บทที่ 858

เฟิ่งจิ่วเหยียนหันไปมองตามเสียงนั้น และได้เห็น เซียวอวี้ที่สวมอาภรณ์สีม่วงทั้งตัว ดูโดดเด่น...เป็นพิเศษ

นางถึงกับทนดูไม่ได้ชั่วขณะ

คนผู้นี้เป็นสามีของนางจริงหรือ? เป็นกษัตริย์ผู้สง่างามน่าเกรงขามของแว่นแคว้นจริงหรือ?

เฟิ่งจิ่วเหยียนอยากจะแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น แล้วจากไปอย่างเงียบ ๆ

เซียวอวี้มองดูภรรยาด้วยความปรารถนาแรงกล้า สาวเท้าเดินมาหาอย่างรวดเร็ว ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยสายลม ทำให้ชายอาภรณ์พลิ้วไหว

เหล่ากองทัพอินทรีเหินถอยกลับไปอย่างรู้งาน เพื่อให้ฝ่าบาทกับฮองเฮาได้พบกัน

มีเพียงชวีสื่อเท่านั้นที่รับรู้ด้วยสายตาเฉียบคม ดูเหมือนฮองเฮาจะก้าวถอยหนี...

“ฮูหยิน!” เซียวอวี้สวมกอดเฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยความตื่นเต้นอย่างยิ่ง

ท่ามกลางสาธารณชน เขาไม่สามารถเรียกนางว่าฮองเฮาได้

ครั้นทั้งสองคนเข้าใกล้กันแล้ว เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงได้กลิ่นธูปหอมบนอาภรณ์ของเขา

กลิ่นฉุนเล็กน้อย

นางรีบเอ่ยบางอย่างด้วยเสียงกระซิบ

“ไม่ว่าเจ้าจะเป็นผู้ใด รีบออกจากร่างของเขาเดี๋ยวนี้”

เซียวอวี้ : ?

“จิ่วเหยียน เมื่อครู่นี้เจ้าเอ่ยว่าอันใด?” ดวงตาคู่นั้นของเขาฉายแววสับสน

เฟิ่งจิ่วเหยียนหัวเราะแหย ๆ

“ไม่มีอันใดเพคะ”

ย่อมเอ่ยออกไปมิได้ว่า นางสงสัยว่าเขาถูกผีร้ายสิงร่าง

มิเช่นนั้นเหตุใดถึงแต่งกายฉูดฉาดขนาดนี้ โดดเด่นมิด้อยไปกว่าการใส่สีแดงเข้มเลย

ช่างน่าแปลกที่จะกล่าวว่า อาภรณ์ใหม่ที่เขาเลือกให้นางมักจะมีสีสันที่ดี หากแต่เมื่อถึงคราวของเขาเอง ไฉนจึงมีรสนิยมที่เป็นเอกลักษณ์เช่นนี้?

ขณะที่เฟิ่งจิ่วเหยียนกำลังเดิน ก็ยกมือข้างหนึ่งปิดหน้าผากไว้ ราวกับจะเป็นการบดบังสายตาของผู้อื่น

เซียวอวี้พานางขึ้นรถม้า

ในรถม้า

เซียวอวี้จับมือของเฟิ่งจิ่วเหยียนไว้แน่น ยกขึ้นมาวางไว้บนริมฝีปากแล้วจุมพิตมือนั้น

เฟิ่งจิ่วเหยียนสะบัดมือออกด้วยความรังเกียจเล็กน้อย พลางมองหน้าเขาอย่างไม่กะพริบตา

อย่าตำหนิที่นางอ่อนไหวและขี้สงสัยเลย หากแต่นางสงสัยจริง ๆ ว่า เซียวอวี้ที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้ เป็นผู้อื่นปลอมตัวมาหรือไม่

เซียวอวี้มีความสุขมาก “วันนี้เราได้ปิดหอวั่งเจียงทั้งหมด เพื่อเลี้ยงฉลองให้เป็นรางวัลแก่ฮองเฮากับเหล่าวีรบุรุษ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนย้อนถาม

“ไฉนท่านถึงมั่นใจมากว่า ทั้งสองแคว้นก่อตั้งพันธมิตรสำเร็จแล้วเพคะ?”

สีหน้าของเซียวอวี้เคร่งขรึม