บทที่ 935

ราชทูตจากแคว้นต่าง ๆ มาโดยพร้อมเพรียง และเข้าพักในโรงพักแรม

เหล่าราษฎรได้ยินเรื่องนี้ ภายใต้แรงผลักดันจากความโกรธแค้น จึงรวมตัวกันไปก่อจลาจลที่โรงพักแรม เพื่อต้องการจะสั่งสอนกลุ่มราชทูตเหล่านั้น

ยังมีชาวยุทธภพบางส่วน อาศัยวิทยายุทธ์อันแข็งแกร่ง พยายามบุกเข้าไปในโรงพักแรม

พวกเขาจับราชทูตมัดไว้ และพาออกไปด้านนอก เพื่อให้เหล่าราษฎรได้ขว้างปาผักเน่า และด่าประณาม

เหล่าราชทูตมิกล้าต่อต้าน และมิอาจต่อต้านได้ด้วย

ราชทูตของต้าเซี่ยมิอาจทนต่อความอัปยศอดสูเช่นนี้ได้

“ราษฎรเลวทราม! ราษฎรเลวทราม!! ข้าเป็นราชทูต พวกเจ้าทำกับข้าเช่นนี้ไม่ได้!”

สิ่งที่เขาได้รับจากการขัดขืน คือฝ่ามือของเหล่าราษฎร

เป็นเพราะคนเหล่านี้ ที่เกือบจะทำให้หนานฉีต้องล่มสลาย

พวกเขายังมีหน้ามาหนานฉีอีกหรือ?

เหล่าราษฎรระบายความโกรธอยู่พักหนึ่ง ไม่นานก็ถูกทางการปราบปราม

เหล่าราชทูตจึงได้รับการช่วยเหลือ แต่ละคนใบหน้าปูดบวมเขียวช้ำ สติมึนงง

ณ หอสุราใกล้เคียง ภายในห้องส่วนตัวบนชั้นสอง

ราชทูตสองคนของแคว้นตงซานยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นด้านนอกโรงพักแรม

หนึ่งในนั้นรู้สึกโชคดี

“ท่านแม่ทัพหยวน โชคดีที่พวกเรามิได้อยู่ที่โรงพักแรม มิเช่นนั้นก็คงจะเกิดเรื่องเช่นกัน ชาวฉีเหล่านี้อันธพาลไร้เหตุผล แม้แต่ราชทูตก็ยังกล้าทำร้าย”

ใบหน้าเย็นชาของหยวนจั้น เผยให้เห็นความเยือกเย็น

“การช่วยชีวิตราชครูเป็นเรื่องสำคัญเร่งด่วน”

ราชทูตที่อยู่ข้างกายเอาแต่ส่ายหัว

“ท่านแม่ทัพหยวน ข้าคิดว่า เรื่องนี้มิอาจคาดหวังมากนัก จริงอยู่ที่พวกเราเดินทางมาครั้งนี้เพื่อช่วยราชครู ทว่าฮ่องเต้ฉีเจตนาเมินเฉยพวกเรา เกรงว่าการเจรจาครั้งนี้ จะไม่ง่ายเช่นนั้น”

หยวนจั้นมิได้เอ่ยสิ่งใดอีก เพียงจ้องมองไปที่โรงพักแรมนั่น

ณ พระราชวัง

องค์หญิงใหญ่เข้าวังมาพบกับฮองเฮา

ทั้งสองคนนั่งอยู่ในห้องโถงหลักของตำหนักหย่งเหอ องค์หญิงใหญ่ทรงห่วงใยเฟิ่งจิ่วเหยียนเป็นพิเศษ

“ฮองเฮา ของเหล่านี้เป็นยาวิเศษช่วยบำรุงร่างกาย ข้าแอบนำมันมาด้วยตอนที่ออกมาจากต้าเซี่ย หมอสูติที่เก่งกาจของต้าเซี่ยก็มีอยู่มาก...”

องค์หญิงใหญ่กลัวว่าจะสะกิดแผลใจของนาง ทำให้นางนึกถึงเด็กในครรภ์ที่จากไป จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

“พวกเราเป็นสตรี ก็ควรดูแลตนเองให้ดีหน่อย ท่านว่าอย่างไร?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนกลับนิ่งเฉย และปฏิเสธความปรารถนาดีของนางไปตามตรง

“องค์หญิง ของเหล่านี้ ข้าไม่มีความจำเป็น”