บทที่ 1131 ชอบอะไร? / บทที่ 1132 คนน่ารักพูดอะไรก็ถูก

บทที่ 1131 ชอบอะไร?

นัยน์ตาของซือเยี่ยหานลึกล้ำดุจบ่อน้ำที่มองไม่เห็นก้น เขามองหน้าหญิงสาวตรงหน้า แล้วบอกว่า “มานี่”

เยี่ยหวันหวั่นได้ยินอย่างนั้น ก็รีบพุ่งตัวเข้าไปเหมือนกระสุนปืนใหญ่ทันที

ซือเยี่ยหานโดนหญิงสาววิ่งชนจนตัวเอนไปข้างหลัง กระดุมเสื้อเชิ้ตหลุดไปสองเม็ด

เมื่อสบตากับดวงตาเป็นประกายของหญิงสาว ซือเยี่ยหานค่อยๆ โอบเอวของหญิงสาว แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างหาฟังได้ยาก “มาคุยกันหน่อย”

เยี่ยหวันหวั่นขมวดคิ้ว “คุณบอกว่าดื่มแล้วจะนอนด้วยกันนี่…”

“อืม ฉันพูดเอง ฉันขอถามอะไรเธอก่อน” ซือเยี่ยหานจงใจพูดด้วยน้ำเสียงชวนลุ่มหลง

อุบายนี้ใช้ได้ผล เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้าอย่างว่าง่าย “อ้อ…”

ซือเยี่ยหานจ้องดวงหน้าเล็กๆ ของหญิงสาว แล้วถามเสียงเบาว่า “เธอชอบฉัน หรือชอบใบหน้าฉัน?”

“ชอบหน้าคุณ” เยี่ยหวันหวั่นตอบอย่างไม่ลังเล

ซือเยี่ยหานหรี่ตาเล็กน้อยจนแทบไม่สังเกตเห็น วินาทีต่อมา เขายกมืดติดกระดุมเสื้อเชิ้ตอย่างแช่มช้า “เธอนอนคนเดียวก็แล้วกัน”

สิ้นเสียงซือเยี่ยหาน เยี่ยหวันหวั่นก็รู้สึกราวกับโดนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ได้แต่ยืนอึ้งอยู่กับที่

ทำไมกัน!!!

ซือเยี่ยหานสาวเท้าเดินขึ้นชั้นบน ถึงจะเห็นแค่แผ่นหลังก็ยังรู้ว่าเขากำลังโกรธจัด

เยี่ยหวันหวั่นงงงวยอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรีบวิ่งตามไป พอเห็นว่าขายาวๆ ของซือเยี่ยหานก้าวเร็วจนตามไม่ทัน เยี่ยหวันหวั่นใช้มือยันราวบันได้ ตีลังกากระโดดขึ้นไปยืนขวางหน้าซือเยี่ยหาน

เยี่ยหวันหวั่นถาม “เพราะอะไร?”

ซือเยี่ยหานเอ่ย “คิดเอาเอง”

ซือเยี่ยหานหน้าบึ้ง เขาเปิดประตูด้วยสีหน้าเย็นชา จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องน้ำโดยไม่พูดอะไรสักคำ

“ปัง” เยี่ยหวันหวั่นถูกทิ้งให้ยืนอยู่ข้างนอก เธอเบะปากด้วยความน้อยใจ เดินกระทืบเท้าไปที่เตียง แล้วล้มตัวลงนอนกอดผ้าห่ม

เธอชอบที่เขาหน้าตาดีแล้วมันทำไมล่ะ! ทำไมต้องโมโหด้วย! ทำไมต้องปิดประตูแล้วทิ้งเธอไว้ข้างนอกด้วย!

เอาตัวเธอกลับมาแล้วทำไมไม่นอนกับเธอล่ะ?

เยี่ยหวันหวั่นทึ้งผ้าห่มด้วยความโมโห จู่ๆ ใต้ผ้าห่มก็มีอะไรนิ่มๆ …

เยี่ยหวันหวั่นตกใจ รีบลุกขึ้นทันที

วินาทีต่อมา เธอเห็นเด็กน้อยตัวขาวนุ่มนิ่มมุดออกมาจากใต้ผ้าห่ม

เด็กน้อยขยี้ตาด้วยความสะลึมสะลือ พอเห็นเยี่ยหวันหวั่น ก็นั่งกระพริบตาปริบๆ อยู่ตรงนั้นเพราะยังง่วงมาก

หลังจากเห็นหน้าเธอชัดๆ เด็กน้อยก็หายง่วงทันที นัยน์ตาเต็มไปด้วยประกายแห่งความดีใจ เขารีบลุกขึ้นแล้ววิ่งใส่อ้อมแขนของเยี่ยหวันหวั่น

“แม่ครับ!!!”

เยี่ยหวันหวั่นจ้องเด็กน้อยที่จู่ๆ ก็มุดออกมาจากผ้าห่ม แล้วพุ่งเข้ามากอด แถมยังเรียกเธอว่าแม่อีก หญิงสาวได้แต่นิ่งด้วยความตกใจ

ซือเยี่ยหานที่โมโหกำลังสงบสติอารมณ์อยู่ในห้องน้ำ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องแหลมๆ ของหญิงสาวดังมาจากข้างนอก

“กรี๊ดด!!!”

ซือเยี่ยหานหน้าเปลี่ยนสีทันที เขารีบเปิดประตูแล้ววิ่งออกไป

“เกิดอะไรขึ้น?” ซือเยี่ยหานทำหน้าเครียด

วินาทีต่อมา ชายหนุ่มเห็นเยี่ยหวันหวั่นยืนหน้าซีด จ้องหน้าเด็กน้อยในอ้อมกอดอย่างทำอะไรไม่ถูก “นะ…นี่มันตัวอะไรเนี่ย?”

ซือเยี่ยหานพูดไม่ออก

ซือเยี่ยหานถอนหายใจ ขณะเดียวกันก็ยกมือกุมหน้าผากอย่างเอือมระอา ผ่านไปครู่หนึ่งก็บอกว่า “ลูกชายเธอไง…”

เยี่ยหวันหวั่นสับสน เธอมองหน้าเด็กน้อย แล้วหันไปมองหน้าซือเยี่ยหาน “ใครเป็นคนคลอด?”

ซือเยี่ยหานขมวดคิ้ว “เธอ”

หรือคิดว่าเขาจะเป็นคลอดหรือไงกัน?

เยี่ยหวันหวั่นบอก “เป็นไปไม่ได้! พวกเรายังไม่ได้นอนด้วยกันจะมีลูกได้ยังไง?”

————————————————————–

บทที่ 1132 คนน่ารักพูดอะไรก็ถูก

เยี่ยหวันหวั่นพูดเสริม “มันไม่สมเหตุสมผลเลย!”