บทที่ 822

เมื่อเห็นเซียวอวี้ สมองของเจียงหลินก็พลันหยุดทำงาน ครู่หนึ่งถึงได้สติ

“เซียวเอ้อร์ เจ้าก็อยู่ด้วยหรือ!

“วันนี้เจ้าแต่งตัวเช่นนี้ ข้านึกว่าเจ้าเป็นเซียวกวนเอ๋อร์(ชายขายบริการ) เสียอีก!”

ไม่ใช่บุรุษทุกคนที่จะสวมชุดสีแดงแล้วดูดี

มีเพียงเซียวกวนเอ๋อร์ในหอเฟิงเยว่เท่านั้น ที่จะใส่แล้วดูเย้ายวนเช่นนี้

แววตาของเซียวอวี้เข้มขึ้นทันที

เซียวกวนเอ๋อร์?

เขาอยากตายรึ!

เจียงหลินเป็นคนประเภทพูดไม่คิด ปกติคำพูดมักลอยออกไปก่อน แล้วสมองค่อยคิดตาม

เมื่อคำพูดของเขาออกจากปาก สมองก็เพิ่งจะตามทัน

ทันใดนั้นเขาก็พลันนิ่งชะงัก

เดี๋ยวนะ!

ไม่ใช่ว่าซูฮ่วนแต่งให้ฮ่องเต้แล้วหรอกหรือ?

ตามหลักการแล้ว นางไม่มีทางกล้าแอบหาบุรุษอื่นลับหลังฮ่องเต้

เช่นนั้น...เซียวเอ้อร์ที่อยู่เบื้องหน้านี้ คงจะไม่ใช่...

เจียงหลินเพิ่งตระหนักถึงความจริง

เขายิ้มแฉ่ง เท้าขวาก้าวไปด้านข้าง เท้าซ้ายก้าวตาม เท้าขวาก้าวไปด้านข้างอีกครั้ง ไม่กี่อึดใจก็อยู่ห่างออกไปไกลกว่าสองจ้าง

“คือว่า ซูฮ่วน วันนี้จังหวะไม่ดีเลย ไว้เราค่อยพบกันใหม่...”

จากนั้นคนผู้นี้ก็วิ่งหายไปทันที

เฟิ่งจิ่วเหยียน: ?

เซียวอวี้วางถ้วยสุราลงบนโต๊ะอย่างน่าเกรงขาม

“ตาม”

เฉินจี๋รับคำสั่งทันที

ไม่นานเจียงหลินก็ถูกจับกลับมา

เฉินจี๋ดึงหลังคอเสื้อเขาแล้วลากเขาเข้ามา

รอยยิ้มของเจียงหลินน่าเกลียดเสียยิ่งกว่าร้องไห้ เขามองไปทางเฟิ่งจิ่วเหยียน ขอความช่วยเหลืออย่างเงียบ ๆ

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดนิ่ง ๆ คำหนึ่ง

“สมควร”

ตัวเขาเองสวมชุดแดงทั้งร่าง กลับทนที่เห็นคนอื่นสวมชุดแดงไม่ได้

เจียงหลินร้องไห้ขอให้เซียวอวี้ปล่อยเขาไป

“เซียว...ไม่ ฝ่าบาท ท่านเป็นคนใหญ่คนโตใจกว้าง ถือเสียว่าข้าพูดเหลวไหล ปล่อยข้าไปเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”

เป็นถึงทายาทแห่งตระกูลเจียงผู้มั่งคั่งเป็นอันดับหนึ่ง ยามนี้กลับไร้ซึ่งศักดิ์ศรีโดยสิ้นเชิง

ต้องรักษาชีวิตไว้ก่อน

เซียวอวี้เห็นสีหน้าของเฟิ่งจิ่วเหยียน จึงไม่ได้ทำให้เขาลำบากมากไป

“ในเมื่อคุณชายเจียงชอบหอเฟิงเยว่เพียงนี้ เฉินจี๋ ส่งเขาไปเสียหน่อย”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเสนอ

“ไม่สู้ให้เขาทำงานชดเชยความผิด?”

เรื่องเส้นทางการค้าลับนั่น นางต้องถามเจียงหลินเสียหน่อย

......

เรื่องที่จะถามเป็นความลับ คนทั้งสามจึงย้ายเข้าไปในห้องส่วนตัว

เมื่อเจียงหลินฟังคำบรรยายของเฟิ่งจิ่วเหยียนจบ ก็เท้าคางราวกับกำลังใช้ความคิด

จากนั้นเขาก็รับปากเรื่องนี้อย่างจริงจัง

“เส้นทางการค้าลับนี้อยู่ที่ตงเป่ย มีญาติผู้น้องของข้าเป็นคนดูแล ข้าจะส่งจดหมายไปสอบถามเขาดู วางใจเถิด จะต้องสืบเรื่องนี้ให้ท่านได้แน่! หากมีการค้ามนุษย์โอสถจริง ไม่มีทางหลบพ้นสายตาของตระกูลเจียงไปได้แน่”

เฟิ่งจิ่วเหยียนคารวะสุราเจียงหลินจอกหนึ่ง

“ของคุณเจ้ามาก”