บทที่ 932

หลายวันก่อนเหล่าราชทูตก็ทยอยกันมาถึงแล้ว กำลังรอให้ฮ่องเต้ฉีเรียกเข้าเฝ้า เพื่อเจรจาเรื่องชดเชยการสงบศึก

พวกเขามิอาจรบได้อีก และมิอาจเดิมพันได้ไหว

หากหนานฉีโจมตีแว่นแคว้นของพวกเขาจริง ๆ จักต้องล่มสลายเป็นแน่

ไม่เพียงแต่แคว้นเล็ก ๆ ที่ผู้คนรู้สึกว่ากำลังตกอยู่ในอันตราย แคว้นใหญ่อย่างต้าเซี่ยก็เช่นเดียวกัน

ราชทูตต้าเซี่ยต้องการจะเข้าเฝ้าองค์หญิงใหญ่ เพราะหวังว่าองค์หญิงใหญ่จะออกหน้า ประสานความสัมพันธ์ระหว่างสองแคว้น

ทว่า แม้แต่ประตูจวนองค์หญิงใหญ่พวกเขาก็ยังมิอาจเข้าไปได้

เหล่าราชทูตอยู่รวมกัน ต่างมองหน้ากัน และถอนหายใจพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

“เฮ้อ!”

“ทุกท่าน พวกท่านจะยอมจำนนต่อข้อเรียกร้องของหนานฉี ยอมยกดินแดนตามที่พวกเขาต้องการจริงหรือ?”

“แล้วจะอย่างไร? พวกเรายังมีทางเลือกอื่นอีกหรือ?”

“พวกเรามิใช่เป่ยเยี่ยน ไม่มีกองกำลังมากพอที่จะต่อสู้กับหนานฉีได้ การสงบศึกถึงจะรับประกันความสงบสุขได้”

เหล่าราชทูตสีหน้าซีดเผือด ราวกับแบกภูเขาลูกใหญ่ หายใจแทบไม่ออก

หากรู้แต่แรกว่าจะเป็นเช่นนี้ ตอนนั้นคงจะไม่เข้าร่วมกับการสู้รบครั้งนี้

......

จันทราลอยอยู่บนกิ่งไม้ ม่านราตรีมาเยือน

งานเลี้ยงในพระราชวังยุติแล้ว เหล่าขุนนางต่างทูลลากลับจวน

ณ จวนตระกูลเฟิ่ง

นายท่านเฟิ่งผ่านจวนของบุตรชายคนโต ก็หยุดอยู่ครู่หนึ่ง เห็นลูกสะใภ้พานายหญิงเฟิ่ง มารออยู่ที่หน้าจวน

หลังจากที่เฟิ่งเหยียนเฉินลงจากรถม้า ทั้งสองคนก็เข้าไปต้อนรับ

นายหญิงเฟิ่งถามด้วยความเป็นห่วง

“เป็นอย่างไรบ้าง พบฮองเฮาหรือไม่? นางสบายดีหรือไม่? คงมิได้รับบาดเจ็บกระมัง?”

นายหญิงเฟิ่งเป็นห่วงบุตรสาว ในช่วงกลางวัน ยามกองทัพใหญ่เดินทางกลับมาพร้อมชัยชนะ นางก็ไปรอดูพวกเขาเช่นกัน ทว่าเนื่องจากผู้คนจำนวนมาก นางมิอาจเบียดเสียดเข้าไปได้ เห็นเพียงฮองเฮาทรงขี่ม้าผ่านไปอย่างเร่งรีบ

เมื่อได้ยินว่าบุตรของฮองเฮาจากไปแล้ว นางจึงรู้สึกร้อนใจ สำรับมื้อเย็นก็กินไม่ลงด้วย

เฟิ่งเหยียนเฉินทำตัวเป็นลูกกตัญญู แจ้งแต่ข่าวดีมิแจ้งข่าวร้าย

“ฮองเฮามิได้รับบาดเจ็บอันใด ฝ่าบาททรงปฏิบัติต่อนางเป็นอย่างดี”

“แล้วเด็กเล่า?” นายหญิงเฟิ่งถามด้วยความเป็นห่วง สังเกตได้ว่าบุตรชายกำลังหลบเลี่ยงประเด็นสำคัญ

ลูกสะใภ้สกุลโจวประคองนางไว้ พร้อมจ้องมองสามีของตน มองออกว่าสามีรู้สึกอึดอัดใจ

เฟิ่งเหยียนเฉินเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “ท่านแม่ พวกเราเข้าไปในจวนกันก่อนเถิด”

ฉากเหตุการณ์ที่อยู่ในสายตาของนายท่านเฟิ่งที่อยู่ไม่ไกลนั้น ก็คือมารดามีความเมตตาและบุตรมีความกตัญญู คนในครอบครัวรักใคร่กลมเกลียว

เขาแค่นเสียงเย็นชา และปล่อยม่านหน้าต่างลง

“กลับจวน!”

......

เฟิ่งเหยียนเฉินประคองมารดาเข้าไปในจวน

หลังจากนั่งลง เขาเอ่ยด้วยความลังเล

“ท่านแม่ เรื่องเด็ก ฝ่าบาทกับฮองเฮายังมิได้เอ่ยชัดเจน เกรงว่าจะมิอาจปกป้องไว้ได้”

นายหญิงเฟิ่งได้ยินเช่นนั้น ประกายแสงในดวงตามอดดับ พลันกำมือแน่นด้วยความเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง

“ช่างเป็นเวรกรรม!”