมื่อรวมกับคำสารภาพของหยางเหลียนซั่ว ดังนั้น คดีความอยุติธรรมของอดีตรัชทายาทกับตระกูลเฉินก็กระจ่างขึ้น

วันรุ่งขึ้น อาชญากรรมของพรรคเทียนหลงถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ ผู้กระทำผิดหลัก หยางเหลียนซั่ว ถูกเปลี่ยนให้เป็น “มนุษย์สุกร” ลากตัวไปในตลาด ให้ผู้คนมุงดู

หยางเหลียนซั่วยังสามารถได้ยิน เขาเสียใจอย่างมาก ไม่สามารถฆ่าตัวตายเพื่อรักษาศักดิ์ศรี

เป็นถึงผู้สืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์แคว้นเฉิน ถูกวิพากษ์วิจารณ์จากจัณฑาลเหล่านี้

หยางเหลียนซั่วในยามนี้ ในทุกวันที่มีชีวิตอยู่ ล้วนเป็นการทรมานที่เจ็บปวดใจสำหรับเขาอย่างยิ่ง

หลายวันมานี้ คดีเก่าถูกทำใหม่ รัชทายาทกับเหล่าตระกูลเฉินได้รับการพิสูจน์ความบริสุทธิ์

ข่าวร่ำลือมาถึงวังหลัง เหลียนซวงตื่นเต้นจนร้องไห้

นางไม่คาดคิด วันนี้จะมาถึงรวดเร็วขนาดนี้

อีกทั้ง ฝ่าบาทเพิกถอนตำแหน่งของนาง อนุญาตให้นางออกจากวัง ยังประทานนาข้าวอุดมสมบูรณ์กับร้านค้าให้กับนาง ถือเป็นการชดเชยฐานะผู้สืบตระกูลของตระกูลเฉิน รวมทั้งจวนเก่าแก่ของตระกูลเฉิน รวมคืนให้กับนาง

ชีวิตของนางมีขึ้นมีลง ตอนนี้ค่อยรู้สึกว่าสงบลงแล้ว

“ข้าขอขอบพระทัยฝ่าบาท”

เหลียนซวงคุกเข่า ถวายความเคารพอย่างเป็นทางการ หมอบร้องไห้อยู่บนพื้น

นางไม่มีความอาลัยอาวรณ์วังหลวงแห่งนี้ ออกจากวังตั้งแต่วันนั้นเลย

วังหลวงหรูหรามั่งคั่ง กลับสู้ท้องทะเลกว้างท้องนภาอันไพศาลข้างนอกไม่ได้

……

โรงพักแรม

เฟิ่งจิ่วเหยียนได้ยินเสียงเคาะประตู หลังจากเปิดประตู ก็เห็นเหลียนซวงที่ร้องห่มร้องไห้

“คุณหนูจิ่วเหยียน...” น้ำเสียงเหลียนซวงสะอึกสะอื้น

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้าเรียบง่าย จากนั้นก็ให้นางเข้ามาคุยในห้อง

หลังจากเข้ามาแล้ว เหลียนซวงก็คุกเข่าอยู่บนพื้น โขกศีรษะคำนับนาง

“บุญคุณของท่าน เหลียนซวงไม่อาจลืมเลือน!”

นางได้ยินมาหมดแล้ว ที่หยางเหลียนซั่วถูกจับตัวได้ ยอมรับผิด คุณหนูจิ่วเหยียนทุ่มเทไม่น้อย

บุญคุณนี้ ยังไงนางก็ทดแทนไม่หมด!

เฟิ่งจิ่วเหยียนประคองนางลุกขึ้นมา

“ตระกูลเฉินเปี่ยมด้วยคุณธรรม ไม่ต้องขอบคุณข้า”

เหลียนซวงลุกขึ้นมา สายตาที่มองเฟิ่งจิ่วเหยียน ยังคงเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง

“คุณหนูจิ่วเหยียน ข้ายินดีปรนนิบัติรับใช้ท่านต่อไป...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนขัดจังหวะนาง แววตามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว

“เหลียนซวง เจ้ามีสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าต้องทำ ในฐานะผู้สืบทอดตระกูลเฉิน ก็ควรที่จะฟื้นฟูวงศ์ตระกูล”

“ทว่าข้าเป็นเพียงสตรีผู้หนึ่ง” เหลียนซวงคิดว่า นางกระทำเรื่องยิ่งใหญ่เช่นนี้ไม่ได้

ในฐานะที่เป็นสตรี สามารถมีชีวิตอยู่ได้บนโลกนี้ ก็ถือว่าไม่ง่ายแล้ว

บนใบหน้าเฟิ่งจิ่วเหยียนไร้ซึ่งความอ่อนโยน พูดโน้มน้าวด้วยน้ำเสียงสงบ

“เจ้ามีพรสวรรค์ในด้านการวาดภาพ เหนือกว่าบุรุษมากมาย แม้อาคารพังทลาย ก็มีโอกาสสร้างกลับคืนมาได้อีก

“ตระกูลเฉินล่มสลายแล้ว สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเจ้ามีสองเส้นทาง ถ้าไม่เป็นคนสุดท้ายของวงศ์ตระกูลตระกูลเฉิน ก็สร้างขึ้นมาใหม่ เป็นคนแรกของวงศ์ตระกูลเฉินใหม่”

เหลียนซวงฟังจนถึงสุดท้าย ทันใดนั้นเลือดในกายก็เร่าร้อนขึ้นมา

ความสับสนเศร้าโศกบนใบหน้าของนางจางหายไปหมด แสดงให้เห็นแสงแห่งความหวัง

“คุณหนูจิ่วเหยียน ข้าเข้าใจแล้ว”

หลังจากเหลียนซวงออกมาจากโรงเตี๊ยม ก็กลับไปยังจวนเดิมของตระกูลเฉิน