บทที่ 960

นายหญิงเฟิ่งไม่สามารถยอมรับได้ในขณะนั้น น้องสาวแท้ ๆ ของตัวเอง แอบตั้งท้องกับเฟิ่งหลิน!

นางรับได้ที่น้องสาวจะแต่งงานกับเฟิ่งหลินในตอนนี้ แต่กลับรับไม่ได้ที่พวกเขาโกหกนาง และทรยศนาง!

เจิ้งจีอายุเท่าเหยียนเฉิน

หากสิ่งที่จิ่วเหยียนพูดมาคือความจริง เช่นนั้น ช่วงที่นางกับเฟิ่งหลินเพิ่งแต่งงานกันใหม่ ๆ อาอิ๋งก็คง…

นายหญิงเฟิ่งหายใจอย่างเจ็บปวด ออกแรงจับกุมมือของเฟิ่งจิ่วเหยียนไว้ มองบุตรสาวอย่างมีความหวัง

“จิ่วเหยียน มันคือเรื่องจริงหรือ? พวกเขา…”

ความเจ็บปวดระยะยาวไม่เท่าความเจ็บปวดระยะสั้น

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้าอย่างจริงจัง

“ใช่ ข้าไม่เอาเรื่องแบบนี้มาโกหกท่านหรอก”

การฟังความเพียงข้างเดียว อาจทำให้ท่านแม่เชื่อได้ยาก

นางจึงหาพยานหลักฐานมาด้วย

หนึ่งชั่วยามต่อมา อู๋ไป๋ก็พาหญิงชราคนหนึ่ง มาที่ตำหนักหย่งเหอ

หญิงชราผู้นั้นผมหงอก ก้าวเดินอย่างโซเซ

อู๋ไป๋ยืนอยู่นอกตำหนัก ปล่อยให้นางเข้าไปเองคนเดียว

หญิงชราโค้งคำนับให้เฟิ่งจิ่วเหยียน การสั่งสอนที่ฝังลึกอยู่ในร่างกาย ทำให้นางทำความเคารพได้อย่างถูกต้อง

“ข้าน้อย ถวายบังคมฮองเฮา”

หญิงชราอายุราว ๆ เจ็ดสิบแปดสิบ ฟันหลุดไปแล้วหลายซี่

ทว่า นายหญิงเฟิ่งยังคงจำนางได้

“ท่านคือ…หยวนเส่า?”

หยวนเส่าคือคนเก่าคนแก่ของตระกูลเฟิ่ง ตอนนั้นเคยรับใช้ฮูหยินเฒ่า หรือก็คือมารดาของเฟิ่งหลิน——ย่าของเฟิ่งจิ่วเหยียน

ต่อมาพอฮูหยินเฒ่าล่วงลับ หยวนเส่าก็ออกไปจากจวน กลับไปใช้ชีวิตกับคนในครอบครัว

ตอนที่นายหญิงเฟิ่งเข้ามาในจวนแรก ๆ มีกฎหลายข้อที่ยังไม่เข้าใจ ก็ได้แม่สามีกับหยวนเส่าคอยสอนให้อย่างไม่นึกรำคาญ

นางไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าจะได้กลับมาเจอหยวนเส่าอีกครั้ง

เมื่อหยวนเส่าเห็นนาง กลับดูไม่แปลกใจเลยสักนิด

“คารวะฮูหยิน” หยวนเส่าคารวะอย่างสั่นงก ๆ เงิ่น ๆ แต่ก็ถูกนายหญิงเฟิ่งห้ามไว้เสียก่อน

“หยวนเส่า เหตุใดท่านกลายเป็นเช่นนี้?”

ต่อให้แก่ชรามากเพียงใด ก็ไม่ควรดูโรยแรงเช่นนี้

หรือว่า ครอบครัวของนางทำไม่ดีกับนาง?

หยวนเส่าไม่ยอมเล่าเรื่องในครอบครัว