บทที่ 866

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยาม

อาภรณ์อัปลักษณ์ในตำหนักจื้อเฉิน ถูกเฟิ่งจิ่วเหยียนโยนทิ้งไปทั้งหมด

ต่อให้เป็นเช่นนี้ อารมณ์ของนางก็ยากที่จะสงบ

สตรีปกติคนไหนสามารถรับได้ ผู้ชายของตนเองแต่งตัวราวกับหนุ่มน้อย

ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นถึงจักรพรรดิ

ตอนที่นางโยนเสื้อผ้า จักรพรรดิหนุ่มก็ตามอยู่ข้างหลังนาง ราวกับเด็กน้อยที่ทำอะไรผิด จนทำอะไรไม่ถูก

“จิ่วเหยียน ชุดนี้ดีอยู่นะ...”

“ฮองเฮา มิต้องโยนแล้ว ตัวนี้เราชอบมาก”

“ตัวนี้โยนไม่ได้ เจ้าเคยพูดว่า ชอบดูเราสวมใส่...”

แต่แล้ว ไม่ว่าเขาจะพูดอย่างไร ที่ควรทิ้งก็ยังคงทิ้ง

เฟิ่งจิ่วเหยียนโกรธมาก ถอดที่เขาสวมใส่อยู่ออกมาด้วยตนเอง

ต่อให้เป็นเช่นนี้ เฟิ่งจิ่วเหยียนก็ยังคงไม่สามารถระงับความโกรธได้

นางเดินมาถึงด้านนอกตำหนัก กวาดสายตามอง แส้สีแดงในมือหลิวซื่อเหลียง

หลิวซื่อเหลียง: แววตาของฮองเฮา น่ากลัวมาก...

เฟิ่งจิ่วเหยียนแย่งเอาแส้นั้นมา

“หัวมงกุฎท้ายมังกร! ข้าไม่เคยเห็นแส้สีแดง! อันนี้ก็เผาไปเสีย! !”

หลิวซื่อเหลียงคุกเข่าลง “ตุบ” ปากตะโกนว่า

“ฮองเฮา เผามิได้พ่ะย่ะค่ะ! ฝ่าบาทตรัสว่า นี่เป็นสิริมงคล...”

ในใจกลับคิดว่า: เผาได้ดี! ฮองเฮาต่างหากที่เป็นคนปกติ!

……

ในตำหนัก

หลังจากเฟิ่งจิ่วเหยียนย้อนกลับมาอีกครั้ง อารมณ์ก็สงบลง

โดยเฉพาะเมื่อเห็นเซียวอวี้สวมใส่ชุดคลุมมังกร ดูสบายตาขึ้นมาก

เซียวอวี้รวบคอเสื้อไว้อย่างไม่รู้ตัว กลัวนางจะถอดเสื้อผ้าชุดนี้ของเขาด้วย

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองเขาด้วยสายตาซับซ้อน ตักเตือนอย่างจริงจัง

“เมื่อครู่หม่อมฉันวู่วามไปหน่อย”

“ทว่า ฝ่าบาท ท่านเป็นจักรพรรดิแห่งแผ่นดิน ไม่ควรมีนิสัยประหลาดเช่นนั้น”

เซียวอวี้: นิสัยประหลาด?

เห็นได้ชัดว่านางไม่รู้ถึงความรัก

ยังเผาเสื้อผ้าพวกนั้นของเขาด้วย

“เรื่องของแคว้นซีหนี่ว์ เรารู้เรื่องแล้ว”

ท่าทีของเขาหม่นหมอง “เจ้าสนใจเนื้อหนังของข้าขนาดนี้ เราเพียงกลัวว่าเจ้าจะเบื่อหน่ายในสักวัน”

ขณะที่พูด เขากุมมือของนางไว้

“จิ่วเหยียน เราร้อนใจหาหมอไปเรื่อย ทว่า เราคิดว่าการแต่งตัวแบบนั้นไม่มีอะไร เจ้าก็ชอบมิใช่หรือ? เราอยากทำให้เจ้าชอบเรา เหตุใดไม่ได้?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนจับจ้องมองเขา น้ำเสียงเคร่งขรึม

“ตัวท่านเองชอบหรือไม่?”

เซียวอวี้ลังเล

เมื่อก่อนเขาไม่ชอบ กระทั่งยังเหยียดหยาม

ทว่าตอนนี้...

เพื่อความชอบของนาง เขาพยายามเปลี่ยนแปลงตนเอง

เฟิ่งจิ่วเหยียนยกมือทั้งคู่กุมหน้าของเขาไว้

“ฝ่าบาท ตัวท่านเองดีพออยู่แล้ว หากหม่อมฉันทำให้ท่านลำบากใจเช่นนี้ นั่นเป็นความผิดของหม่อมฉันแล้ว”

“ขออภัยจริง ๆ ที่มักให้ท่านฝึกวรยุทธ

“ความจริง การทำให้ตนเองมีความสุขสำคัญที่สุด

“ท่านไม่จำเป็นต้องฝืนตนเอง”

นางพูดอัดแน่นเต็มไปด้วยน้ำใสใจจริง

หลังจากเซียวอวี้ฟังจบ โอบกอดนางแนบกาย แขนทั้งคู่กอดรัดนางไว้แน่น

“เราเข้าใจแล้ว”

เขาเข้าใจความตั้งใจด้วยความหวังดีของนาง

และก็เข้าใจ เหตุใดพวกหร่วนฝูอวี้ล้วนชอบนาง

นางดูเยือกเย็นไร้ความปรานี ความจริงมีความคิดละเอียดอ่อน

เฟิ่งจิ่วเหยียนดิ้นหลุดออกมาจากอ้อมกอดของเขา