บทที่ 945

เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับการปรากฏตัวของท่านน้าหญิงของตนเองเช่นนี้ เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงสั่งให้คนไปตรวจสอบตัวตนของนางมาเสียก่อน

การสืบหาในครานี้ กินเวลาไปเกือบทั้งวัน

ด้านนอกประตูวัง ยังมีแม่ลูกคู่หนึ่งยืนอยู่ พร้อมด้วยสาวใช้ของนาง

เมื่อเหล่าองครักษ์เห็นว่านางเรียกตนเองว่าเป็นเครือญาติของฮองเฮานั้น พวกเขาก็หาได้กล้าทำอะไรไม่ พลางพาพวกนางไปพักที่ศาลาเพื่อรอฮองเฮาเรียกตัวเข้าพบ

ใกล้พลบค่ำ

หว่านชิวพลันเดินเข้ามาภายในตำหนักใน

ขณะเดียวกัน เฟิ่งจิ่วเหยียนที่กำลังอ่านจดหมายจากท่านอาจารย์ของนาง เนื้อหาพลันระบุเอาไว้ ชายแดนเหนือได้ทำการวางแนวป้องกันแบบใหม่ลงไปแล้ว มิกลัวว่าฝั่งเป่ยเยี่ยนจะลอบเข้ามาโจมตีอีกต่อไป

หว่านชิวพลางโค้งกายคำนับ

“ฮองเฮาเพคะ สืบพบแล้วเพคะ สตรีผู้นี้มีนามว่า ‘หลิวอิ๋ง’ เป็นท่านน้าหญิงของพระองค์จริง ๆ เพคะ ทว่า...”

หว่านชิวพลันเปลี่ยนหัวเรื่อง “องครักษ์ยังสืบพบอีกว่า มารดาของท่านได้ทำการตัดสายสัมพันธ์กับตระกูลเดิมไปเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว ท่านน้าหญิงของฮองเฮาผู้นี้ มิทราบว่าสมควรจักให้พบหรือไม่ให้พบดีเพคะ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนวางจดหมายในมือของนางลง ก่อนจะสั่งการว่า

“เจ้าไปที่จวนท่านนายพลด้วยตัวเองเสีย”

จวนท่านนายพลเป็นที่พักอาศัยของเฟิ่งเหยียนเฉิน พี่ชายของนาง

ก่อนที่สงครามจะเริ่มขึ้นนั้น เฟิ่งเหยียนเฉินได้ส่งคนไปยังชายแดนเหนือเพื่อรับมารดากลับมาอยู่ด้วยกันที่นี่

ในยามนี้ มารดาของนางยังอยู่ในจวนนั้น

นางจึงสั่งให้หว่านชิวไปพาตัวนายหญิงเฟิ่งมาเข้าวัง ก่อนจะกำชับให้พาตัวมารดาของนางเดินเข้าประตูวังด้านข้าง เพื่อหลีกเลี่ยงการพบปะกับผู้ที่เรียกตนเองว่าเป็นท่านน้าหญิงของนาง

หลังจากผ่านไปได้หนึ่งชั่วยามนั้น

นายหญิงเฟิ่งจึงถูกพาตัวมายังตำหนักใน

นายหญิงเฟิ่งคิดถึงบุตรสาวของตนเองมากนัก ทว่า นางรู้ดีว่า ฮองเฮามีราชกิจให้ต้องยุ่งวุ่นวายมากมาย คงมิมีเวลามาพบนางอย่างแน่นอน

ดังนั้น นางจึงได้แต่เก็บงำความรู้สึกนี้เอาไว้ มิกล้ามารบกวนอันใดมาก

เมื่อมีคนในวังมาหา พลางกล่าวฮองเฮาต้องการพบนางนั้น นางจึงรู้สึกมีความสุขยิ่งนัก ก่อนจะตั้งใจผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เป็นชุดใหม่ในทันที

เฟิ่งจิ่วเหยียนเองก็มิได้พบหน้ามารดาแท้ ๆ มานานแล้วเช่นกัน อีกทั้ง หากมิใช่เพราะเรื่องท่านน้าหญิงของนางผู้นี้ ทั้งบุตรสาวและมารดาคงจะมิได้พบหน้ากันง่าย ๆ เป็นแน่

ประการแรก หลังจากสงครามจบลงแล้วนั้น ในวังมีเรื่องราวที่ต้องจัดการมากมายนัก

ประการที่สอง นางมิใช่บุตรที่นายหญิงเฟิ่งเลี้ยงดูตั้งแต่เด็กจนโต ดังนั้นความรู้สึกสนิทชิดเชื้อต่อกันนั้นยังคงขาดหายไปบ้าง

ทว่า นางหาได้ไร้ความรู้สึกต่อมารดาผู้ให้กำเนิดของตนเองไม่

ถึงอย่างไรนายหญิงเฟิ่งก็อดทนอุ้มท้องนางมานานถึงสิบเดือน อีกทั้ง เพราะเหตุการณ์ฝาแฝดที่ทำให้ต้องทิ้งหนึ่งเก็บอีกคนหนึ่งเอาไว้ มารดาของนางก็ตกเป็นเหยื่อในเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน

“ขอเข้าเฝ้าฮองเฮาเพคะ...” นายหญิงเฟิ่งโค้งกายคำนับด้วยความสุภาพ

เฟิ่งจิ่วเหยียนรีบเข้าไปพยุงมารดาของตนเองให้ลุกขึ้นมาในทันที

“ท่านแม่มิจำเป็นต้องมากพิธี นั่งลงก่อนเถอะ”

นายหญิงเฟิ่งพยักหน้าอย่างแรง ก่อนจะน้ำตาคลอเบ้าออกมา

“จิ่วเหยียน ร่างกายของเจ้ารู้สึกดีขึ้นมาบ้างหรือไม่?”

บุตรสาวที่น่าสงสารของนาง อุตส่าห์ตั้งท้องมาได้ยากเย็น แต่เด็กกลับไม่อยู่เสียแล้ว

เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงไล่สาวใช้ภายในตำหนักทั้งหมดออกไป เหลือหว่านชิวให้คอยรับใช้นางเพียงคนเดียวท่านั้น

เฟิ่งจิ่วเหยียนที่คิดว่านายหญิงเฟิ่งเอ่ยถามถึงบาดแผลที่นางได้รับในสนามรบนั้น