บทที่ 963

จวนพลทหาร

หลิวอิ๋งคุกเข่าลงกับพื้น ร่ำไห้สะอึกสะอื้น

“ท่านพี่หญิง ตอนนั้นข้าวู่วามเกินไป และเอาแต่ใจเกินไป

“ข้าอิจฉาที่ท่านมีโอกาสได้แต่งเข้าจวนตระกูลเฟิ่ง ข้ามิอาจยอมรับได้ เห็นกันอยู่ว่าข้ารู้จักกับเฟิ่งหลินมาก่อน และเห็นกันอยู่ว่าข้ากับเขามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน ขาดก็แต่เพียงการแต่งงาน แต่ในวันที่เขามาทาบทามสู่ขอ จู่ ๆ กลับเปลี่ยนใจ และหันไปขอแต่งงานกับท่าน

“ท่านจะให้ข้ายอมรับเหตุการณ์พลิกผันใหญ่โตเช่นนี้ได้อย่างไร?

“ในตอนนั้นข้าเพิ่งเข้าสู่วัยสาว ยังเป็นที่รักใคร่หวงแหนของคนในครอบครัวอย่างท่านพ่อท่านแม่และพี่หญิง ย่อมมิอาจยอมรับเรื่องทำนองนี้ได้เลย!

“และข้าก็ชอบเขาจริง ๆ ดังนั้น...ดังนั้น ข้าจึงทำเรื่องเช่นนั้นด้วยความขาดสติ”

นายหญิงเฟิ่งฟังอย่างนิ่งเงียบ หัวใจคล้ายกับถูกมีดกรีด

ตอนอาอิ๋งยังเล็ก ก็เป็นเด็กที่ได้รับความเอ็นดูจากครอบครัวเป็นที่สุด ปรารถนาสิ่งใดก็จะได้สิ่งนั้น ทุกคนต่างก็รักใคร่นาง

คนประเภทนี้ อยู่ ๆ ก็ถูกทอดทิ้งและถูกหักหลัง ย่อมต้องทำเรื่องโง่เขลาอย่างเลี่ยงไม่ได้

นางไม่ผิด อาอิ๋งก็ไม่ผิดเช่นกัน

คนที่ผิดคือเฟิ่งหลิน

เป็นเฟิ่งหลินที่ทำร้ายพวกนางสองพี่น้อง!

หลิวอิ๋งเงยศีรษะขึ้น น้ำตาไหลนองหน้า

“ท่านพี่หญิง! ท่านเอ็นดูข้าและปกป้องข้ามาตลอด เป็นข้าที่ทำผิดต่อท่าน

“ยามนี้ข้าก็อายุถึงเพียงนี้ ก็ปล่อยวางไปนานแล้ว ข้ารู้สึกเสียใจอย่างยิ่ง...ท่านพี่หญิง ท่านยกโทษให้ข้าได้หรือไม่ เพียงครั้งเดียวจริง ๆ แค่ครั้งนั้นครั้งเดียว มันมิได้ตั้งใจแต่เกิดผลไม่คาดคิด ข้าเกิดตั้งครรภ์ขึ้นมา

“ข้าสาบาน หลังจากนั้น ก็มิเคยเกิดขึ้นอีกเลย

“ท่านพี่หญิง ท่านยกโทษให้ข้าด้วยเถิด ตอนนี้ที่ข้าอยากจะแต่งเข้าตระกูลเฟิ่ง ก็เพียงอยากให้บุตรสาวมีครอบครัว อยากให้นางมีความสุขกับชีวิตบ้าง...หากสิ่งนี้จะส่งผลกระทบต่อความเป็นพี่น้องของเรา ข้าจะไม่แต่งแล้ว! ข้าจะไม่แต่งแล้วดีหรือไม่? ข้าจะพาบุตรสาวกลับเจียงโจว ต่อไปจะไม่มาให้ท่านเห็นหน้าอีก!”

นายหญิงเฟิ่งมีสีหน้าสะเทือนใจ พลางประคองนางขึ้นมา ด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย

“เจ้าลุกขึ้นก่อน”

หลังจากหลิวอิ๋งลุกขึ้น ก็มองนายหญิงเฟิ่งด้วยน้ำตาที่เอ่อคลอ

“ท่านพี่หญิง ท่านยกโทษให้ข้าแล้วใช่หรือไม่?”

นายหญิงเฟิ่งถอนหายใจยาว

“ยี่สิบกว่าปีแล้ว

“เรื่องราวก็ผ่านมานาน ตอนนี้จะถือสาหาความอีก จะมีประโยชน์อันใดเล่า?”

“อีกอย่าง ข้ากับเฟิ่งหลินก็หย่าร้างกันแล้ว

“อาอิ๋ง สิ่งที่ข้าต้องการ ก็คือการพูดความจริงของเจ้า

“เจ้าคือญาติเพียงคนเดียวของครอบครัวมารดาข้า หากแม้แต่เจ้ายังโกหกข้า หลอกใช้ข้า...”

หลิวอิ๋งเอ่ยอย่างรีบร้อน “ไม่มีทาง! ข้าจะไม่โกหกท่านอีกแล้ว และยิ่งไม่มีทางหลอกใช้ท่าน พวกเราเป็นพี่น้องกัน! ท่านพ่อท่านแม่จากไปแล้ว น้องชายก็จากไปแล้ว ก็เหลือเพียงพวกเราสองพี่น้อง ยิ่งต้องช่วยเหลือเกื้อกูลกัน”

นายหญิงเฟิ่งถามอีก