ตอนที่ 88
บทที่ 88
September 17, 2026
เหล่าองครักษ์ของตำหนักหลิงเซียวขวางไว้ด้านนอก
“ฮองเฮาโปรดประทานอภัย! กุ้ยเฟยมีรับสั่งว่ากำลังต้อนรับแขก ห้ามมิให้ผู้ใด…”
องครักษ์ยังพูดไม่ทันจบ เฟิ่งจิ่วเหยียนก็ตัดบทด้วยแววตาแน่นิ่งเย็นชา
“หากไม่อยากตายก็หลบไป!”
เวลานี้ มีเสียงที่สุขุมแต่มีเสน่ห์ดังขึ้นจากด้านใน
“ฮองเฮาเสด็จมาหรือ?”
“โปรดประทานอภัย หม่อมฉันบาดเจ็บสาหัส ไม่อาจออกไปต้อนรับด้วยตัวเอง”
“พวกเจ้าตาบอดหรืออย่างไร กล้าดีอย่างไรมาขวางแม้แต่ฮองเฮา?”
“เอาไว้ข้าจะสั่งสอนให้หนัก!”
หลังจากนั้น เหล่าองครักษ์นอกตำหนักก็เปิดทางให้ ทำความเคารพต่อเฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยท่าทีนอบน้อม
“ฮองเฮา เชิญพ่ะย่ะค่ะ”
……
ภายในตำหนัก
เฟิ่งจิ่วเหยียนมองเห็นสกุลหลิวผู้เป็นมารดาของตัวเองเป็นคนแรก
จากนั้นจึงเห็นกุ้ยเฟยที่กำลังนั่งอยู่ แม้ดวงตาจะกำลังยิ้มแต่กลับชั่วร้ายเหมือนงูพิษ
“ฮองเฮาเพคะ หม่อมฉันกำลังข้อคำชี้แนะด้านการดูแลบุตรจากฮูหยินเฟิ่ง
“ท่านก็เสด็จมาพอดี”
ฮูหยินเฟิ่งทำความเคารพต่อเฟิ่งจิ่วเหยียน
“ถวายบังคมฮองเฮา”
เฟิ่งจิ่วเหยียนสั่งด้วยสุ้มเสียงเย็นยะเยียบ
“เหลียนซวง ส่งฮูหยินไปที่ตำหนักหย่งเหอก่อน”
“เพคะ! พระนาง!”
ฮูหยินเฟิ่งไม่วางใจที่จะให้เฟิ่งจิ่วเหยียนอยู่เพียงลำพัง คอยหันกลับมามองเป็นระยะ ๆ
หลังจากที่เฟิ่งฮูหยินออกไป กุ้ยเฟยก็หัวเราะ ‘พรืด’ ออกมาและพูดยั่วยุ
“เหตุใดฮองเฮาจึงตื่นตระหนกเช่นนี้? กลัวว่าข้าจะทำอันใดฮูหยินเฟิ่งหรือ?
“ที่นี่คือวังหลวง หม่อมฉันจะกล้าได้อย่างไร?
“อีกอย่าง หม่อมฉันกับฮูหยินเฟิ่งก็คุยกันถูกคอดีมาก…”
เฟิ่งจิ่วเหยียนเหยียบเศษถ้วยน้ำชา ค่อย ๆ เดินเข้าไปหากุ้ยเฟยทีละก้าว ๆ
ตอนแรกกุ้ยเฟยยังนั่งอย่างไม่สะทกสะท้าน
แต่นางกลับพบว่าฮองเฮาเดินตรงเข้ามาหาไม่หยุดจนปลายเท้าแทบจะชนกันอยู่แล้ว
ท่าทีดุดันรุนแรง…
กุ้ยเฟยกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
ชุนเหอที่เป็นนางกำนัลเริ่มระแวง “ฮองเฮาเพคะ ท่าน…”
เฟิ่งจิ่วเหยียนโน้มตัวลงไปจ้องกุ้ยเฟยพร้อมกับพูดเสียงเย็นชา
“ฝ่าบาทตำหนิว่าข้าไม่มาเยี่ยมเจ้า วันนี้ ข้าจึงตั้งใจมาหา”
สิ้นเสียง นางก็ดึงผ้าคลุมบนใบหน้ากุ้ยเฟยออก เผยให้เห็นดวงหน้าที่มีแผลเป็นและไม่งดงามเช่นเมื่อก่อน
ชั่วพริบตานี้ กุ้ยเฟยรู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าต่อหน้าธารกำนัล นางกรีดร้องออกมาตามสัญชาตญาณ
“กรี๊ด!”
……