บทที่ 922

แคว้นเป่ยเยี่ยน ณ จวนอัครเสนาบดี

อัครเสนาบดีผู้ดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการขมวดคิ้วแน่น ไม่สามารถนอนหลับได้อย่างสุขสงบมาหลายคืนแล้ว

ขุนนางใต้บังคับบัญชาเข้ามารายงานสถานการณ์การรบด้วยท่าทางแตกตื่น

“ใต้เท้า! แย่แล้วขอรับ! กองหนุน...กองหนุนที่ส่งไปแคว้นหนานฉี ล้วนถูกกองทัพหนานฉีล้อมปราบ บ้างก็ตาย บ้างก็ถูกจับกุม!”

อัครเสนาบดีที่นั่งอยู่บนตำแหน่งสูงสุดพลันลุกขึ้นยืน

“เมืองเซวียนหรือ? พวกฝ่าบาทเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ไม่ทราบเลยขอรับ จนถึงยามนี้ไม่มีข่าวมาจากเมืองเซวียนเลยขอรับ...”

พูดยังไม่ทันจบ ขุนพลท่านหนึ่งก็เร่งรีบมาถึงจวนอัครเสนาบดี “ท่านอัครเสนาบดีขอรับ! เกิดเรื่องแล้ว! เมืองเซวียนเกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ!”

อัครเสนาบดีพลันรู้สึกใจสั่น

นี่ยังจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกหรือ?

ขุนพลผู้นั้นส่งของที่นำมาขึ้นไป แล้วพูดอธิบายด้วยสีหน้าซีดขาว

“นี่คือสาส์นตราตั้งจากแคว้นหนานฉี ต้องการประกาศสงครามกับแคว้นเป่ยเยี่ยนของเราขอรับ ทั้งยังบอกอีกว่าเมืองเซวียนถูกกองทัพหนานฉียึดเอาไว้แล้ว เป็นไปได้มากว่าฝ่าบาทกับเหล่าทหารอาจจะกลับมาไม่ได้แล้วขอรับ!”

เมื่อคำพูดนี้ถูกกล่าวออกมา เหล่าขุนนางรวมถึงอัครเสนาบดีต่างก็รู้สึกราวกับพบศัตรูที่ร้ายแรง ล้วนไม่แน่ใจว่าควรทำอะไรกันแน่

พวกเขาต่างถามกันเอง “จะทำอย่างไรกันดีเล่า!”

“ก่อนหน้านี้ฝ่าบาทส่งสารมาไม่ใช่หรือ ว่าเมืองเซวียนถูกกองทัพพันธมิตรโจมตียึดเอามาได้แล้ว?”

“เรื่องราวในโลกไม่มีอะไรแน่นอน บางทีนี่อาจจะเป็นแผนของแคว้นหนานฉีก็ได้!”

“แคว้นไม่อาจไร้ผู้นำ การช่วยฝ่าบาทเป็นเรื่องสำคัญที่สุด!”

ทุกคนต่างมองไปที่อัครเสนาบดี หวังให้เขาตัดสินใจ

อัครเสนาบดีเปิดสาส์นตราตั้งออกอ่านอย่างละเอียดครั้งหนึ่ง เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งสีหน้าก็เต็มไปด้วยความโมโห

“หน้าด้านไร้ยางอาย! แคว้นหนานฉีถึงกับต้องการดินแดนครึ่งหนึ่งของเป่ยเยี่ยนเรา แลกกับการที่ฝ่าบาทเสด็จกลับมาอย่างปลอดภัย!”

“อะไรนะ! ! !” เหล่าขุนนางตกตะลึงอย่างมาก

ดินแดนครึ่งหนึ่ง?

แคว้นหนานฉีช่างโลภมากนัก!

ขุนนางคนหนึ่งถามด้วยความกังวล “ท่านอัครเสนาบดี หากพวกเราไม่ยินยอม ฝ่าบาทจะเป็นอันตรายถึงชีวิตหรือไม่?”

อัครเสนาบดีจนปัญญายิ่ง

แคว้นหนานฉีคุกคามถึงเพียงนี้แล้ว ยังหวังว่าพวกเขาจะออมมืออีกหรือ?

พูดไปแล้ว สุดท้ายก็เป็นเพราะฝ่าบาททำให้กังวลใจ

เขาเตือนฝ่าบาทแต่แรกแล้วว่าอย่าเอาพระองค์เองไปเสี่ยง

ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า ตีหนานฉีไม่สำเร็จ ทั้งยังส่งตัวเองเข้าไปอีก

หากฝ่าบาทฟังคำเตือนให้มากกว่านี้ แคว้นเป่ยเยี่ยนก็คงไม่ถึงขนาดเจอปัญหานี้เข้า!

แล้วยามนี้จะทำเช่นไรดีเล่า!

ไม่เพียงแคว้นเป่ยเยี่ยนเท่านั้น ทางแคว้นต้าเซี่ยเองก็ได้รับสาส์นตราตั้งจากแคว้นหนานฉีเช่นกัน

ฮ่องเต้ต้าเซี่ยรีบเรียกเหล่าขุนนางมาปรึกษา

“เมืองเซวียนเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่! ซ่านชุนกำลังทำอะไรอยู่! ยังตีหนานฉีไม่ได้อีกรึ!”

“ฝ่าบาท เกรงว่าแม่ทัพซ่านชุนน่าจะเกิดเรื่องร้ายมากกว่าดีพ่ะย่ะค่ะ”