บทที่ 896

เหล่าราษฎรที่ได้รับข่าวสารกันอย่างกว้างขวางนั้น

เมื่อทุกคนรู้ว่าฮองเฮาเสด็จไปยังชายแดนตะวันออก ทั้งยังออกรบจนแคว้นต้าเซี่ยและกองกำลังพันธมิตรทั้งสี่แคว้นถอยร่นออกไปไกลนับสิบลี้

ยังมิทันที่ราชสำนักจักประกาศเฉลิมฉลองออกมา เหล่าราษฎรก็พากันยินดีกันถ้วนหน้าไปแล้ว

นักเล่าเรื่องบนท้องถนน บัณฑิตในร้านน้ำชา ต่างก็เอ่ยถึงความสำเร็จของฮองเฮายังกว้างขวาง

“เมื่อเหล่าแคว้นที่อยู่รอบด้านรวมกำลังพลโจมตีหนานฉีนั้น ฟังดูน่ากลัวยิ่งนัก ที่แท้ทุกอย่างก็เพียงแค่โครงประดับ! ในยามนี้ พวกเขายังไม่มีปัญญาฝ่าแนวป้องกันชายแดนของหนานฉีของพวกเราเข้ามาได้ภาคใต้ได้ ช่างน่าขันเสียจริง!”

“ชายแดนเหนือของพวกเรามีค่ายทหารเหนือที่กล้าหาญชาญชัย ทั้งยังมีรัฐเหลียงที่กำลังร่วมปกป้องชายแดนหนานฉีอีก หนานเจียงเองมีกองกำลังเสริมของรุ่ยอ๋อง ทางชายแดนตะวันตกมีหนานซานอ๋องผู้แกร่งกล้า ยามนี้ชายแดนตะวันออกมีฮองเฮา ทั้งยังเคยเป็นเทพสงครามแห่งค่ายทหารเป่ยต้าอีก! เวลานี้กองกำลังพันธมิตรล้ำเลิกที่จะบุกเข้ามาโจมตีหนานฉีของพวกเราไปได้เลย!”

“ข้าได้ยินมาว่าฮองเฮาสร้างเนินฝังศพขึ้นมา เพื่อทำลายขวัญกำลังใจของกองทัพฝ่ายศัตรู ทำเอาแคว้นต้าเซี่ยกับกองกำลังพันธมิตรทั้งสี่แคว้นตกใจเสียขวัญจนมิกล้าเข้าใกล้ด่านเฉาอวี๋เลย นับว่าสะใจยิ่งนัก!”

“สมชื่อที่เป็นฮองเฮา พระนางกล้าหาญยิ่งกว่าบุรุษเสียอีก! หนานฉีของพวกเรามีฮองเฮาเช่นนี้ นับว่าเป็นเกียรติอย่างยิ่ง!”

ข่าวดีค่อย ๆ ทยอยมาทีละเรื่อง

พลันมีคนผู้หนึ่งนำข่าววิ่งเข้ามาป่าวประกาศให้ทุกคนได้ฟังอย่างกระตือรือร้น

“ทุกคนฟังข้า! แคว้นซีหนี่ว์แปรพักตร์แล้ว!”

เหล่าราษฎรต่างพากันมาล้อมวงในทันที พลางเอ่ยถามออกมาด้วยท่าทีตื่นเต้นว่า “แปรพักตร์อะไรกัน? เกิดอะไรขึ้นกับแคว้นซีหนี่ว์งั้นหรือ?”

ชายผู้นำข่าวมาป่าวประกาศนั้น พลางยืนขึ้นบนโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยกับผู้คนที่อยู่รอบด้านด้วยเสียงดังฟังชัดว่า

“ทางตะวันตกของหนานฉีมีสามแคว้น ได้แก่แคว้นซีหนี่ว์ แคว้นเสี่ยวโจวและแคว้นเจิ้ง ก่อนหน้านั้นไม่กี่วัน แคว้นซีหนี่ว์ซึ่งเดิมทีตั้งอยู่ทางด้านหลังนั้นได้แปรพักตร์มาเข้าร่วมกับหนานฉี เพื่อจะได้โจมตีอีกสองแคว้นแทน

“ที่แท้ แคว้นซีหนี่ว์ก็เป็นกองกำลังพันธมิตรกับหนานฉีนี่เอง!

“เช่นนี้พวกเราก็มิมีอะไรให้ต้องกังวลอีกต่อไปแล้ว ชายแดนตะวันตกมิมีเรื่องอันใดให้ต้องกังวลแล้ว!”

นับว่าเป็นข่าวดีอย่างมาก

ถึงแม้ว่าฟังดูจักเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อก็ตาม

หญิงชราผู้หนึ่งพลันดึงขากางเกงของชายคนนั้นเอาไว้ ฟันที่มิค่อยมีเหลือแล้วนั้น พลางเอ่ยถามออกมาไม่ชัดว่า

“พ่อหนุ่ม เจ้าพูดจริง ๆ หรือ? หนานฉีจักรอดพ้นจากภัยพิบัติครั้งนี้ไปได้จริง ๆ หรือ?”

ผู้คนรอบข้างต่างก็พากันเอ่ยออกมาในทันที

“ใช่แล้ว! ไม่เป็นไรแล้ว! ในเมื่อชายแดนทั้งสี่มั่นคง แว่นแคว้นอื่นย่อมไม่สามารถเข้ามารุกรานได้อีก เช่นนั้นก็แยกย้ายกันไปเถอะ!”

วังหลวง

เซียวอวี้มองดูรายงานการออกรบทั้งสี่ทิศด้วยท่าทีเคร่งขรึมและเจือไปด้วยความเย็นชา

ท่านแม่ทัพชราหลี่พลางกายโค้งคำนับเพื่อรอรับสั่ง

“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเต็มใจที่จะกระโจนเข้าสู่สนามรบ!”

เมื่อเห็นว่าสงครามจากทิศทั้งสี่กำลังดำเนินไปอย่างไม่ขาดสายนั้น แม่ทัพชราหลี่ก็ไม่อาจนั่งอยู่เฉย ๆ ไปได้

น้ำเสียงของเซียวอวี้พลางเอ่ยอกมาด้วยท่าทีเฉยเมยว่า

“เรามีเรื่องสำคัญอีกอย่างที่ต้องมอบให้กับเจ้า”

ท่านแม่ทัพชราหลี่คิดไม่ออกเลยว่า ยังมีเรื่องใดสำคัญเสียยิ่งกว่าการขับไล่กองกำลังฝ่ายศัตรูให้ถอยร่นออกไปอีก?