บทที่ 1097 สองหน้ามึน / บทที่ 1098 กระโปรง สีชมพู

บทที่ 1097 สองหน้ามึน

ฉู่เฟิงคว้ามือของเจียงเยียนหราน แทบจะมองลายเซ็นนั้นจนทะลุ “ยะ…ยะ…เยี่ยไป๋! พี่หวันหวั่นพูดอะไรน่ะ ชื่อใหม่พี่ชื่อเดียวกับเยี่ยไป๋เหรอ”

เยี่ยหวันหวั่นเหล่เขา “เปล่า…บริษัทพวกเรามีเยี่ยไป๋คนเดียว ผู้จัดการของกงซวี่กับลั่วเฉิน เยี่ยไป๋”

“หา…” ฉู่เฟิงยิ่งมึนงงแล้ว

ปฏิกิริยาของเจียงเยียนหรานก็พอๆ กับฉู่เฟิง “หวันหวั่น หรือเธออยากจะพูดว่า…เธอก็คือเยี่ยไป๋? ”

ฉู่เฟิงกระแอมไอหนึ่งเสียง “พี่หวันหวั่น พี่กำลังล้อเล่นพวกเราหรือเปล่า เยี่ยไป๋ไม่ใช่…ไม่ใช่ผู้ชายเหรอ”

เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้า “ใช่ เปลี่ยนตัวตนก็ต้องเปลี่ยนให้สุดนี่นา เพศก็เลยเปลี่ยนด้วย”

ฟังเยี่ยหวันหวั่นพูดน้ำเสียงผ่อนคลาย ฉู่เฟิงกับเจียงเยียนหรานก็มองหน้ากัน

เยี่ยหวันหวั่นกำลังจะอธิบายต่อ เวลานี้ก็มีหมายเลขคนแปลกหน้าโทรเข้ามา

เยี่ยหวันหวั่นมองเล็กน้อย เป็นหมายเลขจองเมือง C น่าจะเป็นฝั่งกองทัพโทรเข้ามา กงซวี่กับลั่วเฉินกำลังฝึกพิเศษ มือถือถูกยึดไปแล้ว ใช้ได้แต่โทรศัพท์สาธารณะของกองทัพ ระยะเวลาโทรของทุกวันจำกัดแค่ห้านาที

“ฉันรับสายแป๊บ” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ย

พูดจบเธอก็รับสาย

ทันทีที่รับสาย ปลายสายก็มีเสียงร้องไห้โหยหวนของกงซวี่ดังขึ้นมา—

“พี่เยี่ยช่วยด้วย! พี่เยี่ยช่วยผมด้วยแง! ผมอยากกลับบ้าน! พวกเขาทรมานผม—”

เสียงร้องโหยหวนเสียดแก้วหูของกงซี่ เจียงเยียนหรานกับฉู่เฟิงที่อยู่ตรงข้ามก็ได้ยินชัดเจน

เจียงเยียนหรานพลันตะลึงงัน เอ่ยพึมพำกับตัวเอง “เสียงนี้…ทำไมเหมือนกงซวี่นิดหน่อย…”

เยี่ยหวันหวั่นเอามือถือออกห่างเล็กน้อย ผลคือกงซวี่เอาแต่พูดจาค่อนแคะที่ปลายสายตลอด พูดสะเปะสะปะ จนไม่รู้ว่าเขาพูดอยากพูดอะไรกันแน่

เยี่ยหวันหวั่นสลับเป็นสภาพเสียงผู้ชายอย่างเป็นธรรมชาติมาก จากนั้นก็เอ่ยปาก “หยุดๆๆ นายใจเย็นหน่อย! เป็นอะไรอีกแล้ว ตอนที่ไปไม่ใช่พูดดีแล้ว รับประกันกับฉันว่าจะฝึกดีๆ ไม่ใช่เหรอ”

พริบตาที่เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยปาก เจียงเยียนหรานก็เงยหน้า ท่าทีของฉู่เฟิงก็ราวกับเห็นผี “พะๆๆ พี่…เยี่ยไป๋! นี่ไม่ใช่เสียงเยี่ยไป๋หรอกเหรอ…”

ในฐานะแฟนตัวยงที่มีมาตรฐาน ถึงแม้มีโอกาสได้เจอเยี่ยไป๋น้อยมาก แต่พวกเขาก็ยังแยกแยะเสียงของไอดอลออกได้

หลังได้ยินเสียงพูดของฉู่เฟิง กงซวี่ที่ปลายสายก็คร่ำครวญ “พี่เยี่ย ที่ฝั่งพี่ทำไมมีเสียงผู้ชายคนอื่น! พี่อาศัยโอกาสที่ผมไม่อยู่ไปรับคนใหม่อีกแล้วใช่ไหม! ผมว่าแล้วเชียว! ว่าแล้วว่าพี่อยากหาโอกาสทิ้งผม…”

เห็นกงซวี่เริ่มพูดน้ำไหลไฟดับอีก เยี่ยหวันหวั่นก็เกินจะทน “กงซวี่! พอได้แล้ว! ให้ลั่วเฉินมารับสาย!”

กงซวี่เอ่ย “ไม่เอา! ผมมีเวลาพูดกับพี่แค่ห้านาที พี่ยังจะให้ลั่วเฉินมารับสายอีก!”

“หมดเวลานายแล้ว” เสียงของลั่วเฉินดังขึ้นที่ปลายสาย จากนั้นคนรับสายก็น่าจะเปลี่ยนคนแล้ว

ลั่วเฉินเอ่ย “พี่เยี่ย”

หลังเปลี่ยนเป็นลั่วเฉิน ในที่สุดเยี่ยหวันหวั่นก็ถอนหายใจโล่งอก “เขาเป็นไงบ้าง เพราะฝึกหนักเกินไปเหรอ ถ้ารับการฝึกระดับนี้ไม่ไหวละก็ ฉันจะโทรไปบอกครูฝึกเหลยให้ลดปริมาณการฝึกลงหน่อย…”

ลั่วเฉินเงียบหลายวินาทีแล้วจึงเอ่ย “พี่เยี่ย ไม่ใช่เพราะเรื่องนี้…”

เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยถาม “งั้นเพราะอะไร”

ลั่วเฉินตอบ “เพราะอาหารรสชาติแย่”

เยี่ยหวันหวั่นส่งเสียง “…หา? ”

กงซวี่เอ่ย “พี่เยี่ย! พี่รู้ไหมว่าพวกเขาให้ผมกินอะไร เป็นหมั่นโถวไส้ผักทั้งนั้นเลย นี่ไม่ใช่การทรมานแล้วเป็นอะไร! ผมเหนื่อยสายตัวแทบขาดมาทั้งวันก็อยากกินของอร่อยบ้าง แต่กลายเป็นว่าต้องมาเห็นพวกนั้น พี่เยี่ยพี่รู้ไหมว่าผมรู้สึกยังไง ผมสิ้นหวังมาก…”

……………………………………

บทที่ 1098 กระโปรง สีชมพู

เยี่ยหวันหวั่นหมดคำพูด