บทที่ 902

เมื่อเข้าสู่กานโจว เฟิ่งจิ่วเหยียนพักอยู่ในโรงพักแรมชั่วคราว ซึ่งสะดวกกว่าการนอนในกระโจมตามปกตินัก

นางตรวจตราค่ายทหารเสร็จ และกลับมาที่โรงพักแรม เวลาก็ใกล้ยามจื่อแล้ว

จางฉวนยังไม่เข้านอน และตั้งใจมานั่งรอนางที่ธรณีประตู

ครั้นได้เห็นฮองเฮา จางฉวนพลันผุดลุกขึ้นยืนเพื่อทำความเคารพทันที

“ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนถามอย่างเรียบเฉย “ดึกมากแล้ว เจ้ายังมีธุระใดกับข้า”

จางฉวนกำชายเสื้อไว้แน่น ดูลำบากใจไม่น้อย

“ฮองเฮา ข้า ข้าคิดถึงท่านแม่...”

ในยามปกติเขามักจะทำตัวเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย อันที่จริงแล้วเขายังเป็นเด็กชายคนหนึ่ง

เฟิ่งจิ่วเหยียนหาได้เกลี้ยกล่อมไม่

“หยิ่นเอ้อร์ ให้คนส่งเขากลับไป”

หยิ่นเอ้อร์คาบหญ้าหางสุนัขไว้ในปาก พลางมองไปที่จางฉวนด้วยแววตาหยอกล้อ

เมื่อเฟิ่งจิ่วเหยียนเดินจากไปแล้ว หยิ่นเอ้อร์ก็ดึงจางฉวนขึ้นมา

“เจ้าหนู คงมิใช่กลัวสงคราม และอยากจะหนีกระมัง!”

จางฉวนรีบปฏิเสธอย่างใส่อารมณ์

“ไม่จริง! ลูกผู้ชายมีจิตใจเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ จักละทิ้งหน้าที่ได้อย่างไร!”

ทุกวันนี้ เขาติดตามทุกการเคลื่อนไหวของกองทัพใหญ่ และถือว่าตนเองเป็นทหารแล้วเช่นกัน

ระหว่างศึกที่ด่านเฉาอวี๋ เหล่าราษฎรได้อพยพออกไปอย่างปลอดภัย

จากสิ่งนี้จะเห็นได้ว่า ฮองเฮาห่วงใยราษฎร เป็นแม่ทัพที่มีความละเอียดรอบคอบ และเขานับถือยิ่งนัก หากเขาอยู่ตัวคนเดียว ก็ยังต้องการจะติดตามไปจนสุดทาง

ทว่าเขายังมีมารดาที่นอนป่วยหนักอยู่บนเตียงอีกคน

กานโจวได้รับการปกป้องจากฮองเฮากับเหล่าทหาร ส่วนท่านแม่ของเขา มีเพียงเขาเท่านั้น

ท่านแม่อยู่คนเดียวในเมืองหลวง ทำให้เขาเป็นกังวล

ถึงแม้จะมีท่านอากับท่านอาสะใภ้คอยดูแล ทว่าบัดนี้ชายแดนตะวันออกแตกพ่าย ชาวบ้านทั่วไปหารู้ไม่ว่าฮองเฮากำลังใช้กลยุทธ์แสร้งถอยเพื่อรุก ผู้คนต่างตื่นตระหนก จนอาจจะพาทั้งครอบครัวอพยพหลบภัย

ใจคนยากแท้หยั่งถึง เขากลัวว่าท่านแม่จะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ เขาฝันร้ายทุกคืน และหากยังไม่กลับไป เขาคงจะกลายเป็นบ้าจริง ๆ

……

ในห้อง

ช่วงกลางถึงปลายเดือนสิบสอง อากาศหนาวจัด

เฟิ่งจิ่วเหยียนเหนื่อยล้ายิ่งนัก ทว่ายังสละเวลาเพื่ออ่านจดหมายของเซียวอวี้

เนื้อหาส่วนใหญ่เป็นคำที่แสดงความห่วงใย บอกให้นางดูแลตัวเองดี ๆ

เฟิ่งจิ่วเหยียนใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง มืออีกข้างถือจดหมาย ความง่วงมาเยือนโดยไม่รู้ตัว และผล็อยหลับไป

จวบจนลมหนาวพัดหน้าต่างให้เปิดออก นางจึงลืมตาตื่นทันที โดยมีร่องรอยของความเป็นปรปักษ์เจือความระแวดระวังในดวงตา

ยามที่รู้ว่าตนเองระแวงมากเกินไป นางจึงลุกขึ้นไปปิดหน้าต่าง กลับถูกดึงดูดโดยแสงจันทร์ที่สว่างไสวบนฟ้า จึงหยุดมองสักพักหนึ่ง

หลังจากนั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนเดินกลับมาที่โต๊ะ พลางหยิบพู่กันขึ้นมาเขียน——[ขอให้ใต้หล้ายืนยาว เคียงคู่จันทรานิรันดร์]

……