บทที่ 957

ใกล้จะถึงเทศกาลไหว้พระจันทร์แล้ว วันนี้เป็นวันหยุด เฟิ่งเหยียนเฉินจะพาโจวซื่อไปบ้านพ่อตาเพื่อส่งของขวัญเทศกาลไหว้พระจันทร์ล่วงหน้า

ระหว่างที่โจวซื่อกำลังช่วยเฟิ่งเหยียนเฉินสวมเข็มขัด สาวใช้ก็เข้ามาในห้อง แล้วรายงานอยู่ข้างฉากบังลม

“ใต้เท้า ฮูหยิน แม่หญิงหลิวผู้นั้นมาอีกแล้วเจ้าค่ะ!”

สองสามีภรรยามองตากันด้วยสีหน้าจนปัญญา

เฟิ่งเหยียนเฉินขมวดคิ้วถาม

“นางมาทำอะไร”

“มาอยู่เป็นเพื่อนฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าค่ะ”

โจวซื่อกดแขนของเฟิ่งเหยียนเฉิน เงยหน้ามองเขา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ท่านพี่ อย่าบุ่มบ่าม ถึงอย่างไรก็เป็นแขกของท่านแม่ พวกเราเป็นคนรุ่นหลัง จะไล่คนไปก็คงไม่ดี คอยสังเกตการณ์เงียบ ๆ จะดีกว่า”

เฟิ่งเหยียนเฉินกดอารมณ์ร้อนของตนลง

เมื่อนึกได้ว่าอีกซักครู่ยังต้องไปบ้านท่านพ่อตา เช่นนั้นก็ช่างเรื่องท่านน้า เขาเพียงสั่งข้ารับใช้ว่า “ปกป้องท่านแม่ให้ดี”

“ขอรับ ใต้เท้า!”

นายหญิงเฟิ่งพักอยู่ที่เรือนรอง

นางพาหลิวอิ๋งเดินชมด้านในจวนพลทหารรอบหนึ่ง

หลังจากคนทั้งสองเดินกลับถึงเรือนรอง หลิวอิ๋งก็จับมือนาง แล้วกล่าวด้วยความกระดากใจอย่างยิ่งว่า

“พี่หญิง เรื่องเมื่อวานเป็นข้าที่เลอะเลือนเอง ข้าเอาแต่แค้นเคืองท่านที่ตัดความสัมพันธ์กับที่บ้านเมื่อตอนนั้น แต่กลับไม่คิดถึงใจท่านบ้างเลย

“ที่จริงแล้ว ต่อให้เหยียนเฉินไม่ไปโวยวายที่จวนตระกูลเฟิ่ง แล้วขู่ท่านพ่อของเขา ข้าก็จะมาขอโทษอยู่ดี

“หลังกลับจากจวนพลทหาร ข้าก็ไม่สบายใจเลย

“เมื่อคิดดูดี ๆ แล้ว ท่านเองก็มีเรื่องจำใจมากมาย หลังจากแต่งงานก็กลายเป็นคนของบ้านสามีแล้ว จะให้ท่านคอยช่วยบ้านแม่ตลอดได้อย่างไร ไม่แปลกเลยที่จะทำให้ฮูหยินเฒ่ารำคาญ จนบังคับให้ท่านเลิกไปมาหาสู่กับทางบ้าน

“ตอนนั้นท่านพ่อท่านแม่ผิดไปแล้วจริง ๆ ข้าขอโทษแทนพวกท่านด้วย”

เมื่อพูดจบ นางก็ยังคุกเข่าให้นายหญิงเฟิ่งด้วย

นายหญิงเฟิ่งรีบลุกขึ้นมาพยุงนางขึ้น

“อาอิ๋ง นี่เจ้าทำอะไรกัน! อย่าทำเช่นนี้!”

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ท่านพ่อท่านแม่ได้จากไปแล้ว มีคำพูดที่ว่าผู้ที่ตายจากไปแล้วย่อมยิ่งใหญ่เสมอ ต่อให้พวกท่านทั้งสองยังอยู่ นางเองก็ไม่โกรธพวกเขานานแล้ว

ยามนั้นตระกูลหลิวลำบากมากจริง ๆ สมบัติของตระกูลล้วนถูกน้องชายที่แพ้พนันใช้ไปจนหมดแล้ว พวกเขาจนตรอก ถึงได้มาขอให้นางส่งเสีย

คนผิดคือน้องชาย ไม่ใช่พวกท่านพ่อท่านแม่ แล้วก็ไม่ใช่ความผิดของอาอิ๋ง

แววตาหลิวอิ๋งเจือไปด้วยน้ำตา “พี่หญิง ท่านช่างดีจริง ๆ”

จากนั้นสองพี่น้องก็กอดคอกันร้องไห้

จากนั้นหลายวัน หลิวอิ๋งก็คอยมาที่จวนพลทหารทุกวัน จนโจวซื่อทำตัวไม่ถูก

ยามเย็น

นางลากเฟิ่งเหยียนเฉินมา แล้วพูดกระซิบว่า

“หลายวันมานี้ท่านแม่มีรอยยิ้มมากขึ้นแล้ว ดูเหมือนว่าสองพี่น้องจะแก้ไขความเข้าใจผิดและความแค้นในอดีตได้แล้ว ข้าเองก็ดีใจแทนท่านแม่ ทว่าไม่รู้ว่าข้าคิดมากไปเองหรือไม่ พอคิดว่าท่านน้าของท่านจะแต่งให้ท่านพ่อของท่าน ข้าก็...”