บทที่ 850

เฟิ่งจิ่วเหยียนลอยขึ้นไปบนอากาศ ก่อนจะใช้เท้าของตนเองที่ดูวุ่นวายมิเป็นระบบ แท้จริงแล้วนั่นคือเร็วไวของเท้าที่เตะลงมาที่คู่ต่อสู้อย่างบ้าคลั่ง

หากว่าวิชาตัวเบาเก่งกาจนั้น ฝีเท้าย่อมมิมีทางย่ำแย่

ยิ่งไปกว่านั้น วิชาตัวเบาของเฟิ่งจิ่วเหยียนยังยอดเยี่ยมมากอีกด้วย

ด้วยความว่องไวของเฟิ่งจิ่วเหยียนนั้น จ้าวหรู่หลานมิอาจป้องกันได้แม้แต่น้อย สองมือของนางมิอาจป้องกันการโจมตีเหล่านั้นได้ ทั้งยังต้องคิดถึงการทรงตัวให้มั่น เวลาเดียวกันก็ต้องคิดหาทางถอยให้กับตนเอง

ยามที่กำลังพัวพันกับการต่อสู้นั้น ใบหน้าของจ้าวหรู่หลานถูกเตะเข้าที่ใบหน้าหลายครั้ง ทำให้ใบหน้าของนางฟกช้ำบวมเป่งขึ้นมาในทันที

เฟิ่งจิ่วเหยียนลงมาบนพื้น พร้อมสะบัดอาภรณ์ของตนเองไปอีกฝั่งหนึ่ง มืออีกข้างไพล่หลังเอาไว้ ก่อนจะยื่นมืออีกข้างมาด้านหน้า พลางชี้นิ้วก่อนจะกระตุกยั่วยุให้จ้าวหรู่หลานเข้ามาโจมตีตนเอง

เลือดสองสายไหลออกมาจากจมูกของจ้าวหรู่หลานในทันที

นางยกแขนขึ้นมา ก่อนจะใช้แขนเสื้อของตนเองเช็ดไปยังเลือดกำเดาที่ไหลออกมา แววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตนั้นจ้องเขม็งไปที่เฟิ่งจิ่วเหยียน ลำคอพลันร้อนผ่าวออกมา

“เจ้าเป็นใครกัน?”

องครักษ์ข้างกายของท่านประมุขมีผู้มี่มีวรยุทธ์แก่กล้ามากถึงเพียงนี้เลยหรือ?

เฟิ่งจิ่วเหยียนหาได้เอ่ยอันใดออกมาไม่ ก่อนจะเริ่มโจมตีครั้งที่สองในทันที

หากจะรับมือกับกำลังภายในที่แข็งแกร่งอย่างเคล็ดวิชาภูษาเหล็กนั้น จำเป็นต้องใช้จังหวะและโอกาส

เฟิ่งจิ่วเหยียนกำหมัดข้างหนึ่งเอาไว้ ก่อนจะรวบรวมพลังทั้งหมดเอาไว้ที่หมัดของนาง

พลางพุ่งโจมตีออกไปด้วยข้อมือโดยตรง ฝ่ามือคว่ำลง

ผลัก!

เพลงหมัดพลันกระแทกเข้าที่หน้าอกของจ้าวหรู่หลานในทันที

ถึงแม้หมัดนี้จักดูธรรมดา แต่แท้จริงแล้ว นี่คือแรงที่ส่งผ่านมาจากข้อต่อนิ้ว

เมื่อพลังภายในของร่างกายทั้งหมดถูกรวบรวมเอาไว้ที่กำปั้น รวมทั้งพละกำลังที่ถูกส่งมาจากข้อต่อนิ้วแต่ละส่วนแล้วนั้น จึงรวมเป็นพลังที่ยากจะต้านทานได้

“อึก— ”

จ้าวหรู่หลานที่ถูกหมัดของเฟิ่งจิ่วเหยียนชกจนหลังโก่งนั้น นางถึงกับถุยน้ำลายสีขาวที่ปนคราบเลือดออกมาในทันที

ก่อนจะเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง พร้อมทั้งหันกลับมาทรงตัวได้อย่างว่องไว

“เคล็ดวิชาภูษาเหล็ก!”

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่นางพูดจบนั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนก็ต่อยเข้าที่ซี่โครงของนางอีกครั้ง

พลังโจมตีของหมัดที่รุนแรงเช่นนี้ สามารถหักกระดูกของคนได้เลยทีเดียว!

จ้าวหรู่หลานร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่สีหน้าของนางจะแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราด

“สมควรตาย! สมควรตาย! ซู่เฉียนเสวี่ยให้อะไรกับเจ้ากัน...อ๊าก——”

ยังมิทันที่จ้าวหรู่หลานจะพูดจบ ก็มีหมัดอีกหมัดหนึ่งชกเข้าไปที่เบ้าตาของนาง

จ้าวหรู่หลานรีบเอามือกุมเบ้าตาของตน พลางก้าวถอยหลังไปในทันที

“ซู่เฉียนเสวี่ย! หากเจ้าแน่จริงก็ลงมาประลองกับข้าสิ!! มัวแต่หลบอยู่หลังผู้อื่นเช่นนี้ คิดว่าตนเองมีอันใดกัน! ออกมา! ซู่เฉียนเสวี่ย!!”

ท่านประมุขแคว้นซีหนี่ว์พลางกวาดตามองด้วยใบหน้าที่เย็นชา

“จ้าวหรู่หลาน ที่แท้เคล็ดวิชาภูษาเหล็กของเจ้า ก็หาได้ไร้พ่ายไปสะทีเดียว”

จ้าวหรู่หลานกัดฟันกล่าวออกมา “เป็นไปไม่ได้!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนสะบัดเสื้อคลุมของตนเอง ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

“เคล็ดวิชาภูษาเหล็ก มีดดาบอันใดมิอาจทำร้ายร่างกายได้

“ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการ ข้าจักให้โอกาสท่านแล้ว

“หากท่านชนะข้า ข้าจักยอมหลีกทางให้”

พูดจบ นางพลันยื่นมืออกมา “เอาดาบมา!”

หยิ่นลิ่วจึงปรากฏกายขึ้น ก่อนจะโค้งคำนับเพื่อส่งมอบกระบี่ซื่อหยวนให้ในทันที

จ้าวหรู่หลานขมวดคิ้วเป็นปม

คนผู้นี้หมายถึงอันใดกัน?