บทที่ 917

ในตำหนักอ๋องแห่งหนานเจียง

รุ่ยอ๋องถูกยกย่องให้เป็นแขกพิเศษ

อ๋องแห่งหนานเจียงยกจอกขึ้นมา พูดด้วยความปรารถนาดี

“ข้ารู้อยู่แล้ว แคว้นหนานฉีมีแผนการใหญ่

“รุ่ยอ๋อง ยามนี้แนวโน้มอิทธิพลแคว้นหนานฉีกำลังมาแรง ช่วงเวลาเพียงหนึ่งเดือนเศษ ก็สามารถปราบกองกำลังเสริมได้เป็นแสนกว่า ช่างน่าชื่นชมยิ่งนัก!

“คาดว่าไม่ช้า แคว้นหนานฉีก็จะสามารถขับไล่ทหารศัตรูไปได้หมดสิ้นแล้ว!”

รุ่ยอ๋องไม่กระหยิ่มยิ้มย่อง เขาไม่ถือตัว ไม่หยิ่งผยอง

“แคว้นหนานฉีสามารถทำลายล้างศัตรู มาจากความร่วมมือร่วมใจกัน

“การศึกในตอนนี้ยังไม่แน่นอน ยังประมาทศัตรูไม่ได้”

อ๋องแห่งหนานเจียงกับเสนาบดีมองตากัน

หลังจากนั้น เสนาบดีคนนั้นลุกขึ้นมา

“รุ่ยอ๋อง แคว้นของท่านได้ชัยชนะอย่างต่อเนื่อง เมฆครึ้มผ่านไปมองเห็นท้องฟ้าสีครามแล้ว กองทัพพันธมิตรเผ่าสุยเหอข้างนอกหนานเจียง ก็ล้วนล่าถอยแล้ว ท่านเห็นว่าหนานเจียง ไม่จำเป็นต้องมีทหารของท่านคอยเฝ้าปกป้องแล้ว ใช่หรือไม่?”

สายตารุ่ยอ๋องเปลี่ยนไป

ที่แท้ นี่ต่างหากที่เป็นจุดประสงค์ที่แท้จริงของหนานเจียง...อยากให้กองทัพหนานฉีถอนกำลังออกจากหนานเจียง

รุ่ยอ๋องยิ้มแย้มด้วยสีหน้าอ่อนโยน

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พรุ่งนี้ข้าจะนำทัพออกไปจากแคว้น”

เดิมเขาก็มีความตั้งใจนี้แล้ว

ตั้งหลักอยู่ที่หนานเจียง ก็เพื่อคอยสนับสนุนหนานเจียง ต้านทานเผ่าสุยเหอ และเพื่อปกป้องแคว้นหนานฉี

ในเมื่อกองทัพพันธมิตรเผ่าสุยเหอล่าถอยไปแล้ว ตามแผนของฝ่าบาทกับฮองเฮา เขาควรที่จะกลับแคว้น นำกองทัพห้าหมื่นนายภายใต้อำนาจตนเอง ไปสนับสนุนชายแดนตะวันออก เฝ้าปกป้องด่านเฉาอวี๋

อ๋องแห่งหนานเจียงพอใจมาก ยกจอกขึ้นมาดื่มด้วยกัน

“แคว้นหนานฉีกับหนานเจียงมีมิตรภาพเป็นสหาย รุ่ยอ๋อง ดื่มจอกนี้ ขออวยพรให้แคว้นหนานฉีผ่านช่วงเวลาอันยากลำบากนี้ไปได้ ได้ชัยชนะอันยิ่งใหญ่!”

รุ่ยอ๋องดื่มสุราหนึ่งคำ ท่าทีสงบเรียบเฉย

บนที่นั่งหลัก อ๋องแห่งหนานเจียงเหลือบมองรุ่ยอ๋องแวบหนึ่ง

แคว้นหนานฉีมีแผนการลึกล้ำ ทำการศึกก็ทำอย่างลึกลับหลอกลวง ทำให้ยากที่จะหยั่งรู้

ความไม่ประมาททำให้ชีวิตอยู่รอดปลอดภัย เขากลัวเพียงว่า แคว้นหนานฉีจะหันมาสนใจหนานเจียงของพวกเขา

ในเมื่อกองทัพพันธมิตรเผ่าสุยเหอล่าถอยไปแล้ว หนานเจียงก็ไม่จำเป็นต้องให้กองทัพแคว้นหนานฉีอยู่ประจำการที่นี่

ในดินแดนหนานเจียง ทหารหนานฉีสักคนก็ให้อยู่ไม่ได้!

……

รุ่ยอ๋องกลับมาถึงที่พัก บอกหร่วนฝูอวี้เรื่องที่จะกลับไป

เขาไม่กังวลอย่างอื่น กังวลเพียงลูกในท้องของนาง

หร่วนฝูอวี้คว้าโอกาสนี้ไว้ พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงมีเสน่ห์

“ข้าคือคนหนานเจียง จะถูกรังแกได้อย่างไร?

“เจ้ากลับแคว้นหนานฉีไปก่อน รอข้าคลอดลูกแล้ว ค่อยพาลูกไปหาเจ้า”

รุ่ยอ๋องขมวดคิ้ว

“ไม่ได้ ข้าจะทิ้งเจ้ากับลูกไม่ได้”

หร่วนฝูอวี้เริ่มหงุดหงิดแล้ว แต่ก็อดกลั้นไว้