บทที่ 1029 นี่มันต่างอะไรจากการปล้น

แกว่งชิงช้าเสร็จแล้ว เยี่ยหวันหวั่นก็ไม่ว่าง พาถังถังกับต้าไป๋ไปเก็บเห็ด เด็ดผลไม้ เก็บไข่นกอย่างทั่วทุกแห่งหน

ซือเยี่ยหานกลัวเธอจะก่อเรื่องอีกจึงคอยอยู่เป็นเพื่อนตลอด

เมื่อกลับมาตอนเย็น สามคนกับอีกหนึ่งเสือขาวก็เปรอะเปื้อนเศษไม้ใบหญ้าไปทั้งตัว

เยี่ยหวันหวั่นให้ซือเยี่ยหานพาถังถังไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอน จากนั้นตัวเองก็หยิบมือถือมาถ่ายรูปผลเก็บเกี่ยวของวันนี้

กำลังถ่ายรูปอย่างมีความสุข บนมือถือก็มีข่าวเด้งขึ้นมาเป็นพรวน

“รายการฝ่าด่านกลางแจ้งใหญ่ต่างๆ ปรากฏจอมยุทธ์? บ้าอะไรเนี่ย?”

เอ๊ะ จอมยุทธ์?

คงไม่ใช่…

เยี่ยหวันหวั่นกดเปิดดู เห็นแค่ว่าข่าวบันเทิงนั้นเขียนทำนองว่า ‘พุ่งๆๆ อย่างเริงร่า’ ‘มุ่งหน้าเร็วจี๋’ ‘ผู้กล้าตะลุยด่านใหญ่’ รายการเรียลลิตี้โชว์ฝ่าด่านกลางแจ้งทั่วโลกปรากฏสุดยอดผู้แข็งแกร่งเพิ่มอีกหนึ่งคน ทันทีที่ปรากฏตัวก็ทำลายสถิติที่รายการเคยมีมา ไม่มีใครก้าวข้ามได้

ความคิดเห็นด้านล่างข่าวล้วนเขียนว่า…

‘เชี่ย! เจ๋งเป็นบ้า! ‘มุ่งหน้าเร็วจี๋’ ของประเทศ M ใช้เวลาแค่สิบเอ็ดนาทีเนี่ยนะ ยังใช่คนอยู่ไหม’

‘เชี่ย! นี่ยังกับเหยียบนพื้นราบ วิ่งฉิวตรงไปเลยโอเคไหม นี่มันบดขยี้กันชัดๆ แล้วจะให้คนอื่นเล่นยังไง คนละมิติกันแล้ว!’

‘ที่น่าสงสัยสุดๆ คือเป็นทหารหน่วยรบพิเศษปลดประจำการคนไหน! ไม่งั้นไม่มีทางเก่งขนาดนี้หรอก!’

‘ความเห็นบนนายล้อเล่นรึไง ทหารหน่วยพิเศษเป็นใคร จะมาเข้าร่วมรายการท้าทายกลางแจ้งหน่อมแน้มอย่างนี้เนี่ยนะ?’

…

เยี่ยหวันหวั่นอ่านจนหน้าขึ้นเส้นดำ เนี่ยอู๋หมิงหมอนี่ ควรพอได้แล้วจริงๆ นี่มันต่างอะไรจากการปล้นกัน

ปวดใจแทนทีมรายการซะไม่มี…

เวลานี้ กริ่งประตูดังขึ้นมา เหล่าเจียงไปเปิดประตู

ผ่านไปชั่วครู่เหล่าเจียงก็เดินมาถาม “เจ้านาย คุณซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้าเหรอ”

“อ๋า เครื่องใช้ไฟฟ้าอะไร ฉันไม่ได้ซื้อนะ!” เยี่ยหวันหวั่นไม่เข้าใจ

เหล่าเจียงผุดสีหน้าสงสัย “งั้นคุณซือเป็นคนซื้อเหรอ ด้านนอกมีคนมาส่งตู้เย็น ทีวีกับแอร์…”

“หา คุณเก้าไม่น่าซื้อมั้ง เขาไม่มีเหตุผลจะซื้อของพวกนี้ทำไม” เยี่ยหวันหวั่นเดินไปที่ทางเข้าอย่างสงสัย แล้วก็เห็นพนักงานย้ายเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านหลายเครื่องมาตั้งที่หน้าประตูจริงๆ

“บ้านเราไม่ได้ซื้อของพวกนี้นะ คุณส่งผิดหรือเปล่า” เยี่ยหวันหวั่นถามพนักงานส่งของ

พนักงานส่งของหยิบใบเสร็จออกมาดู “ไม่ใช่คุณเหรอครับ ลูกค้าแซ่เนี่ยคนหนึ่งให้ส่งมาที่นี่…”

“แซ่เนี่ย?”

เยี่ยหวันหวั่นเลิกคิ้วน้อยๆ คงไม่ใช่เนี่ยอู๋หมิงหรอกนะ?

แต่ เจ้าหมอนี่จะส่งของพวกนี้มาทำไม

ขณะที่กำลังสงสัย วีแชทมือถือเธอก็ดังขึ้นมา

[เนี่ยจอมกาก: น้องสาวๆ! ได้ตู้เย็น ทีวี แอร์หรือยัง]

เป็นเจ้าหมอนี่จริงๆ ด้วย…

เยี่ยหวันหวั่นตอบกลับไป

[เยี่ยโหย่วหมิง: คุณส่งของพวกนี้มา? ส่งมาทำไม?]

[เนี่ยจอมกาก: พวกนี้เป็นของรางวัลที่ฉันชนะได้กลับมา! (ภาพภูมิใจ)]

เยี่ยหวันหวั่นมองภาพแสดงความภูมิใจเหลือแสนที่เนี่ยอู๋หมิงส่งมาก็หมดคำพูดแล้ว

เธอนึกออกแล้ว ของราวัลของรายการพวกนั้นไม่เพียงมีแค่เงินสด แต่ยังมีสิ่งของเครื่องใช้ไฟฟ้าที่สปอนเซอร์สนับสนุนอีกมากมายด้วย

“คุณหนู ของพวกนั้น?” พนักงานส่งของที่หน้าประตูเอ่ยถาม

“โอ้ ของพวกนั้นส่งมาให้ฉันถูกแล้ว” เยี่ยหวันหวั่นพูดจบก็หยิบใบรับของมาเซ็น จากนั้นก็ให้พวกเหล่าเจียงย้ายของเข้าข้างใน

เยี่ยหวันหวั่นมองของรางวัลพวกนั้น ส่ายหัวอย่างขบขัน ตอบกลับไปหนึ่งประโยค

[เยี่ยโหย่วหมิง: ขอบคุณพี่ชาย]

[เนี่ยจอมกาก: ไม่ต้องเกรงใจๆ เป็นครอบครัวเดียวกันนี่นา!]

เยี่ยหวันหวั่นหลุดหัวเราะ หมอนี่ก็เข้าถึงบทบาทดีนะเนี่ย!

[เยี่ยโหย่วหมิง: วันนี้เป็นวันสุดสัปดาห์เลยพาถังถังเที่ยวทั้งวัน ถังถังดีใจมาก]

เยี่ยหวันหวั่นพิมพ์ข้อความหนึ่งแถว จากนั้นก็ส่งรูปที่ถ่ายวันนี้ทั้งหมดไปอย่างแสนใจกว้าง