บทที่ 854

ถึงแม้เฟิ่งจิ่วเหยียนจะสั่งให้เหล่าองครักษ์เงาถอยออกไป พวกเขาก็หาได้เคลื่อนไหวไม่

ประมุขแคว้นซีหนี่ว์รับสั่งกับองครักษ์เงาของตนเอง “ถอยออกไป”

เมื่อนางออกคำสั่ง องครักษ์เงาทั้งหมดก็หายตัวไปทันที

เหลือเพียงมั่วซินหมัวมัวอยู่ข้างกาย ประมุขแคว้นก็หาได้หวาดหวั่นไม่

นางมองไปที่เฟิ่งจิ่วเหยียน พลางเอ่ยยั่วยุอย่างแนบเนียน

“ดูเหมือนว่า พวกเขาเชื่อฟังเจ้าอย่างผิวเผิน แท้จริงยังเชื่อฟังคำสั่งของฮ่องเต้ฉีสุดหัวใจ และดูแลเจ้าในนามของเขา ถึงแม้เจ้าจะเต็มใจอยู่ในแคว้นซีหนี่ว์ต่อไป ก็จักถูกพวกเขาลักพาตัวกลับไปที่หนานฉีอยู่วันยังค่ำ”

หยิ่นซานกังวลเล็กน้อย

“ฮองเฮา คือพวกกระหม่อม...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเมินเฉยต่อคำแก้ตัวของหยิ่นซาน นางก้าวไปข้างหน้า และเอ่ยกับประมุขแคว้นซีหนี่ว์อย่างสงบเยือกเย็น

“ท่านมิต้องพยายามเอ่ยยุแยงหรอกเพคะ

“ศัตรูต่างแคว้นคืบคลานเข้ามาทุกที เราควรจะสามัคคีกันไว้ แทนที่จะทำเรื่องไร้ประโยชน์เช่นนี้”

ประมุขแคว้นซีหนี่ว์ส่ายศีรษะอย่างเสียดาย

“ในที่สุดก็มีอุดมการณ์ที่แตกต่างกัน เรายังคิดว่า แม่ทัพน้อยเป็นสตรีที่มีความทะเยอทะยาน ไม่ยอมถูกบุรุษหนานฉีใช้อำนาจกดขี่”

เฟิ่งจิ่วเหยียนกล่าวอย่างเรียบเฉย

“สตรีแคว้นซีหนี่ว์ ก็มิต่างจากบุรุษแคว้นหนานฉี

“อุดมการณ์ยังสร้างให้ตรงกันได้ และหนทางนี้ เรียกว่าใต้หล้ากลมเกลียว ชายหญิงเท่าเทียมกัน นี่เป็นเส้นทางอันยิ่งใหญ่ หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งบังคับอีกฝ่ายหนึ่ง หนทางนี้จักลาดชันไม่ราบเรียบ ไม่เสมอภาค และยากที่จะเดินไปได้ไกล

“สงครามกลางเมืองของแคว้นซีหนี่ว์ มองผิวเผินคล้ายว่าจ้าวหรู่หลานเป็นผู้ร้าย ที่จริงเป็นเพราะบ้านเมืองระส่ำระสาย นางจึงสามารถโน้มน้าวให้ทหารเหล่านั้นก่อกบฏได้ และเบื้องหลังคือความไม่เท่าเทียมระหว่างชายหญิง หม่อมฉันทูลตามตรงเช่นนี้ หากทำให้ขุ่นเคืองพระทัย โปรดให้อภัยด้วยเพคะ”

ประมุขแคว้นซีหนี่ว์จ้องมองนาง หัวใจพลันสั่นไหว

“แคว้นซีหนี่ว์ปฏิบัติต่อบุรุษอย่างไม่ยุติธรรม ส่วนหนานฉีก็ไม่ยุติธรรมต่อสตรี สองสิ่งนี้อย่างไหนสำคัญกว่ากัน แม่ทัพน้อยสามารถตัดสินได้หรือไม่”

เฟิ่งจิ่วเหยียนกล่าวอย่างเรียบเฉย

“หนทางยังอีกยาวไกล เกรงว่าอีกหลายพันปีข้างหน้า ก็ยังมิอาจตัดสินได้”

……

คืนวันนี้ ในที่สุดประมุขแคว้นซีหนี่ว์ก็มิได้บังคับให้นางอยู่ต่ออีก

นางเขียนสาสน์ตราตั้งใหม่อย่างจริงใจ และส่งมอบให้กับเฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยตนเอง

ข้อความด้านบนแสดงถึงความจริงใจในการก่อตั้งพันธมิตรระหว่างแคว้นซีหนี่ว์กับหนานฉี

ครั้นเฟิ่งจิ่วเหยียนได้รับสาสน์ตราตั้งแล้ว ก็เดินทางออกจากวังทันที

เหล่าองครักษ์เงาต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เหล่ากองทัพอินทรีเหินที่เฝ้าอยู่ด้านนอกพระราชวัง ไม่เข้าใจว่าเหตุใดพวกเขาถึงเหงื่อแตกพลั่ก

เมื่อคณะเดินทางกลับเข้าสถานที่พักแรม เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงรีบเตรียมการเพื่อกลับไปยังหนานฉีทันที

อีกด้านหนึ่ง

หนานฉี

ในพระราชวัง

ฮองเฮาจากไปนานแล้ว เซียวอวี้คิดถึงจนแทบคลั่ง

วันนี้ เขาได้รับจดหมายจากเฟิ่งจิ่วเหยียนในที่สุด จึงแทบรอไม่ไหวที่จะเปิดอ่าน

ครั้นได้เห็นถ้อยคำเหล่านั้น “ปรารถนาได้พบหน้า ปรารถนาได้อยู่เคียงข้างตลอดไป” นัยน์ตาของเขาแย้มพรายความอ่อนโยนมิเสื่อมคลาย

“ฮองเฮาคิดถึงเรา”

เมื่ออ่านอย่างถี่ถ้วนอีกครั้ง จึงเห็นว่าหลังจาก “ปรารถนาได้พบหน้า” ที่ควรจะจบเท่านี้ กลับมีการเปลี่ยนคำลงท้ายครึ่งหลัง ให้จบด้วยประโยค “ปรารถนาได้อยู่เคียงข้างตลอดไป” อย่างเป็นพิเศษ

เขาสามารถจินตนาการได้ ยามที่จิ่วเหยียนเขียนจดหมายฉบับนี้ เพียงคำว่าปรารถนาได้พบหน้า ก็รู้สึกมากพอแล้ว

ทว่าคิดดูอีกที จึงได้เพิ่มถ้อยคำครึ่งหลังลงไป

อย่างไรเสีย คำว่า “ปรารถนา” สองครั้งติดกัน ก็ดูแปลกจริง ๆ

นี่ทำให้เห็นว่า ฮองเฮาให้ความสำคัญกับเขามากขึ้นเรื่อย ๆ และรู้วิธีเอาใจเขามากขึ้นด้วย