บทที่ 919

ได้เห็นว่า จักรพรรดิเปิดม่านกระโจม เงาร่างสูงน่าเกรงขาม

เห็นเซียวอวี้เวลานี้ นางประหลาดใจไม่น้อย

เหตุใดเขามาถึงเมืองเซวียนรวดเร็วเช่นนี้?

เซียวอวี้ยังไม่ได้ถอดชุดเกราะ ก้าวเท้ายาวไปข้างหน้า โอบกอดคนที่ยังตกอยู่ในอาการตะลึง

“อย่างไร จำเราไม่ได้แล้วรึ?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนได้สติกลับมา ก็ยกแขนโอบกอดเขา

“ฝ่าบาททรงบัญชาการศึกด้วยพระองค์เอง ลำบากแล้วเพคะ”

เซียวอวี้กอดนางแน่น วางคางไว้บนไหล่ของนาง ถูไถแผ่วเบา

“ได้เจอเจ้า ก็ไม่รู้สึกลำบากแล้ว เป็นอย่างไร คืนนี้จะโจมตีเมืองรึ?”

ต่อให้คิดถึง วันหลังยังมีโอกาสถามทุกข์สุข

ยามนี้การฆ่าศัตรูสำคัญที่สุด

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดอย่างจริงจัง “ใช่เพคะ ถึงเวลาแล้วเพคะ”

แผนเดิมที่วางไว้ นางนำทหารมาปิดล้อมทหารศัตรูในเมืองเซวียน ตัดขาดการติดต่อสื่อสารกับข้างนอกของพวกเขาทั้งหมด หลอกลวงให้แต่ละแคว้นส่งกำลังทหารเสริม แล้วก็ให้ฝ่าบาทกับอาจารย์จัดการพวกเขา ใช้ประโยชน์จากค่ายกล “ใยแมงมุม” กำจัดทหารเสริมของแคว้นศัตรู

หลังจากนี้ ค่อยกำจัดทหารศัตรูในเมืองเซวียน ทหารศัตรูเหล่านี้เพราะขาดแคลนเสบียง ถูกกักขัง ตกตะลึง ขัดแข้งขัดขาตัวเอง ถูกทรมานจนไม่เหลือศักยภาพ

ด้วยเหตุนี้ แคว้นหนานฉีถึงสามารถใช้คนน้อย เอาชนะคนจำนวนมาก โดยได้ผลลัพธ์สองเท่าด้วยความพยายามเพียงครึ่งเดียว

เฟิ่งจิ่วเหยียนเล่าแผนการโจมตีเมืองในคืนนี้ให้เซียวอวี้ฟัง มองใบหน้าของนางที่ผอมไปมาก เซียวอวี้อดสงสารไม่ได้

เขาจับมือของนางไว้อย่างแผ่วเบา

“เราเข้าใจแล้ว เจ้าไปพักผ่อนก่อน เรื่องในค่ายทหาร เราจัดการเอง โจมตีศัตรูคืนนี้ เจ้าต้องพักผ่อนให้ดี”

เซียวอวี้มาถึง เฟิ่งจิ่วเหยียนก็วางใจได้มาก

ทว่า จะให้พักผ่อนนั้น เป็นไปไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อเทียบกับเขา หลายเดือนมานี้ ถือว่านางไม่เหนื่อยมาก

“เป็นการดีกว่าที่จะทำงานหนักทั้งหมดในคราวเดียว”

เซียวอวี้รู้นิสัยของนาง จึงไม่พูดอะไรมาก

เขาเพียงเตือนนาง “โจมตีเมืองในคืนนี้ ต้องระวังให้มาก”

เฟิ่งจิ่วเหยียนลูบใบหน้าเขาแผ่วเบา เช็ดฝุ่นบนใบหน้าของเขา ดวงตาเผยให้เห็นสัมผัสอันอ่อนโยน

“ท่านก็เช่นกัน อย่าให้หม่อมฉันเป็นห่วง”

ศัตรูมิใช่แกะหรือวัวที่จะฆ่าได้ตามใจชอบ คืนนี้ ถูกกำหนดให้เป็นการต่อสู้ที่ดุเดือด

……

เวลาเที่ยงคืน ไฟสงครามโหมกระหน่ำ

ในเมืองเซวียน ทหารวิญญาณปรากฏ เข่นฆ่าไปทั่ว