บทที่ 795

หร่วนฝูอวี้พลันยกมือสองข้างจับประตูห้องขังเอาไว้ ท่วงท่าของนางดูมีเสน่ห์เย้ายวนยิ่งนัก ราวกับอสรพิษสาวกำลังเลื้อยพันประตูซึ่งต่างจากนักโทษคนอื่น ๆ

นางมองไปที่รุ่ยอ๋อง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ออกมา

“คนที่ท่านชอบ คือฝ่าบาทใช่หรือไม่?”

ดวงตาของรุ่ยอ๋องพลันมืดคล้ำไปในทันที

ฝ่ามือของหร่วนฝูอวี้พลันวางเอาไว้บนริมฝีปากของตน ก่อนจะหัวเราะคิกคักออกมา

“อั๊ยหยา! ข้าเดาถูกจริง ๆ หรือนี่?”

คิดว่านางโง่เง่ามากหรือไร

ในช่วงหลายวันที่อยู่ในเมืองหลวงนั้น นางลอบตรวจสอบเขามาหมดแล้ว

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมานั้น เขาหาได้มีสตรีข้างกายไม่ กลับมักจะตัวติดกับฮ่องเต้สุนัขผู้นั้น อีกทั้งทั้งสองคนยังชอบนัดเจอกันที่สนามม้าหลวงอีก

เมื่อมาเห็นเช่นนี้ คนที่อยู่ในใจของเขาหาได้อยู่ไกลไม่ แต่อยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม!

รุ่ยอ๋องที่ยินเสียงหัวเราะของนางเช่นนั้น พลันรู้สึกได้ถึงความเยาะเย้ยและความชั่วร้ายที่ลอยออกมา

รุ่ยอ๋องที่มิอาจทนไหวนั้น กำลังจะหันกายจากไป

หร่วนฝูอวี้พลันรีบเรียกเขาเอาไว้

“เฮ้! ช้าก่อน! ท่านอ๋อง เหตุใดท่านถึงโมโหเช่นนั้นเล่า?

“หน้าท่านบางมากหรือไร!

“เช่นนั้น ให้ข้าช่วยป่าวประกาศให้ท่านดีหรือไม่?”

ทันทีที่นางพูดจบ รุ่ยอ๋องก็หันกลับมา ก่อนจะคว้าคอเสื้อของนางผ่านประตูห้องขังเอาไว้ พลางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

“ข้าแนะนำว่าให้เจ้าทำตัวดี ๆ หน่อย”

หร่วนฝูอวี้ราวกับว่าหาได้หวาดกลัวความตายไม่ ก่อนจะเงยหน้ามองดูเขา

“เดิมทีข้าคิดว่าท่านเป็นบุคคลที่กล้าหาญมาก มิคิดเลยว่าจักขี้ขลาดเช่นนี้ ในใจมีรักแท้ ๆ กลับมิกล้าป่าวประกาศออกไป ช่างน่าสงสารยิ่งนัก~ ”

พูดจบ นางพลันส่งเสียงหัวเราะเสียงดังออกมาในทันที “พรึบ”

รุ่ยอ๋องอดรนทนไม่ไหวกับท่าทีประชดประชันของนาง

สิ่งนี้ทำให้เขานึกถึงมู่หรงหลัน

เช่นเดียวกันกับมู่หรงหลันที่เก็บความลับของเขาเอาไว้ พลางทำให้เขาอับอายแถมยังนำมาข่มขู่เขาอีก

“เจ้าต้องการอะไรกันแน่!”

สตรีทุกคนล้วนเหมือนกัน...

หร่วนฝูอวี้จับมือเขาออกมา ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยท่าทีเฉยเมยว่า

“เจ้าโง่นี่ เจ้าจักเก็บอารมณ์ไม่อยู่เช่นนี้ไม่ได้นะ

“พี่สาวจะบอกอะไรกับเจ้า ชมชอบคนผู้หนึ่งนั้น ย่อมต้องกล้าออกไปไล่ตามเขา

“หากเจ้าเอาแต่เก็บงำเอาไว้เพียงผู้เดียว มีแต่เจ้านั่นแหละที่ทุกข์”

“หากเจ้าเอ่ยออกมา ถึงแม้จักต้องถูกปฏิเสธ แต่อย่างน้อยมันก็สบายใจขึ้น

“เจ้าดูข้าสิ ถูกซูฮ่วนปฏิเสธมาหลายครั้งหลายคราเช่นนี้ แต่ยังชมชอบเขามากขึ้นเรื่อย ๆ ...เฮ้อ พูดแล้วก็คิดถึงท่านพี่ของข้าจริง ๆ”

ใบหน้าของหร่วนฝูอวี้เผยให้เห็นถึงท่าทีโศกเศร้าในความรักของตน

มิรู้ว่าสถานการณ์ของซูฮ่วนในยามนี้เป็นเช่นไรบ้าง

รุ่ยอ๋องนึกประหลาดใจยิ่งนัก เขามิคิดเลยว่าปีศาจสาวเช่นหร่วนฝูอวี้ จักเอ่ยวาจาหวานเลี่ยนเช่นนี้ออกมาได้