บทที่ 842

คนเหล่านี้คงเป็นองครักษ์ที่ประมุขแคว้นซีหนี่ว์จัดให้มาปกป้องตนเองกระมัง

มิน่าเล่า อีกฝ่ายถึงกล้ามิพาคนมาคอยอารักขาตนเอง ยามที่พบหน้ากันครั้งแรก

ผู้ที่ขึ้นเป็นจักรพรรดิของแว่นแคว้นได้ หาได้มีผู้ใดเป็นคนโง่เง่าไม่

ประมุขแคว้นซีหนี่ว์พลางลุกขึ้นยืน ก่อนจะเข้าไปเล่นกับดอกไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง

“อาการป่วยของเรานั้น ยามที่ยังวัยสาวอยู่ได้ทิ้งอาการป่วยเหล่านี้เอาไว้ หลายปีที่ผ่านมา อาการกับค่อย ๆ แย่ลงเรื่อย ๆ

“โดยเฉพาะในช่วงไม่กี่เดือนมานี้ อาการป่วยกลับทรุดหนักเสียจนมิอาจลุกขึ้นมาสะสางราชกิจบ้านเมืองได้ อัครมหาเสนาบดีจึงใช้โอกาสนี้ในการรวบรวมพรรคพวกของตนเองขึ้นมา เมื่อเรารู้สึกตัวอีกที นางก็มีอำนาจมากมายเสียแล้ว”

ท่านประมุขพลันหันหน้ากลับมามองเฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยท่าทีสงบนิ่งแม้ว่าภูเขาไท่ซานจะถล่มลงมาตรงหน้าก็ตาม พลางยกยิ้มขึ้นมาอย่างเย็นชาว่า

“ผู้ที่ทรยศเรา สมควรตาย”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพลางเอ่ยถามด้วยท่าทีใจเย็นว่า: “รวมไปถึงน้องสาวแท้ ๆ ของท่านด้วยหรือไม่?”

นิ้วมือของประมุขแคว้นซีหนี่ว์พลันสั่นเทาเล็กน้อย

นางมิได้ตอบคำถามของเฟิ่งจิ่วเหยียน ทว่า กลับเอ่ยเปลี่ยนเรื่องอื่นแทน

“แคว้นตงซานได้ส่งคนมาติดต่อเราก่อนหน้านั้น พวกเขาอยากให้เรารับปากรวมตัวโจมตีหนานฉี หากว่ากันตามจริงแล้ว ข้อเสนอที่พวกเขากล่าวนั้น แม้จะมิได้ดูดีเท่ากับคำสัญญาที่หนานฉีได้ให้เอาไว้ ทว่า ข้อเสนอก็นับว่าล่อตาล่อใจไม่น้อย

“แบ่งที่ดินหนานฉี เช่นนั้นเมืองทั้งสิบห้าเมืองของชายแดนตะวันตกหนานฉีนั้น ก็จะตกอยู่ในกำมือของเรา หากเป็นเจ้า เจ้าจักเลือกเช่นไร?”

สายตาของประมุขแคว้นพลันเต็มไปด้วยความเย็นชา ราวกับอสรพิษเลือดเย็น

ถึงแม้ว่าร่างกายจะป่วยหนัก ทว่า หาได้มีท่าทีคิดที่จะปล่อยให้คู่ต่อสู้มีโอกาสได้หายใจต่อไปไม่

เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า

“หากพระองค์เลือกแคว้นตงซานจริง ๆ เช่นนั้นการพบหน้ากันในคราแรก พระองค์คงทำการสังหารหม่อมฉันไปแล้วเพคะ”

“ฮ่าฮ่า…” ประมุขแคว้นซีหนี่ว์พลันหัวเราะขึ้นมาในทันที

เสียงหัวเราะนั้นราวกับเต็มไปด้วยความสุขใจยิ่งนัก

พระนางเดินไปยังตรงหน้าเฟิ่งจิ่วเหยียน ก่อนจะกวาดตามองนางอย่างละเอียด

“ไม่ผิด ใจของเราเอนเอียงไปทางฝั่งหนานฉีมากกว่า

“ท้ายที่สุดแล้ว ผู้ใดจักเป็นคนรับประกันได้เล่า ว่าหลังจากที่แคว้นตงซานจัดการหนานฉีแล้วนั้น จักไม่หันมาจัดการกับแคว้นซีหนี่ว์อีก?”