บทที่ 894

ดวงตาของรุ่ยอ๋องพลันแฝงไปด้วยความลึกล้ำในทันที

หนานเจียงอ๋องยังคงหวาดระแวงว่าหนานฉีจักมีเจตนาอื่นแอบแฝง จึงได้คิดจับเขามาเป็นตัวประกันเช่นนี้

รุ่ยอ๋องพลันจับมือของหร่วนฝูอวี้ขึ้นมาต่อหน้าหนานเจียงอ๋อง

“หากเป็นเรื่องของทางการแล้ว เราย่อมต้องนำทัพโจมตีและถอยทัพพร้อมทหารสามหมื่นนาย

“ทว่า หากเป็นเรื่องส่วนตัวของตนเอง เราอยากจะอยู่รอพระชายาคลอดบุตรอยู่ที่หนานเจียงแห่งนี้”

หร่วนฝูอวี้พลางเอนตัวไปพิงไหล่ของรุ่ยอ๋อง ก่อนจะจับแขนออดอ้อนออเซาะเขาด้วยท่วงท่าที่คุ้นเคย “ท่านอ๋อง~~ท่านดีกับหม่อมฉันยิ่งนัก หม่อมฉันทราบซึ้งใจท่านเป็นอย่างยิ่งเพคะ”

นางจริงจังกับการแสดงของตนเองมากเกินไป จนมิรู้สึกตัวเลยว่าหน้าอกของตนเองกำลังถูไถกับแขนของรุ่ยอ๋องอยู่

รุ่ยอ๋องรู้ว่านางแค่แสดงเล่น ๆ เท่านั้น ทว่า เขาก็ยังมิคุ้นชินกับการกระทำเช่นนี้ของนาง ทั่วร่างพลันแข็งทื่อไปในทันที พร้อมกับใบหูที่ค่อย ๆ แดงขึ้นมาเล็กน้อย

หนานเจียงอ๋องพลางแย้มยิ้มขึ้นมาอย่างมีความหมาย

“ในเมื่อทั้งรุ่ยอ๋องและพระชายารักใคร่กันเช่นนี้ ได้ เราอนุญาต! นำกำลังพลของหนานฉีทั้งสามหมื่นนายเข้ามาหนานเจียงได้เลย พวกเราจักมีรบร่วมรบมีศึกร่วมต้านไปพร้อม ๆ กัน!”

รุ่ยอ๋องและฮ่องเต้หนานฉีสนิทสนมกันราวกับพี่น้องเช่นนี้ ตราบใดที่รุ่ยอ๋องยังอยู่ที่หนานเจียง ก็มิจำเป็นต้องกังวลเรื่องการเคลื่อนไหวของทหารทั้งสามหมื่นนาย ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อความปลอดภัยของรุ่ยอ๋องแล้ว หนานฉีเองก็ย่อมช่วยหนานเจียงปกป้องจากการโดนศัตรูเข้ามาบุกโจมตีเมืองอีกด้วย

ยามอาทิตย์อัสดง หร่วนฝูอวี้จึงพารุ่ยอ๋องออกจากวังหลวงในทันที เพื่อกลับยังที่พำนักของตนเองในหนานเจียง

นางเอ่ยถามรุ่ยอ๋องด้วยความเป็นกังวลขึ้นมาว่า

“ท่านมิได้กล่าวว่า หลังจากที่พาข้ามาที่หนานเจียงนั้นก็จักกลับไปที่แดนใต้เลยหรือ? เหตุใดจึงอยากรั้งรอยู่ที่หนานเจียงเพื่อต้านศัตรูด้วยเล่า?”

รุ่ยอ๋องที่มีสติครบถ้วนนั้น

“สถานการณ์ในยามนี้ต่างออกไป เด็กคนนี้หาได้คุ้นชินกับรสชาติอาหารของหนานฉีไม่ เขาชอบกินอาหารหนานเจียง หากอยู่ที่นี่เขาจักได้มีพัฒนาการเติบโตขึ้น”

หร่วนฝูอวี้รู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก

เขาคงมิได้ใช้อำนาจของบ้านเมืองเพื่อประโยชน์ส่วนตนใช่หรือไม่?

“ฮ่องเต้หนานฉีจักยอมให้ท่านทำเช่นนี้หรือ?”

รุ่ยอ๋องจึงตอบกลับไปตามจริงว่า

“ฝ่าบาทส่งข้ามายังชายแดนใต้เพื่อป้องกันศัตรู นั่นหมายความว่าพระองค์มอบอำนาจในการควบคุมกองกองทัพทั้งหมดให้ข้าดูแลแล้ว หนานเจียงที่เป็นแนวป้องกันด่านแรกนั้น หากจัดวางกองทัพประจำการที่หนานเจียงได้ ฝ่าบาทย่อมมิมีสิ่งใดที่จะมาตำหนิข้า”

เขาหาได้เห็นว่าการกระทำของตนเองนั้น มีสิ่งใดผิดไปไม่