บทที่ 988

ตำหนักหย่งเหอ

เซียวอวี้รู้เรื่องหลิวอิ๋งถูกพาตัวไป จึงถามเฟิ่งจิ่วเหยียน

“พวกนางออกจากเมืองไปแล้ว?”

สีหน้าเขาเคร่งขรึม

ใครคือซู่ยวน เขาไม่สนใจ

สิ่งที่เขาสนใจคือ ประมุขแคว้นซีหนี่ว์คนนั้น ไม่ได้เชื่อใจจิ่วเหยียนทั้งหมด ได้ส่งสายสืบมาอยู่เมืองหลวง

อย่างไร นางคิดว่า หลังจากจิ่วเหยียนเจอตัวซู่ยวน จะกีดกันการกลับแคว้นของซู่ยวนหรือไม่?

สิ่งนี้ทำให้รู้สึกผิดหวังอย่างเจ็บปวด!

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้าอย่างเหม่อลอย

“คิดว่า น่าจะออกจากเมืองไปแล้วเพคะ”

เซียวอวี้คว้าจับมือเฟิ่งจิ่วเหยียน ประสานนิ้วทั้งสิบของนางไว้

“ในเมื่อคนถูกพวกนางพาตัวไปแล้ว เรื่องภายหลัง ก็ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเราแล้ว เจ้าก็ไม่ต้องเหน็ดเหนื่อย ไปภูเขาหวูหยากับเรา ดีหรือไม่?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเงยหน้าขึ้นมามองเขา สัมผัสความร้อนใจในดวงตาของเขา แล้วพยักหน้า

“ได้เพคะ ทว่า...”

“ทว่าอันใด?” เซียวอวี้กังวลใจ กลัวว่านางจะถ่วงเวลาต่อไปอีก

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดขึ้นมาอย่างแน่วแน่ “มีเริ่มต้นก็ต้องมีสิ้นสุด เรื่องของซู่ยวน หม่อมฉันจะให้คนสืบต่อไป”

อย่างแรก นางจะละเลยสิ่งที่ผู้อื่นฝากฝังไม่ได้

อย่างที่สอง ทั้งที่รู้ว่าเต็มไปด้วยสิ่งที่น่าสงสัย กลับไม่สืบต่อไป นางไม่สบายใจ

เซียวอวี้รู้ว่าห้ามนางไม่ได้ ขอเพียงนางไม่ไปสืบด้วยตนเอง ตามเขาไปยังภูเขาหวูหยาอย่างเชื่อฟัง เขาก็ไม่ต้องการอะไรแล้ว

“ได้ เจ้าจะทำอย่างไรก็ได้ ฉะนั้นพรุ่งนี้เราออกเดินทางกัน?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนตอบอย่างไม่ลังเล “ได้เพคะ”

หลังจากนั้นก็ถามอีก “ท่านยังไม่บอก ภูเขาหวูหยาคือสถานที่อะไร?”

สายตาเซียวอวี้เลื่อนลอยไปไกล ตกอยู่ในความทรงจำโดยไม่รู้ตัว

“เป็นสถานที่ ที่เราคารวะอาจารย์ฝึกวรยุทธ”

“ตอนนั้น หลังจากเกิดเรื่องกับเสด็จแม่ เราก็ถูกอดีตฮ่องเต้ส่งไปยังภูเขาหวูหยา แล้วอยู่ก็นานถึงเก้าปี”

เฟิ่งจิ่วเหยียนได้ยินเขาพูดถึงเรื่องอาจารย์น้อยครั้งมาก

นางฟังอยู่อย่างสงบ ใจเย็นไม่รีบร้อน

ทว่า เซียวอวี้ไม่ได้พูดอะไรต่อ

เขาหันไปมองเฟิ่งจิ่วเหยียน แววตาลึกล้ำ ลึกซึ้ง

“จิ่วเหยียน อาจารย์จะต้องสามารถรักษาเจ้าได้”

เขากลัวเพียง นางไม่ยอมรับกฎของภูเขาหวูหยา

จำต้องค่อยว่ากันไปตามสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

เฟิ่งจิ่วเหยียนมีไหวพริบละเอียดอ่อน ดูออกว่าเขามีความในใจ

นางถามขึ้นมาอย่างตั้งใจ “ฝ่าบาท ภูเขาหวูหยา...”

เพิ่งอ้าปากพูด หลิวซื่อเหลียงเข้ามากราบทูล

“ฝ่าบาท ฮองเฮา มีคนกำลังตีกลองร้องทุกข์ จะฟ้องร้องตระกูลเฟิ่ง!”

เซียวอวี้ขมวดคิ้ว น้ำเสียงไร้ซึ่งความอ่อนโยนเมื่อครู่