บทที่ 930

ห้องชงชาในโรงพักแรม

หมอทหารและลูกศิษย์ถูกพาเข้ามา ทำความเคารพฮ่องเต้บนพระที่นั่งหลัก

เซียวอวี้ล้างมืออย่างง่าย ๆ ใส่เสื้อคลุมสบาย ๆ แต่มิอาจปกปิดรังสีสูงส่งของฮ่องเต้ได้ ผมดำขลับมัดรวบด้วยผ้ายาวประดับมุขขาว คิ้วคมเด่นชัด ดูแข็งแรงกำยำ

“ในเมื่อเป็นหมอทหาร เหตุใดไม่ตามกองทัพใหญ่ไป แต่กลับแอบหนีมาที่แห่งนี้?”

เมื่อเผชิญกับคำซักถามของฮ่องเต้ หมอทหารก็อธิบายอย่างไม่เร่งรีบ

“ทูลฝ่าบาท ข้าน้อยได้รับคำสั่งในยามคับขัน หาใช่หมอทหารที่แท้จริงไม่”

สิ้นคำกล่าว ก็มีคนเดินเข้ามาในห้องชงชา

“ฝ่าบาท”

ผู้มาคือเฟิ่งจิ่วเหยียน

เมื่อเซียวอวี้เห็นนาง ก็รีบลุกขึ้น น้ำเสียงฟังดูตำหนิเล็กน้อย

“ทำไมไม่นอนอีก?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนโค้งให้เขาเล็กน้อย จากนั้นก็นั่งลงพร้อมกับเขา แนะนำอาจารย์กับลูกศิษย์สองคนนั้นอย่างเป็นทางการ

“เรื่องนี้หม่อมฉันเลินเล่อเอง ฝ่าบาท ตอนนั้นหม่อมฉันประสบภัยในภูเขาหิมะเทียนฉือ และได้รับการช่วยเหลือจากพวกเขา”

สีหน้าของเซียวอวี้ผ่อนคลายลง ไม่ดุดันเหมือนก่อนหน้านี้

เขารีบออกคำสั่ง

“ที่แท้ก็เป็นสองคนนี้นี่เอง เชิญนั่ง”

หมอเทวดาเฒ่ารีบโค้งคำนับ

“มิได้เด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท ข้าน้อยมิบังอาจครองคุณงามความดี”

หมอยาน้อยปากไว

“ท่านอาจารย์ นั่งเถอะ พวกเราเดินมาตลอดทาง จนรองเท้าขาดหมดแล้ว”

เขาอาศัยอยู่ในป่าเขากับอาจารย์มาตั้งแต่เด็ก ไม่ค่อยได้พบปะผู้คน จึงไม่รู้ว่าฮ่องต้สูงส่งมากเพียงใด และไม่รู้จักที่สูงที่ต่ำ

รู้เพียงว่า ง่วงก็ต้องนอน หิวก็ต้องกิน เป็นหมอต้องช่วยเหลือคน ส่วนคนชั่วจะฆ่าคน

หมอเทวดาเฒ่ารีบขอประทานอภัย แทนลูกศิษย์ที่ไร้มารยาท

เซียวอวี้ไม่มีท่าทีตำหนิ

“ไม่จำเป็นต้องพิธีรีตองขนาดนั้น เราให้พวกเจ้านั่ง ก็รีบนั่งเถอะ”

ไม่นาน คนงานของโรงพักแรมก็นำชากับของว่างมาให้

หลังจากที่หมอเทวดาเฒ่าเห็นฮองเฮา เรื่องที่อยากทูลรายงานฝ่าบาทในตอนแรก ก็ไม่รู้ว่าควรพูดออกไปดีหรือไม่

เซียวอวี้กลับมีใจคิดจะขอบคุณเขา จึงถามว่าต้องการขอสิ่งใด

หมอเทวดาเฒ่าเหม่อลอย เป็นหมอยาน้อยที่อยู่ข้าง ๆ รีบเอ่ยปากพูด

“ท่านอาจารย์อยากได้หม้อยา! แบบที่สามารถกลั่นยาอายุวัฒนะได้!”

เซียวอวี้กำลังจะตอบรับ หมอเทวดาเฒ่ากลับลุกพรวดขึ้นมา

“ฝ่าบาท ข้าน้อยมีเรื่องสำคัญ ต้องการอธิบายแก่ท่านให้กระจ่าง”

“มีเรื่องอะไร พูดมาได้เลย” น้ำเสียงของเซียวอวี้ปกติ

หลังจากที่หมอเทวดาเฒ่าขบคิด ก็กล่าวอย่างหนักแน่นมั่นคง

“ข้าน้อยมีวิชาแพทย์ติดตัว เวลาปกติจึงชอบสำรวจพิษแปลก ๆ ในใต้หล้า เพื่อหาวิธีถอนพิษนั้น

“เมื่อหลายปีก่อน ข้าน้อยค้นพบพิษแปลกประหลาดชนิดหนึ่งในชายแดนแคว้นหนานฉี พิษนี้หากฤทธิ์เบาจะทำให้คุ้มคลั่งเสียสติ ไม่กลัวเจ็บ หากฤทธิ์หนักก็จะทำให้สลบ ไสลไม่ต่างอะไรกับคนตาย…”

ฟังมาถึงตรงนี้ เฟิ่งจิ่วเหยียนพลันนึกขึ้นมาได้ อาการที่เขาเล่า คล้ายกับพิษมนุษย์โอสถพวกนั้นมาก

หมอเทวดาเฒ่ากล่าวต่อ “ข้าน้อยเดินทางไปทั่วทุกแห่ง เฝ้าค้นหายาวิเศษในใต้หล้า ก็เพื่อคิดค้นวิธีถอนพิษ จึงมุ่งหน้าไปยังทิศตะวันออก เนื่องจากพบว่าหมู่บ้านหลายแห่งในทางตะวันออก มีคนป่วยหลายราย อยากลองยา”

หัวคิ้วของเฟิ่งจิ่วเหยียนและเซียวอวี้ขมวดเล็กน้อย เริ่มขบคิดขึ้นมา

หมอยาน้อยพูดอย่างตรงไปตรงมา

“ท่านอาจารย์จะบอกว่า พิษนี้มีฤทธิ์ทำร้ายคนไม่เบา จึงแจ้งทางการ แต่ทางการไม่สนใจ ซ้ำยังใส่ร้ายกลับว่าพวกข้ามีเจตนาสร้างความแตกตื่น”