บทที่ 818

เฟิ่งจิ่วเหยียนคาดเดาได้อย่างแม่นยำ ที่เกิดเรื่อง จะต้องเป็นเป่ยเยี่ยนอย่างแน่นอน

เซียวอวี้พูดขึ้นมา

“รัชทายาทเยี่ยนบุกวังยึดบัลลังก์ ตอนนี้ขึ้นครองราชย์แล้ว”

เฟิ่งจิ่วเหยียนครุ่นคิดพร้อมพูดขึ้นมา

“ขุนนางใหม่ที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่ง มักต้องการสร้างผลงานบางอย่าง เพื่อแสดงความสามารถและอำนาจ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกษัตริย์ใหม่ที่เพิ่งครองราชย์ ฝ่าบาท หม่อมฉันคิดว่า เป่ยเยี่ยนก็เหมือนกับระเบิดฟ้าคำรณ รู้ว่าจะระเบิดเมื่อใด ต้องระวังให้มาก”

เซียวอวี้กดปลายคางเล็กน้อย

“เรารู้ ก่อนหน้านี้ก็คาดเดาไว้แล้ว มีคนคอยยั่วยุอยู่เบื้องหลัง หวังอยากให้หนานฉีกับเป่ยเยี่ยนต่อสู้กัน ครั้งนี้รัชทายาทเยี่ยนบุกวังขึ้นครองราชย์ เป็นไปได้อย่างมากที่คนนั้นคอยช่วยเหลืออยู่เบื้องหลัง”

“เราได้เขียนพระราชโองการลับ ให้กับขุนพลที่ชายแดน หากพบความเคลื่อนไหวใด ต้องคอยรับมืออย่างระมัดระวัง”

ยามนี้

ดินแคว้นเป่ยเยี่ยน

ในวังหลวง

รัชทายาทที่เคยถูกปลดหลายครั้ง ตอนนี้แปลงกาย กลายเป็นจักรพรรดิบนบัลลังก์มังกร

ส่วนฮ่องเต้เยี่ยนชรา ถูกจองจำอยู่ในตงฮวาไถ

เหล่าขุนนางถวายบังคมฮ่องเต้องค์ใหม่ บรรยากาศบนท้องพระโรงทำให้รู้สึกอกสั่นขวัญแขวน

ดวงตาป่วยของฮ่องเต้เยี่ยน เต็มไปด้วยรัศมีสังหาร

เขากวาดสายตามองหนึ่งรอบ เอ่ยถามขึ้นมาอย่างยิ้มแย้ม

“หนานฉีสังหารทหารเรา เราต้องการส่งทหารไปโจมตี ได้หรือไม่?”

มีขุนนางออกมาคัดค้าน

“ขอฝ่าบาททรงไตร่ตรอง หนานฉียึดรวมรัฐเหลียงไปแล้ว เป่ยเยี่ยนไม่สามารถโจมตีโดยตรง กอปรกับยามนี้หนานฉี มีกองกำลังทหารม้าที่แข็งแกร่ง ยังมีขุนพลมากมายที่นำทัพเหมือนดั่งเทพ มิควรที่จะประมาท

“อีกอย่าง หลายปีมานี้ เป่ยเยี่ยนทำศึกบ่อยครั้ง สูญเสียทหารเป็นจำนวนมาก ควรที่จะพักผ่อนฟื้นตัวถึงจะถูก ยิ่งไปกว่านั้นหนานฉีสร้างปืนมังกรไฟขึ้นมาได้แล้ว เราไม่มีความได้เปรียบที่จะสามารถเอาชนะได้เลย”

หลังจากนี้ ก็มีขุนนางบุ๋นท่านหนึ่ง ออกมาแสดงความเห็นด้วย

“ฝ่าบาท ตอนที่ไท่ซ่างหวังยังอยู่ เคยรับปากหนานฉี จะไม่ทำศึกภายในสิบปี ยามนี้ท่าน...”

ผู้สนับสนุนจักรพรรดิองค์ใหม่โต้กลับทันที

“ผู้ที่ผิดสัญญาไม่ใช่ฝ่าบาท เป็นไท่ซ่างหวัง ไท่ซ่างหวังถูกหยางเหลียนซั่วหลอกลวง โจมตีหนานฉี ข้อตกลงนี้เป็นโมฆะตั้งแต่แรกแล้ว! หนานฉีหมิ่นศักดิ์ศรีแคว้นเรา แค้นนี้ต้องชำระ! ไม่เช่นนั้น เป่ยเยี่ยนจะเป็นแคว้นที่แข็งแกร่งเป็นอันดับหนึ่งได้อย่างไร?”

ฮ่องเต้เยี่ยนกวาดสายตามองคนอื่นอย่างเยือกเย็น

“ยังมีผู้ใดไม่เห็นด้วย?”