บทที่ 97

กุ้ยเฟยแทบจะลุกขึ้นจากเก้าอี้อยู่แล้วเดี๋ยวนั้น

เป็นไปไม่ได้!

ฝ่าบาทไม่มีทางร่วมบรรทมกับเฟิ่งเวยเฉียง!

แล้วก็ โลหิตบนผ้าพรหมจรรย์ต้องไม่ใช่เลือดพรหมจรรย์ของเฟิ่งเวยเฉียงแน่นอน!

เพราะเฟิ่งเวยเฉียงสูญเสียความบริสุทธิ์ไปตั้งนานแล้ว!

แววตาของกุ้ยเฟยเปลี่ยนแปลงไปมาภายในเวลาแค่พริบตา ในนั้นเปี่ยมด้วยความไม่เชื่อ

ไทฮองไทเฮากลับทรงพอพระทัยมาก นางอนุญาตให้กุ้ยเฟยกลับไปได้ทันที

กุ้ยเฟยออกจากตำหนักวั่นโซ่ว นางใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวไปตลอดทาง

ชุนเหอมีอาการไม่ต่างกัน

ฝ่าบาทกับฮองเฮาเข้าห้องหอกันแล้วจริง ๆ หรือ?

แต่ไม่ใช่ว่าฮองเฮา…

ชุนเหอมองไปทางพระสนมของตัวเองตามสัญชาตญาณ

แววตาของกุ้ยเฟยราวกับอาบยาพิษ มันส่องประกายแดงฉาน

ต้องมีปัญหาแน่!

การเข้าหอต้องเป็นเรื่องตบตาแน่นอน!

ด้านหนึ่งกุ้ยเฟยก็รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ ด้านหนึ่งก็ร้อนใจอยากเข้าเฝ้าฝ่าบาทเพื่อถามให้กระจ่าง

อีกด้านหนึ่ง

ภายในตำหนักฉือหนิง

ไทเฮาทรงแปลกใจเมื่อทราบข่าวเรื่องการเข้าหอของฮ่องเต้และฮองเฮา

“เรื่องนี้เป็นความจริงหรือ?”

กุ้ยหมัวมัวพยักหน้า

“ไม่ผิดแน่เพคะ โจวหมัวมัวของไทฮองไทเฮาคอยจับตาดูทุกขั้นตอน อีกทั้งผ้าพรหมจรรย์ก็ถูกส่งไปที่ตำหนักวั่นโซ่วแล้ว”

ไทเฮายังคงรู้สึกเหลือเชื่อ

“ฮ่องเต้เชื่อฟังขนาดนั้นจริงหรือ? ก่อนหน้านี้นั้นข้ากับเหล่าขุนนางเคยเกลี้ยกล่อมเขาว่าต้องคำนึงถึงการสืบสันตติวงศ์ จะโปรดปรานแค่กุ้ยเฟยคนเดียวไม่ได้

“แต่เขาไม่ยอมฟัง ซ้ำยังลงโทษขุนนางใหญ่หลายคนด้วยเหตุนี้

“เกรงว่าครั้งนี้จะมีอะไรแปลก ๆ”

กุ้ยหมัวมัวคาดเดา

“กุ้ยเฟยตกม้าบาดเจ็บสาหัส รูปโฉมเสียหาย ฝ่าบาทยังทรงพระเยาว์อยู่ในวัยฉกรรจ์ ภายในบันทึกราชกิจไม่มีการบันทึกเรื่องการร่วมบรรทมเพิ่มเป็นเวลานาน คิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญที่ไทฮองไทเฮาทรงมีรับสั่งเช่นนี้พอดี ฝ่าบาทก็เลย…”

กุ้ยหมัวมัวไม่ได้พูดต่อ

ไทเฮาได้แต่คิดไปในแนวทางนี้

“หากฮ่องเต้ทรงโปรดทั้งหกตำหนักได้อย่างเท่าเทียมกัน ข้าก็เบาใจไปหนึ่งเรื่อง”

นับว่าไทฮองไทเฮาได้สร้างคุณงามความดีไปหนึ่งเรื่อง

เมื่อข่าวเรื่องการเข้าหอของฮ่องเต้และฮองเฮาได้ยินแพร่ไปถึงตำหนักต่าง ๆ บรรดาสนมนางสนมก็มีปฏิกิริยาแตกต่างกันออกไป

นางสนมเจียรู้สึกดีใจแทนฮองเฮา

หนิงเฟยไม่เชื่อ ส่งคนไปสอบถามอยู่หลายรอบ

“ต่อให้เป็นรับสั่งของไทฮองไทเฮา แต่หากฝ่าบาทไม่เต็มใจ พระองค์จะยอมทำตามได้อย่างไร?