บทที่ 824

กลางดึก ตงฟางซื่อถูกเสียงเคาะประตูที่เร่งรีบปลุกให้ตื่น

เขาสวมชุดคลุมแล้วลุกขึ้นเปิดประตู

เมื่อเงยหน้าก็สบตาเข้ากับเฟิ่งจิ่วเหยียน

“ซูฮ่วน?”

ดึกดื่นเพียงนี้ นางมาทำอะไรกัน?

เมื่อดูอีกที ฝ่าบาทก็มาด้วย!

ตงฟางซื่อคิดว่าตนคงจะฝันไป

คู่สามีภรรยาฮ่องเต้ฮ่องเฮาคู่นี้ ช่างไม่เหมือนคนปกติเอาเสียเลย

......

“จะให้ข้าวาดรูป?” ตงฟางซื่อเพิ่งตื่น ดวงตาปรือ

เฟิ่งจิ่วเหยียนโค้งคำนับเขา

เซียวอวี้หันไปให้เฉินจี๋นำเงินตอบแทนมาให้

ตงฟางซื่อมองเงินทองเหมือนดินโคลนที่ไร้ค่า เขาพูดอย่างตรงไปตรงมา

“ด้วยความสัมพันธ์ของพวกเรา การวาดรูปเหมือนไม่ใช่ปัญหา

“เพียงแต่เจ้ามาผิดเวลา

“กลางดึกเช่นนี้ ถูกเจ้าปลุกให้ตื่นจากฝัน ยากที่จะมีสมาธิจริง ๆ รอข้าซักครู่ ให้ข้าปลุกตัวเองเสียหน่อย”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม

“ได้”

นางมองเงาร่างของตงฟางซื่อที่เดินออกจากห้องไปด้วยจิตใจที่สับสน

หลังเวลาผ่านไปสองถ้วยชา ตงฟางซื่อก็เริ่มวาดได้แล้ว

เขากางกระดาษขาวออก ตั้งอกตั้งใจฟังคำบรรยายของเฟิ่งจิ่วเหยียน

หลังผ่านไปราว ๆ หนึ่งชั่วยาม

ตงฟางซื่อก็วาดเสร็จ

เขานำรูปเหมือนส่งให้เฟิ่งจิ่วเหยียน

“ตามที่เจ้าพูด ควรเป็นคนผู้นี้”

บุรุษในรูปดูอายุประมาณยี่สิบกว่าปี หล่อเหลาเย็นชา ดวงตาคู่นั้นลึกล้ำ เย็นเยียบราวกับหิมะก็ไม่ปาน

เฟิ่งจิ่วเหยียนเพียงรู้สึกว่าดูคุ้นเคย ทว่านึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ใด

ใบหน้ามากมายวิ่งผ่านไปในความคิดของนาง ทว่าไม่มีใบหน้าไหนที่ตรงกัน

สิ่งเดียวที่รู้สึกคุ้นเคยก็คือ...

ทันใดนั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนก็นึกอะไรออก นิ้วที่อยู่บนภาพเหมือน ออกแรงกดจนปลายนิ้วเป็นสีขาว นางเงยหน้าพรวด มองไปยังสีท้องฟ้ายามค่ำคืน ความคิดเองก็ล่องลอยไปไกลเช่นกัน

......

ยามเช้า