บทที่ 869

สงครามชายแดนเริ่มแล้ว เฟิ่งจิ่วเหยียนไปทำราชกิจที่เมืองอาน

เพิ่งออกจากเมือง ก็ถูกนายท่านเฟิ่งไล่ตามมาทัน

สีหน้านายท่านเฟิ่งราวกับไว้ทุกข์ให้กับลูก คว้าจับแขนของนาง ไม่ยอมให้นางไป

“ฮองเฮา! ตอนนี้เจ้าเป็นถึงฮองเฮา เจ้าจะไปที่ใด!”

เขาเน้นย้ำสถานะของนาง ให้นางมีสติ...นางไม่ใช่แม่ทัพน้อยเมิ่งของค่ายเป่ยต้าอีกต่อไปแล้ว

ต่อให้ทำศึก ก็ไม่จำเป็นต้องให้นางไปสนามรบต่อสู้ศัตรู

ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้นางกำลังตั้งครรภ์ และข้างในท้องอาจจะเป็นโอรส เป็นรัชทายาทในอนาคต!

สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับนางในตอนนี้ คือปกป้องเด็กคนนี้ไว้

นอกเมืองไม่มีใครอื่น เฟิ่งจิ่วเหยียนยังมีราชกิจที่จะต้องไปทำ น้ำเสียงแข็งกร้าวเย็นชา

“ข้ารู้ว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่ ทหาร ส่งใต้เท้าเฟิ่งกลับจวน”

“ขอรับ!”

ข้างกายนางมีองครักษ์ติดตามนับสิบคน ล้วนเป็นกองทัพอินทรีเหิน

คิดอยากพาตัวคนไม่มีวรยุทธอย่างนายท่านเฟิ่งไป ไม่ใช่เรื่องยากเลย

นายท่านเฟิ่งตะโกนอย่างร้อนใจ

“เจ้าจักเอาแต่ใจเช่นนี้ไม่ได้แล้ว! เด็กคนนี้เป็นความหวังตระกูลเฟิ่ง!”

กองทัพอินทรีเหินรีบปิดปากของเขา พร้อมหิ้วตัวเขาไป

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่หันกลับมามอง กลับขึ้นไปบนรถม้าเหมือนเดิม มุ่งหน้าไปยังเมืองอานที่ใกล้ที่สุด

เจอนายท่านเฟิ่ง เป็นเหตุสุดวิสัย

ทว่าเจอถานไถเหยี่ยนที่เมืองอาน เป็นสิ่งที่เฟิ่งจิ่วเหยียนคาดคิดไว้แล้ว

ในเมืองอาน

ถานไถเหยี่ยนกำลังจัดการเรื่องขนส่งเสบียงอาหาร

การเทียบกันแล้ว ไม่มีเส้นทางหลวงเส้นใด สะดวกและรวดเร็วยิ่งกว่าช่องทางลับของใยแมงมุม

ระหว่างสองพื้นที่ สามารถเดินทางได้โดยตรง ไม่จำเป็นต้องเดินคดเคี้ยวบนเส้นทางหลวง ยังต้องคอยระวังพวกคนที่คิดไม่ซื่อ

เรื่องช่องทางลับ ถานไถเหยี่ยนกับตงฟางซื่อรู้ดีที่สุด

เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ทหารสัมผัสกลไก เขาคอยเตือนพวกเขาอยู่อย่างละเอียดอ่อน

ออกมาจากช่องทางลับ ได้เจอเฟิ่งจิ่วเหยียน ถานไถเหยี่ยนถวายความเคารพอย่างนอบน้อม

“ฮองเฮา”

สีหน้าของเขาอิดโรยเหนื่อยล้า เห็นได้ชัดว่าหลายวันมานี้เหน็ดเหนื่อยไม่น้อย

เฟิ่งจิ่วเหยียนดูไม่เข้าใจเขา

เขาดูเหมือนช่วยแคว้นหนานฉีป้องกันศัตรูจากใจจริง

ทว่าความจริงแล้ว ศัตรูเหล่านั้น เขาก็เป็นคนล่อลวงมา

สีหน้าของนางไม่แสดงออกถึงความประหลาดใจ ถามเขาราวกับสหายเก่าปกติ