บทที่ 991

ที่ภูเขาหวูหยา

ในแท่นฝึกวรยุทธที่สูงตระหง่าน ผู้เฒ่าผมขาวนั่งบำเพ็ญอยู่อย่างสงบ

คนนี้ก็คือผู้ดูแลภูเขาหวูหยา อาจารย์ของเซียวอวี้...เสวียนหลิงเฟิง

ศิษย์คนหนึ่งเข้าไปในแท่น รายงานอย่างเคารพนอบน้อม

“อาจารย์ ฝ่าบาทกับฮองเฮามาถึงแล้วขอรับ ท่านจะพบพวกเขาตอนนี้เลยหรือไม่?”

ตามกฎของฆราวาส ฮ่องเต้ฮองเฮาเสด็จ ทุกคนล้วนต้องออกมาต้อนรับ

ทว่า เสวียนหลิงเฟิงเป็นถึงอาจารย์ของฮ่องเต้ ยังเป็นผู้บำเพ็ญมีวรยุทธสูงส่งสันโดษ จึงไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงกฎปฏิบัติเหล่านี้

ทว่า เขาก็ไม่ปล่อยให้ฮ่องเต้ฮองเฮาทั้งสองต้องรอ

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เสวียนหลิงเฟิงที่อยู่บนแท่นสูงลืมตาขึ้นมา ยกมือสงบลมปราณ ใบหน้าสงบเรียบเฉย

“ให้พวกเขาเข้ามา”

“ขอรับ อาจารย์”

เวลานี้ ข้างนอกแทนฝึกบำเพ็ญ เฟิ่งจิ่วเหยียนยืนอยู่ที่สูงมองไกลออกไป เท่าที่สายตามองเห็น ทุกสิ่งอย่างล้วนเขียวชอุ่ม ที่สูงล้อมรอบไปด้วยเมฆหมอก ใต้ฟ้าเหนือเมฆา ทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ในดินแดนสวรรค์

เซียวอวี้ยืนอยู่ด้านข้างนาง ดึงจับมือของนางไว้อย่างเป็นธรรมชาติ

“งดงามหรือไม่?” เขาถาม

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองไกลออกไป ผงกศีรษะเล็กน้อย

“เรียกได้ว่าเป็นดินแดนมหัศจรรย์บนโลก”

กลับมาที่นี่อีกครั้ง เซียวอวี้อดไม่ได้ที่จะคิดถึงภาพครั้งแรกที่มาถึงภูเขาหวูหยา

ตอนนั้นเขาไม่มีที่พึ่ง ถูกเสด็จพ่อรังเกียจ ส่งมายังที่นี่ นึกว่าจะต้องอยู่บนภูเขาหวูหยานี้ไปตลอดชีวิต

ดังนั้น ในตอนนั้นเขาเกลียดชังที่มีมาก

ตอนนี้พาจิ่วเหยียนมาที่นี่ ความรู้สึกแตกต่างกันมาก

คิดถึงเป้าหมายที่มาที่นี่ เซียวอวี้ถามขึ้นมาอย่างจริงจัง “จิ่วเหยียน ถึงแม้อาจารย์แลดูใจดีมีเมตตา กลับเป็นคนจริงจังมาก เจ้ามั่นใจว่ามีวิธีอื่นจริง ๆ สามารถทำให้เขาช่วยรักษาให้เจ้าได้?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนหันมามองเขา สายตาปกคลุมไปด้วยความลึกล้ำ

“ผู้ใดว่าหม่อมฉันจะรักษา?”

เซียวอวี้ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที

คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร?

ขณะเดียวกัน ศิษย์น้อยมาเชิญพวกเขาเข้าไปข้างใน

นี่เป็นครั้งแรกที่เฟิ่งจิ่วเหยียนเข้ามาบนแท่นฝึกบำเพ็ญ

แท่นฝึกบำเพ็ญของภูเขาหวูหยา เป็นสถานที่ฝึกบำเพ็ญของศิษย์สำนักในยามปกติ ทั้งสองข้างวางเต็มไปด้วยอาวุธแต่ละประเภท ตำราวรยุทธ มีครบถ้วนทุกอย่าง

ผู้เฒ่าคนหนึ่งนั่งอยู่บนที่สูง แลดูเหมือนดั่งเทพเซียน มีความเป็นเหมือนนักพรต

เขานั่งอยู่ตรงนั้น แทบไม่ขยับเขยื้อน

เซียวอวี้ทำความเคารพ

“อาจารย์”