บทที่ 836

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยอย่าง “เห็นอกเห็นใจ”

“ข้ารู้ว่าสิ่งนี้ไม่ยุติธรรมกับเจ้า หากเจ้าไม่เต็มใจ...”

นางพูดไปได้ครึ่งทาง ถานไถเหยี่ยนก็เทยาออกมา และกลืนมันลงไป

เสี้ยววินาทีนั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนถึงกับตาค้าง

เพื่อทำลายหนานฉี ถานไถเหยี่ยนสามารถเสียสละถึงเพียงนี้เชียวหรือ

......

หลังอาหาร ขณะทั้งสองกำลังจะแยกย้ายกัน

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยอย่างจนใจ

“ฝ่าบาทกังวลพระทัยว่าจะเกิดอุบัติเหตุกับบุตรของข้า ทรงต้องการให้ข้าพักผ่อนดูแลครรภ์ สถาบันทางการทหารข้าก็มิได้ไปอีกแล้ว หากเจ้ามีปัญหาอันใด ให้ทูลรายงานกับฮ่องเต้ได้โดยตรง”

ถานไถเหยี่ยนเอ่ยออกมาตามตรง

“หนานฉีมีแม่ทัพที่เก่งกาจและมีชื่อเสียงอยู่มากมาย ข้ามิใช่ราษฎรของหนานฉี ถึงแม้จะมียุทธวิธีดี ๆ ทูลเสนอ ฝ่าบาทก็อาจมิทรงเชื่อ

“สิ่งที่ข้าทำเพื่อหนานฉีได้ ก็คือค้นหาเส้นทางลับของ ‘ใยแมงมุม’ ทั้งหมดให้ครบ เพราะมันจะสร้างประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่ในขณะทำสงครามได้”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเห็นด้วยกับความคิดของเขา

“ข้าจะพูดโน้มน้าวฝ่าบาท ให้เขายอมตกลงให้เจ้าร่วมสืบหา ‘ใยแมงมุม’”

หลังจากนั้น ถานไถเหยี่ยนก็มองตามจนนางขึ้นรถม้า

ไม่นาน เขาก็จากไปเช่นกัน

รอจนเขากลับมาถึงโรงพักแรม ผู้ใต้บังคับบัญชาก็เอ่ยถามด้วยความกังวล

“นายท่าน พวกเขาทำให้ท่านลำบากหรือไม่?”

ถานไถเหยี่ยนนั่งลง มือข้างหนึ่งสัมผัสที่บาดแผลตรงทรวงอกเบา ๆ โดยมีอาภรณ์กั้นอยู่ สายตาดูเยือกเย็น

ตั้งครรภ์จริงหรือ

ทว่า ก็ไม่สำคัญอยู่แล้ว

สถานการณ์โอบล้อมโจมตีที่พุ่งเป้ามาที่หนานฉี ที่จริงก็สำเร็จแล้ว

ต่อให้พวกเขาโต้ตอบ คิดจะทำลายสถานการณ์ ก็สายเกินไปแล้ว

......

ณ พระราชวัง

คืนนี้เซียวอวี้จัดการงานราชกิจเสร็จสิ้นแต่เนิ่น ๆ ก็มาที่ตำหนักหย่งเหอ แต่ภายในมืดสนิทไม่มีแสงไฟ

เขาเข้ามาในตำหนักชั้นใน ครั้นต้องการจะซักถามข้าหลวงว่า เหตุใดจึงไม่จุดไฟ กลับไม่เห็นคนมีชีวิตสักคนเดียว

คืนไร้จันทร์และลมพัดแรง

หลิวซื่อเหลียงยืนอยู่ชายคาด้านนอก ตัวสั่นเทาจนยากจะควบคุม

เขาก้มหน้ามองแส้แดง พลันรู้สึกกระวนกระวาย

ช่างผิดวิสัยจริง ๆ

เหตุใดตำหนักหย่งเหอถึงไม่จุดไฟเล่า?

ทันใดนั้น เขาได้ยินเสียงฮึดฮัดเบา ๆ ในตำหนักชั้นใน ราวกับว่าฮ่องเต้ถูกคนจับมัดไว้

หลิวซื่อเหลียงจึงคิดจะรีบพุ่งเข้าไป กลับถูกหว่านชิวที่โผล่พรวดออกมาขวางทางไว้

“หลิวกงกง ฮ่องเต้กับฮองเฮาทรงดื่มด่ำกับค่ำคืนวสันตฤดู ท่านจะทำอันใด?”

หลิวกงกงจับต้นชนปลายมิถูกว่าเกิดสิ่งใดขึ้น

ช่วงค่ำคืนวสันตฤดู เหตุใดถึงมืดมิดเพียงนี้?

ณ ตำหนักชั้นใน

เซียวอวี้ถูกเฟิ่งจิ่วเหยียนกดลงบนเตียง มือสองข้างถูกมัด และคล้องไว้กับหัวเสาข้างเตียง

เขาอาศัยจากแสงจันทร์ ก็พอจะมองเห็นเค้าโครงของนางเพียงราง ๆ

“จิ่วเหยียน นี่เจ้า...”

“จักทำให้ท่านร่ำไห้” เสียงของนางลอยวนเวียนอยู่ข้างหูเขา และกระทบไปถึงใจของเขา

เขาไม่กลัวแม้แต่น้อย ยิ้มอย่างเพลิดเพลินใจและเอ่ยว่า

“หือ? เราก็อยากรู้ว่า เจ้าจะมีวิธีแบบใด”

อีกไม่นานเขาจะต้องเสียใจกับความปากแข็ง

ค่ำคืนวสันตฤดูอันยาวนาน

ครึ่งคืนหลัง ภายในมุ้งได้ยินเสียงหอบถี่จากความข่มกลั้นของบุรุษดังออกมา

นางช่างยอดเยี่ยม...

ค่ำคืนผ่านไป ดวงตาของฮ่องเต้บวมแดงเล็กน้อย