บทที่ 777

เวยเฉียงหลุกหลิกไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา มือทั้งสองข้างกำชายเสื้อ กัดริมฝีปากแน่น

ซ่งหลีดื่มสุรามา ใบหน้าจึงแดงระเรื่อ

เขาเดินเข้าไป สวมกอดนางอย่างเงอะงะ

“แม่หญิง…”

หัวใจของเวยเฉียงเต้นกระหน่ำเหมือนกวางวิ่งเต้น หลุบตาลง “พี่ใหญ่ซ่ง”

ซ่งหลีมองตรงมาที่นาง พูดกลั้วยิ้มว่า “เจ้าควรเรียกข้าว่าสามีสิ”

“เจ้าค่ะ สามี” ใบหูของนางแดงก่ำไปหมด ไม่กล้าเงยหน้ามองเขายิ่งกว่าเดิม

ซ่งหลีจับมือของนาง จูงนางเดินไปยังเตียงนอน

จากนั้นก็ประคองนางนั่งลง ปล่อยม่านมุ้งมงคลลงทีละชั้น

เวยเฉียงเห็นเช่นนั้น ลำคอพลันแห้งผาก หัวใจเต้นรัวเร็วกว่าเดิม

ซ่งหลีเองก็ไม่เคยมีประสบการณ์ เพียงปล่อยไปตามสัญชาตญาณของร่างกาย ค่อย ๆ โน้มตัวนางนอนลงบนเตียง ก้มลงจูบริมฝีปากของนาง ด้วยการกระทำแสนอ่อนโยน

เวยเฉียงหลับตาลงอย่างประหม่า ลมหายใจกระชั้นชิด

“ท่านพี่…”

นางหวาดกลัวเล็กน้อย

มือของซ่งหลีลูบตามร่างกายที่สั่นเทาของนางอย่างแผ่วเบา ปลอบโยนนางว่า “ไม่ต้องกลัว แม่หญิง”

เขารู้ว่านางเคยผ่านเรื่องราวเลวร้ายมา เขาเองก็กลัวว่านางจะถูกกระตุ้น จนกลับไปนึกถึงเรื่องราวแสนอัปยศเหล่านั้น

ดังนั้น เขาจึงระมัดระวังเป็นอย่างมาก

เขาจะรอจนกว่านางจะพร้อม…

เทียนสมรสลุกโชน ไขเทียนหยดลงรวมกันเป็นก้อน ราวกับน้ำตาคนงาม

ผ่านไปไม่นาน ก็ได้ยินเสียงร้องของหญิงสาวภายในม่านมุ้ง

จากนั้น เสียงร้องก็แปรเปลี่ยนเป็นการเคลื่อนไหวอย่างอื่น…

……

ฮูหยินซ่งกำลังอุ้มท้องอยู่ จึงกลับไปพักผ่อนที่ห้องตั้งนานแล้ว

พ่อซ่งจึงรับหน้าที่ส่งแขก

แม่เฟิ่งน้ำตาคลอเบ้า พูดกับพ่อซ่งว่า

“พวกเจ้าต้องดีกับลูกสาวของข้าให้มาก ๆ นะ ชีวิตนางอาภัพมามากพอแล้ว…หาก พวกเจ้าไม่ต้องการนาง ต้องบอกข้า ข้าจะมารับนางกลับไปเอง”

ในวันฤกษ์งามยามดีเช่นนี้ การกล่าวถ้อยคำนี้ออกมาไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไรนัก

เฟิ่งเหยียนเฉินจึงโค้งคารวะพ่อซ่ง แล้วประคองท่านแม่ขึ้นรถม้า

จากนั้นเขาก็มาถามเฟิ่งจิ่วเหยียน

“จิ่วเหยียน เจ้าจะกลับกับพวกข้าหรือไม่?”

“ไม่ล่ะ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมีสีหน้าเรียบนิ่ง แต่ในใจกลับคิดอย่างละเอียดอ่อน

ในคืนส่งตัวเข้าหอเช่นนี้ นางกลัวว่าเวยเฉียงจะนึกถึงความทรงจำที่ไม่ดีเหล่านั้น

ดังนั้น นางจึงอยากอยู่เฝ้า พรุ่งนี้ค่อยออกไปจากตระกูลซ่ง

ณ มุมกำแพง เจียงหลินดื่มมาก จนต้องค้ำต้นไม้ อาเจียนออกมาไม่หยุด

หลังจากอาเจียนเสร็จ เขาก็เดินโซซัดโซเซเข้าไปหาเฟิ่งจิ่วเหยียน ชี้หน้าด่านางยกใหญ่

“ซู ซูฮ่วน! ข้าทนเจ้ามานานแล้ว!”

“เรื่องที่เจ้าเป็นผู้หญิงเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ แต่ข้าต้องมาเห็นป้ายประกาศตามหาคนหายจากราชสำนัก…ถึงได้รู้!

“ภาพวาดบนป้ายประกาศนั่น หน้าตาเจ้าขี้เหร่มาก แต่ทำไมตัวจริงดูดีกว่าข้าอีกล่ะ…เจ้า เจ้ามาให้ข้าดูซิ ว่าเจ้าได้แปลงโฉมเป็นหนุ่มหล่อหน้ามนหรือเปล่า…”

ระหว่างที่พูด เขาก็ยกมือจะจับหน้าเฟิ่งจิ่วเหยียน แต่ถูกอู๋ไป๋ห้ามเอาไว้

“คุณชายเจียง เจ้าเมาแล้ว!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนส่ายหน้า “ไปส่งเขาที่โรงเตี๋ยมด้วย”

เจียงหลินน้อยใจ กระทืบเท้า

“ซูฮ่วน! เจ้าอย่าเพิ่งไป! ข้าต่างหากที่เป็นสุดยอดหนุ่มหล่อแห่งยุทธภพ! ต่อไปนี้ เจ้าห้ามแต่งตัวเป็นผู้ชายอีก! เจ้าจะมาแข่งกับข้าทำไม…”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเดินตรงเข้าไปในจวนตระกูลซ่ง ไม่สนใจคนขี้เมานั่นอีกต่อไป

แสงจันทร์สาดส่องใบไม้ สะท้อนเป็นเงาราวอุ้งมือสัตว์ป่า กอบกุมโชคชะตาของทุกคนไว้อย่างแน่นหนา