บทที่ 1009 ทำไมเหมือนกำลังตามจับชู้ / บทที่ 1010 หลงไม่ไหวแล้ว

บทที่ 1009 ทำไมเหมือนกำลังตามจับชู้

เพราะห่วงว่าจะมีแฟนคลับจำได้ หานเซี่ยนอวี่จึงไม่อาจไปทุกที่ ได้แต่หาจุดที่มองเห็นได้มุมกว้างบนระเบียงชั้นบน

ถึงได้แต่มองจากที่ไกลๆ ตามไปไม่ได้ แต่เขาก็พอเห็นเหตุการณ์ที่ทั้งสองมีปฏิสัมพันธ์กัน

ซือเยี่ยหานกับเยี่ยหวันหวั่นเหมือนคู่รักที่กำลังอยู่ในช่วงรักร้อนแรงไม่มีผิด

เนื่องจากมีเวลาเพียงพอ ทั้งสองจึงเดินเล่นในห้างสรรพสินค้าด้วยกัน แวะซื้อขนมกินเล่นตามบูธข้างทางหลายครั้ง กินกันอย่างคุณคำฉันคำ

รอจนเดินเล่นสักพักแล้ว เยี่ยหวันหวั่นถึงตามซือเยี่ยหานไปสถานที่ที่เขานัดไว้เพื่อรับชุดราตรี

เฟ่ยหยางเห็นหานเซี่ยนอวี่สะกดรอยตามชายหญิงสองคนเข้าไปในสโมสรออกแบบส่วนตัวชื่อดังแห่งหนึ่ง เขามองชายหญิงคู่นั้น แล้วมองหานเซี่ยนอวี่ที่สวมแว่นตาดำปกปิดใบหน้าจนเห็นไม่ชัดเจน ก่อนเอ่ยด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตัว “นี่เซี่ยนอวี่ ทำไมฉันรู้สึกว่านายกำลังตามจับชู้เลย หรือว่าผู้หญิงนั้นคือคนที่นายชอบ เชี่ย! เซี่ยนอวี่ คงไม่ใช่ว่านายกำลังปกปิดฉันว่ากำลังเดตสาวอยู่หรอกนะ”

หานเซี่ยนอวี่จับจ้องทางร้านค้านั้นพลางตอบลวกๆ “ไม่ใช่ครับ”

“โอ้…งั้นก็ดี…งั้นก็ดี…ฉันตกใจหมด…ถ้านายออกเดตต้องบอกฉันล่วงหน้านะ…ไม่อย่างนั้นฉันจะรับมือไม่ได้…” เฟ่ยหยางตบอกอย่างกลัวไม่หาย

“แต่ถ้าไม่ได้จับชู้ งั้นมันสถานการณ์อะไรเนี่ย”

หานเซี่ยนอวี่ได้ยินดังนั้นก็ไม่ตอบ ในหัวสับสนอยู่บ้างจริงๆ

ในหัวเขาเต็มไปด้วยคำถามว่า ถ้าเป็นจริงเขาควรทำยังไง ควรบอกเยี่ยไป๋ยังไงดี…

ทว่าเขายังหวังว่าจะมีโชคดีอยู่เสี้ยวหนึ่ง กำลังคิดว่าหญิงสาวคนนั้นอาจเป็นญาติอย่างพวกน้องสาวของอีกฝ่ายก็ได้?

สโมสรออกแบบ SPE

กวนเสี่ยวเหอหัวหน้าสไตลิสต์อายุสามสิบกว่าปีที่นำสมัยและมากประสบการณ์รออยู่นานแล้ว จั่วซั่งจิ่งผู้จัดการร้านที่นานๆ ทีจะโผล่หน้าก็เร่งรีบกลับมาจากต่างประเทศ แถมยังหยุดทำการวันนี้ชั่วคราว

อย่างไรเสียปกติบุคคลอย่างซือเยี่ยหานก็แทบจะไม่มีโอกาสได้เจออยู่แล้ว นึกไม่ถึงว่าเขากลับมาที่ร้านของพวกตนด้วยตัวเอง พวกเขาย่อมต้องต้อนรับอย่างรอบคอบอยู่แล้ว

