บทที่ 879

หัวใจของฮูหยินกวนที่ตายไปแล้วกลับมามีชีวิตอีกครั้ง มองไปยังเฟิ่งจิ่วเหยียนอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เมื่อครู่ฮองเฮาว่าอะไรนะ?

นางจะไปเก็บศพ?!

บุตรชายตระกูลกวนทั้งสองคนเองก็คิดไม่ถึงเช่นเดียวกัน

สวีเฟิงรับผิดชอบไม่ไหว จึงรีบเอ่ยห้าม

“ฮองเฮา ไม่ได้เด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ! กองทัพชายแดนตะวันออกมีทหารเป็นพันเป็นหมื่นคน แล้วจะให้ท่านไปเสี่ยงอันตรายได้อย่างไร! อีกอย่างในครรภ์ของท่านก็มีโอรสรัชทายาทอยู่นะพ่ะย่ะค่ะ!”

เหล่าทหารเองก็ตั้งสติได้ รีบห้ามตามสวีเฟิง

“พระนางทรงคิดดี ๆ ก่อนพ่ะย่ะค่ะ!”

มีผู้ใดจะไม่รู้บ้าง ว่าฝ่าบาทให้ความสำคัญกับฮองเฮามากที่สุดและยามนี้ฮองเฮายังมีครรภ์พระโอรสองค์แรกของฝ่าบาทอีก หากพระนางเป็นอะไรไปในชายแดนตะวันออกของพวกเขา คงจะเป็นจุดจบได้แน่

สายตาของฮูหยินกวนจดจ้องมายังท้องของเฟิ่งจิ่วเหยียน

นางแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ฮองเฮาทรงตั้งครรภ์อยู่ แต่ยังสามารถเดินทางอย่างเหน็ดเหนื่อย จากเมืองหลวงมาที่ชายแดนตะวันออกเช่นนี้

เรื่องใดที่เฟิ่งจิ่วเหยียนได้ตัดสินใจแล้ว ก็จะไม่เปลี่ยนแปลง

นางออกคำสั่งหยิ่นเอ้อร์เสียงหนักแน่น

“ให้จางฉวนเข้ามาก่อน”

หยิ่นเอ้อร์ประสานมือรับคำสั่ง “รับทราบ”

……

นอกด่านเฉาอวี้ ในระยะสิบลี้ กองทัพพันธมิตรสี่แคว้นนำโดยแคว้นต้าเซี่ยประจำการอยู่ที่นี่

ภายในกระโจมหลัก คนกลุ่มหนึ่งกำลังดื่มสุรากินเนื้อกันอย่างรื่นรมย์ ไม่เหมือนมาบุกเมือง

คนที่นั่งตำแหน่งหัวโต๊ะ คือหัวหน้าแม่ทัพแห่งแคว้นต้าเซี่ย——ซ่านชุน

หนวดเคราของเขารกรุงรัง ไม่คิดที่จะใส่ใจภาพลักษณ์

มีแกะย่างทั้งตัววางอยู่ตรงหน้า ใช้มีดเฉือนเนื้อกินทีละคำ มุมปากเลอะคราบน้ำมัน ดูหยาบคายราวสัตว์ป่า

ส่วนคนที่นั่งตำแหน่งถัดจากนั้นคือแม่ทัพจากสามแคว้นที่เหลือ คอยประจบสอพลอเขาไม่หยุด

“แม่ทัพซ่านนี่ฉลาดจริง ๆ สามารถบุกโจมตีแคว้นหนานฉีได้โดยสูญเสียกำลังทหารไปในจำนวนที่น้อยที่สุด หลังจากนี้หากเข้าไปยังส่วนในของแคว้นหนานฉี ก็คงสามารถสู้กับแคว้นอื่น ๆ ได้!”

“นั่นน่ะสิ ข้าขอคารวะแม่ทัพซ่านด้วยสุราจอกนี้! ต่อไปนี้พวกเราจะติดตามแคว้นต้าเซี่ยตลอดไป!”

ซ่านชุนกินเนื้อจนเบื่อ จึงดื่มสุรา แล้วพ่นลมหายใจออกมาอย่างสบายใจ

เขาส่งเสียงหัวเราะอย่างองอาจ กล่าวอย่างยโสโอหัง

“ความคิดของเป่ยเยี่ยน ดูออกได้อย่างชัดเจนเหมือนอยู่กลางแจ้ง แม้นพวกเราจะร่วมบุกโจมตีแคว้นหนานฉีด้วยกัน แต่ก็ไม่สามารถคาดหวังว่าเป่ยเยี่ยนจะแบ่งได้อย่างยุติธรรม แคว้นที่เสมือนเสือกับหมาป่าแบบนั้น มีเล่ห์เหลี่ยมมากนัก!

“พันธมิตรสี่แคว้นของเรา ต้องรวมใจกันเป็นหนึ่ง

“ด่านเฉาอวี้โจมตียาก ไม่จำเป็นต้องเสียสละทหารไปมากมายขนาดนั้น

“คราวนี้ เมื่อเราเอาชนะแคว้นหนานฉีด้วยการต่อสู้ตัวต่อตัวได้ กำลังใจของแคว้นหนานฉีก็จะสลาย หากเรากระตุ้นอารมณ์พวกเขาอีกเล็กหน่อย พวกเขาต้องยอมเปิดประตูเมืองมารับศึกเป็นแน่ ถึงเวลานั้น พวกเราก็จะบุกทะลวงเข้าไปพร้อมกัน!”

คำพูดนี้เรียกเสียงปรบมือโห่ร้องจากทุกคน

“วิธีนี้ ทางเป่ยเยี่ยนต้องคาดคิดไม่ถึงเป็นแน่! พวกเราจะบุกโจมตีแคว้นหนานฉีด้วยวิธีที่ง่ายที่สุด!”

แต่ก็มีคนกังวล

“นี่ก็ผ่านไปนานแล้ว ศพของกวนไหลอิ้งก็เริ่มส่งกลิ่นเหม็น ทำไมกองทัพแคว้นหนานฉียังไม่เคลื่อนไหวอีกล่ะ? คงไม่ใช่ว่าไม่คิดจะสนใจจริง ๆ นะ?”

ซ่านชุนแสยะยิ้ม กล่าวอย่างมั่นใจ

“ตอนนี้ เหล่าทหารในแคว้นหนานฉีคงกำลังว้าวุ่นกันเป็นแน่ รอดูก่อน พวกเขาทนได้อีกไม่นานหรอก”

ทันทีที่พูดจบ ด้านนอกก็มีคนเข้ามารายงาน

“ด่วน! แม่ทัพซ่าน! หนานฉีเริ่มตะโกนท้ารบแล้ว!”

ซ่านชุนดื่มสุราต่อ “ไม่ต้องไปสนใจ!”

เขาแทบไม่เห็นการตะโกนท้ารบของแคว้นหนานฉีอยู่ในสายตา