ตอนที่ 505
บทที่ 1121 ไม่อยากเชื่อ / บทที่ 1122 จุดไฟในใจของผม
October 22, 2026
บทที่ 1121 ไม่อยากเชื่อ
ซือเยี่ยหานมองไปหาลูกชายตัวเอง
เด็กน้อยที่เมื่อครู่เถียงว่าพ่อตัวเองไม่มีเหตุผล เวลานี้ในที่สุดก็นึกได้ว่าตัวเองลืมธุระไป เขาเม้มปาก เหมือนหงุดหงิดเล็กน้อย
แต่เมื่อนึกถึงว่าเมื่อครู่นี้ได้คุยโทรศัพท์กับแม่ ได้ยินเสียงของแม่ ก็ดีใจขึ้นมาอีก
เด็กชายเอ่ยด้วยท่าทางจริงจัง “คุณแม่บอกว่าดื่มแค่นิดเดียว คุณแม่รู้จักความพอดี หนังสือบอกว่าไม่เป็นไรถ้าดื่มในปริมาณที่เหมาะสม”
ซือเยี่ยหานวางเอกสารในมือลงอย่างปวดหัว
เธอไม่เป็นไรแน่นอนอยู่แล้ว…
ที่เป็นไรน่ะ คือคนอื่น
ผ่านไปสักครู่ พวกสวี่อี้ เฟิงเสวียนอี้ สืออี และหัวหน้าหน่วยของทุกทีมก็มารายงานความคืบหน้าภารกิจประจำสัปดาห์กับซือเยี่ยหานตามปกติ
รอจนทุกคนรายงานพอสมควร เตรียมตัวถอยออกไปแล้ว ซือเยี่ยหานกลับเรียกพวกเขาไว้
ซือเยี่ยหานเอ่ย “เดี๋ยวก่อน”
พวกสวี่อี้กับสืออีหยุดฝีเท้าทันที
สวี่อี้ถาม “คุณชายเก้า ยังมีอะไรจะสั่งอีกไหมครับ”
“เดี๋ยวพวกนายไปรับหวันหวั่นกับฉัน” ซือเยี่ยหานสั่งการ
“รับทราบครับ คุณชายเก้า!” สวี่อี้ตอบรับเสร็จก็ชะงักไป เพราะพวกเขาสังเกตเห็นว่า เมื่อครู่นี้ซือเยี่ยหานพูดว่า ‘พวกนาย’
สวี่อี้พูด “ต้องการกี่คนครับ”
ซือเยี่ยหานเอ่ย “ทุกคน”
สวี่อี้ตกใจ “พวกเราไปกับทุกคน?”
ซือเยี่ยหานรับคำ “อืม”
สวี่อี้นิ่งเงียบ
บอดี้การ์ดลับทุกมองหน้ากันเล็กน้อย คนมากขนาดนี้ไปรับคนด้วยกัน ไม่เกินเหตุไปหน่อยเหรอ?
แต่กับคำสั่งของผู้นำตระกูล แม้พวกเขาสงสัยในใจก็ไม่กล้าถามมากมาย มองแค่ว่าผู้นำตระกูลหลงคุณหนูเยี่ยเกินไปแล้ว
เวลานี้มีเสียงฝีเท้าดังตึกๆ ตามมา ถังถังเดินลงมาจากชั้นบนอย่างรีบร้อน “คุณพ่อ ผมอยากไปรับคุณแม่ด้วย!”
ถึงแม้ก่อนหน้านี้ สวี่อี้จะย้ำเตือนเรื่องของเด็กคนนี้กับพวกเขาแล้ว แต่ทันทีที่ทุกคนได้ยินคำว่า ‘คุณพ่อ’ ก็ยังอดปาดเหงื่ออยู่เงียบๆ ไม่ได้
ในกลุ่มคน เฟิงเสวียนอี้ชำเลืองมองทางเด็กน้อยอย่างเงียบเชียบ พอได้ยินคำว่าคุณพ่อนั้น คิ้วเหมือนจะเลิกขึ้นเล็กน้อย
ซือเยี่ยหานหันมองเด็กน้อย “ลืมที่แม่พูดแล้วเหรอ?”
ถังถังหน้าม่อยคอตก “คุณแม่บอกว่าให้ถังถังเป็นเด็กดีนอนหลับ…แต่…แต่คืนนี้คุณแม่ดื่มเหล้า คุณแม่เป็นผู้หญิงตัวคนเดียว ดื่มเหล้ากลับบ้านไม่ปลอดภัย! ถังถังอยากไปรับคุณแม่!”
หลังจากบอดี้การ์ดลับทุกคนที่อยู่ด้านข้างได้ยินประโยคนี้ของเด็กน้อย ก็แทบจะหันหน้าขวับมาอย่างพร้อมเพรียงกัน สีหน้าแสดงความไม่อยากเชื่อ
what!
คุณหนูหวันหวั่น…ดื่มเหล้าเหรอ?
ในห้องรับแขกโอ่โถงเสมือนเกิดพายุลมฝนทันใด สีหน้าของทุกคนเปี่ยมความตกตะลึง
“พ่อบ้านสวี่ เกิดอะไรขึ้น? ทำไมคุณหนูหวันหวั่นถึงดื่มเหล้าได้ นายท่านไม่อนุญาตให้คุณหนูดื่มไม่ใช่เหรอ ทำไมคุณหนูดื่มเหล้าได้ล่ะ!” สืออีรีบกระซิบถามสวี่อี้ด้านข้าง
“นั่นสิพ่อบ้านสวี่! ทำไมคุณหนูเยี่ยดื่มเหล้าได้ล่ะ!”
“ทำไมเจ้านายอนุญาตให้คุณหนูเยี่ยดื่มเหล้ากัน?”
ทุกคนมองสวี่อี้เหมือนมดเต้นเร่าบนกระทะร้อน สวี่อี้เองก็นิ่งอึ้งไปแล้ว “ฉันจะไปรู้ได้ยังไง! ฉันแค่รู้ว่าคืนนี้คุณหนูหวันหวั่นไปงานเลี้ยงปิดกล้อง…”
ไหนเลยจะรู้ว่าคุณชายเก้าจะอนุญาตให้คุณหนูดื่มเหล้า!
มิน่าล่ะ…มิน่าคุณชายเก้าถึงพาคนไปรับมากมายขนาดนี้!
นี่กลัวว่าถ้าคุณหนูดื่มมากแล้วเมาอาละวาดอีก คงไม่มีใครหยุดไหว เลยเตรียมคนไปเผื่อมากหน่อยเหรอ?
ขอร้องล่ะ! พวกเขาก็หยุดไม่ไหวเหมือนกันตกลงไหม…
ไปแล้วก็เหมือนส่งหัวคนให้นั่นแหละ!
สุดท้ายถังถังก็ยังทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับแม่ ขึ้นห้องไปนอนแต่โดยดี
ส่วนพวกสวี่อี้ สืออี เฟิงเสวียนอี้ ได้แต่ตามนายท่านตัวเองออกไปรับคนในสภาพขวัญหนีดีฝ่อ…
—————————————————————–
บทที่ 1122 จุดไฟในใจของผม