บทที่ 891

หยิ่นเอ้อร์ต้องการพาคนออกไปนั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนกลับเอ่ยถาม

“คิดว่าเป็นเพียงความกตัญญูจริง ๆ หรือ?”

ฮูหยินกวนที่ถูกถามนั้น ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง

เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงเปิดเผยความจริงทุออย่างออกมาอย่างโหดร้ายในทันที

“บุตรชายทั้งสองของท่านนั้น อยากจะเข้าร่วมกองพันทหารม้า ยามที่ท่านแม่ทัพกวนยังมีชีวิตอยู่นั้น เขาหาได้เคยอนุญาติไม่”

“แล้ว แล้วมันอย่างไรเล่า?” ใบหน้าของฮูหยินกวนพลันมีท่าทีสับสนไปเล็กน้อย

ดวงตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนที่แฝงไปด้วยความเย็นชานั้น

“สายลับของแคว้นศัตรูเจ้าเล่ห์เป็นอย่างยิ่ง หากเพียงแค่เอ่ยวาจาธรรมดานั้น พวกมันจักเกลี้ยกล่อมบุตรชายทั้งสองของเจ้าให้วางยาได้อย่างไร? เกรงว่า คงมีแรงจูงใจอื่น ๆ เป็นแน่

“ข้าได้ไปสืบเรื่องราวแล้ว ยามที่กวนไหลอิ้งมาร่วมรบในวันนั้น คุณชายทั้งสองนั้นต่างก็พากันเสนอตัวอยากที่จะไปออกรบแทนบิดาของตนเอง เกรงว่าที่พวกเขามีความคิดเช่นนี้ เป็นเพราะทั้งสองต่างมองว่าการดวลกันหน้าสนามรบนั้นเป็นบันไดไปสู่ความสำเร็จอีกทางหนึ่ง หากว่ากันตามความเป็นจริงแล้ว หากได้ชัยย่อมกลายเป็นวีรีบุรุษผู้กล้าหาญ หากพ่ายแพ้อย่างมากก็แค่ได้รับบาดเจ็บเท่านั้น”

“แต่พวกเขาคงมิคิดว่า กองทัพของฝ่ายศัตรูที่วางแผนการเอาไว้เช่นนี้ หาได้คิดจะให้ท่านแม่ทัพกวนมีชีวิตรอดกลับไปไม่…”

“ไม่ เป็นไปไม่ได้!” ฮูหยินกวนเอ่ยพึมพำปฏิเสธความคิดของเฟิ่งจิ่วเหยียนออกมา นางมิอยากจะเชื่อเลยว่า บุตรของตนเองจักมีความคิดเช่นนี้

แววตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนยิ่งทวีคุณความเย็นชามากขึ้นไปอีก

“บุตรชายของเจ้าทั้งสองคนนั้น ไม่เพียงแต่โง่เง่า ทั้งยังเห็นแก่ตัวและโลภมาก พูดง่าย ๆ ก็คือพวกเขาวางยาพิษ หากกล่าวออกมาร้ายแรงหน่อยก็คือพวกเขากำลังร่วมมือกับกองทัพศัตรูเพื่อก่อกบฏ!

“ที่ข้ามิได้สังหารพวกเขานั้น นั่นก็เพราะเห็นแก่หน้าแม่ทัพกวน”

“หากเจ้ายังมิรู้จักผิดชอบชั่วดีอีก ความดีที่ท่านแม่ทัพกวนใช้ชีวิตของตนเองไปแลกมานั้น จักได้ถูกเจ้าทำลายจนสูญเปล่าเป็นแน่!”

ฮูหยินกวนล้มลงไปนั่งกับพื้นในทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดมากมาย

เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้!

……

หมอเทวดาเฒ่าผู้ที่มาทำการชันสูตรศพเสร็จแล้วเตรียมตัวจะจากไปจากค่ายตงต้านั้น กลับถูกเฟิ่งจิ่วเหยียนเชิญให้เข้าไปในกระโจมเสียก่อน

นางสั่งให้คนเตรียมสำรับอาหารเพื่ออาจารย์และศิษย์คู่นี้โดยเฉพาะ

“บุญคุณที่ช่วยชีวิตข้าเอาไว้นั้น ข้ายังมิทันได้มีเวลาขอบคุณพวกท่านเลย สำรับอาหารในวันนี้มีเพียงแค่ของง่าย ๆ เพื่อเป็นการตอบแทนพวกท่าน ไว้ในคราหน้าจักจัดงานเลี้ยง...”

หมอยาน้อยพลันเอาหัวของตนเองหลบไปอยู่ข้างกายอาจารย์ของตน