บทที่ 852

พระราชวังแห่งแคว้นซีหนี่ว์

ณ ห้องโถงด้านข้างของตำหนักเทียนเจ๋อ มีองครักษ์เงาหลายคนเฝ้าอยู่ด้านนอกตำหนัก โดยมีหมอหลวงกำลังวินิจฉัยอาการของเฟิ่งจิ่วเหยียน อยู่ด้านในตำหนัก

นางได้รับบาดเจ็บภายในเพียงเล็กน้อย โชคดีที่มิได้บาดเจ็บสาหัส

ครั้นหมอหลวงออกไปแล้ว เฟิ่งจิ่วเหยียนอยากจะลุกขึ้นบ้าง กลับถูกประมุขแคว้นซีหนี่ว์กดไหล่ไว้

“อย่าเพิ่งเคลื่อนไหวนัก ประเดี๋ยวเราจะสั่งให้คนมาทายาสลายเลือดคั่งและช่วยให้เลือดหมุนเวียนแก่เจ้า”

เฟิ่งจิ่วเหยียนผงกศีรษะเบา ๆ

“ขอบพระทัยท่านประมุขแคว้นเพคะ”

ประมุขแคว้นซีหนี่ว์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“เราต่างหากที่ต้องขอบคุณเจ้า หากมิได้เจ้าช่วยชี้แนะ เกรงว่าด้วยแผนการของเรา จักทำให้เหล่าทหารผู้บริสุทธิ์จำนวนมากจักต้องพลีชีพ

“เวลานี้จำนวนผู้เสียชีวิตลดน้อยลง และยังสามารถกำจัดจ้าวหรู่หลานกับซู่ยวนตัวปลอมได้อย่างชอบธรรม การยิงธนูดอกเดียวได้นกสามตัว ช่างดีนัก”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยเตือนนาง

“จ้าวหรู่หลานยืนกรานที่จะผนึกกำลังกับแคว้นตงซานเพื่อทำลายหนานฉี เกรงว่าได้รับผลประโยชน์จากแคว้นตงซานไม่น้อย

“เพื่อมิให้ผิดพลาด ก่อนจะสังหารนาง ก็ควรไต่สวนให้กระจ่างก่อนดีกว่าเพคะ”

ม่านตาของประมุขแคว้นซีหนี่ว์พลันฉายแววสังหารออกมา

“เรื่องนี้ ควรจะตรวจสอบให้ถี่ถ้วนจริง ๆ ”

ลอบปลงพระชนม์และก่อกบฏ ถือเป็นความผิดที่ไม่อาจละเว้นโทษได้อยู่แล้ว หากสมคบร่วมคิดกับต่างแคว้นแล้วไซร้ นั่นคือความผิดร้ายแรงยิ่งกว่า

แคว้นซีหนี่ว์ มิอาจยอมรับผู้ที่ร่วมมือกับศัตรูและทรยศบ้านเมืองได้!

……

คุกเทียนเหลาแห่งแคว้นซีหนี่ว์

จ้าวหรู่หลานถูกตรึงไว้บนแท่นทรมานนักโทษ ลมหายใจรวยริน

นางเปิดเปลือกตาขึ้น พลางมองประมุขแคว้นที่เดินเข้ามาในห้องขัง และเอ่ยเสียงแข็ง

“ท่านประมุขแคว้น ท่านจะไร้เยื่อใยเช่นนี้ไม่ได้! ข้าทำผิดมากมายก็จริง ทว่าในสมัยนั้นได้เข้าสู่สมรภูมิร่วมกับท่าน ได้ช่วยชีวิตท่านไว้ นั่นคงไม่ได้กระทำผิด! ข้ายังช่วยท่านตามหาน้องสาวฝาแฝดอีกด้วย ความดีนี้ยังไม่พอให้ชดเชยความผิดอีกหรือ! ท่านจะสังหารข้าไม่ได้!”

ประมุขแคว้นซีหนี่ว์กระตุกมุมปากยิ้มอย่างเย้ยหยัน

“น้องสาว? เจ้าหมายถึง ผู้ที่ถูกเจ้าควบคุมหญิงนางโลมที่ปลอมตัวเป็นน้องสาวฝาแฝดของเราน่ะรึ! นางคู่ควรหรือไร?”

จ้าวหรู่หลานพลันขมวดคิ้ว

“ท่าน...ท่านพูดเรื่องอันใด!”

ช่วงเวลาพริบตา นางได้ตระหนักถึงความจริง และเอ่ยอย่างโกรธเคือง

“ซู่เฉียนเสวี่ย ที่แท้ท่านรู้ความจริงนานแล้ว ที่แท้นี่เป็นแผนการของท่านทั้งหมด ตราแผ่นดินหยกอะไรนั่น ซู่ยวนตัวจริงนั่นอีก ล้วนแต่...เป็นแผนหลอกล่อให้ข้าติดกับดัก!”

น่าเสียดาย ที่นางได้รู้ความจริง ก็สายไปเสียแล้ว

แต่จะว่าไปแล้ว เรื่องกลายเป็นเช่นนี้เพราะนางตีตนก่อนไข้ไปเอง

นางรู้ว่าซู่ยวนคนนั้นเป็นตัวปลอม จึงกลัวว่าซู่เฉียนเสวี่ยจะพบซู่ยวนตัวจริง และกลัวว่าทุกสิ่งที่ตนเองได้มาจะอันตรธานไป

ยิ่งปีนขึ้นสูงมากเท่าไร ก็กลัวจะตกลงมาเท่านั้น

“แม้กระทั่งแต่งตั้งให้ข้าเป็นอ๋องผู้สำเร็จราชการแทน ก็เป็นแผนการของท่านด้วย! ซู่เฉียนเสวี่ย ช่างเสียดายที่ข้ามีความภักดีต่อท่าน หากท่านกลับวางแผนคิดร้ายกับข้า!”

ประมุขแคว้นซีหนี่ว์แค่นเสียงเย็นชา

“ความภักดีอย่างนั้นรึ? จ้าวหรู่หลาน เจ้าเอ่ยเช่นนี้ ช่างไร้ยางอายเสียจริง”

จ้าวหรู่หลานไม่เต็มใจจะยอมแพ้เช่นนี้

นางย้อนถาม

“ท่านรู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน!”

รู้เรื่องการทรยศของนางเมื่อใด และรู้ว่าซู่ยวนเป็นตัวปลอมตั้งแต่ตอนไหน!

สายตาของประมุขแคว้นซีหนี่ว์เย็นชา และเหยียดหยาม

“ไยเราต้องบอกเจ้าด้วย?

“จ้าวหรู่หลาน เจ้าจงแบกความสงสัยและความไม่พอใจนี้ ไปลงขุมนรกเสีย!”

บาดแผลจากคมกระบี่บนใบหน้าของจ้าวหรู่หลานช่างน่ากลัวนัก ยามที่นางถลึงตาจ้องมองประมุขแคว้นด้วยความโกรธนั้น เสมือนลูกตาจะหลุดออกมาได้เลย