เดิมทีผู้จัดการร้านจั่วซั่งจิ่งตั้งใจจะออกหน้าด้วยตัวเอง แต่ว่า…ผู้ช่วยของซือเยี่ยหานระบุเป็นพิเศษว่าต้องการแค่สไตลิสต์หญิง งานนี้จึงวนมาถึงกวนเสี่ยวเหอ

“ผู้ช่วยสวี่ ไม่ทราบว่าประธานซือจะมาเมื่อไรเหรอครับ” จั่วซั่งจิ่งเริ่มถาม

สวี่อี้ย่อมไม่อยากเป็นก้างขวางคอใคร จึงตรงมารอที่ร้านก่อนล่วงหน้า พอได้ยินดังนั้นก็เอ่ยตอบ “คุณชายกำลังเดินห้างเล่นกับแฟน น่าจะใกล้ถึงแล้วครับ”

จั่วซั่งจิ่ง กวนเสี่ยวเหอ รวมถึงสไตลิสต์คนอื่นๆ ในร้านได้ยินแบบนั้นต่างก็มีสีหน้าตกใจ เหมือนนึกไม่ถึงว่าคนอย่างซือเยี่ยหานก็เดินห้างฯ เป็นเพื่อนแฟนสาวเป็นด้วย

ไม่นานก็ถึงเวลาที่นัดหมายไว้ ทางเข้าพลันมีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมา ชายหญิงที่เหมือนคู่รักคู่หนึ่งเดินเข้ามาในร้าน

หญิงสาวผิวขาวราวหิมะ หน้าตาสวยงามมาก ผู้ชายยิ่งหล่อเหลาเป็นพิเศษ บุคลิกไม่ธรรมดาเลย

เห็นแค่หญิงสาวแต่งตัวตามสบาย มือหนึ่งถือไอศกรีม อีกมือหนึ่งถือชานม ฝ่ายชายก็ช่วยเธอหิ้วของกินเล่นกับเสื้อผ้าถุงใหญ่ถุงเล็ก…

“ขออภัยทั้งสองท่านด้วยครับ วันนี้ร้านพวกเราหยุด…”

วันนี้ร้านพวกเราหยุดทำการ กวนเสี่ยวเหอเห็นเช่นนี้ก็คิดจะเข้าไปเตือน แต่ไม่นึกว่าสวี่อี้ผู้ช่วยของซือเยี่ยหานที่อยู่ด้านข้างจะลุกขึ้นไปต้อนรับคู่รักหนุ่มสาวคู่นั้นอย่างรวดเร็ว

“คุณชายเก้า เตรียมชุดราตรีไว้เสร็จแล้ว สไตลิสต์ก็มาถึงแล้วครับ”

พอได้ยินสวี่อี้เอ่ยปากแบบนั้น พวกกวนเสี่ยวเหอทุกคนมีสีหน้าตกตะลึง นึกไม่ถึงสักนิดเดียวว่าคนตรงหน้าคือซือเยี่ยหานกับคนรักของเขา

พวกเขายังนึกว่าซือเยี่ยหานมาเยือนจะต้องมีคนตะโกนเปิดทางด้านหลังมีคนห้อมล้อม ใครจะรู้ว่าเขาจะมีบรรยากาศติดดินขนาดนี้ แถมยังช่วยแฟนสาวถือกระเป๋ากับของกินเล่นอีก…

——————————————————————————————-

บทที่ 1010 หลงไม่ไหวแล้ว

“อืม” ซือเยี่ยหานผงกศีรษะ จากนั้นรับไอศกรีมกับชานมที่เยี่ยหวันหวั่นกินไม่หยุดมา เอ่ยปากว่า “ไปลองชุด”

“อีกคำ ขออีกคำ!” เยี่ยหวันหวั่นจับมือของซือเยี่ยหานแล้วกินคำสุดท้ายก่อนจึงจะพอใจ