บทที่ 1167 สัตว์ประหลาดชัดๆ / บทที่ 1168 หัวฉันเขียวแล้ว นายไม่เห็นเหรอ

บทที่ 1167 สัตว์ประหลาดชัดๆ

“เชี่ย!!!”

ท่ามกลางฝูงชนที่เงียบกริบ ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นด้วยความตื่นเต้น ทำลายความเงียบทั้งหมด ตามมาด้วยเสียงฮือฮาของฝูงชน

“เจียงเยียนหรานมีผู้จัดการส่วนตัวแล้วเหรอ? ผู้จัดการส่วนตัวของเธอก็คือเยี่ยไป๋?”

“เยี่ยไป๋…เยี่ยไป๋นี่ผู้จัดการของลั่วเฉินกับกงซวี่ไม่ใช่เหรอ?”

“ให้ตายเถอะ! แค่ปั้นราชาจอเงินได้สองคนก็ว่าน่ากลัวแล้ว นี่ไม่ให้ได้พักหายใจกันเลย ก็มีราชินีจอเงินตามมาแล้ว! เยี่ยไป๋! เป็นสัตว์ประหลาดรึเปล่าเนี่ย!”

“น่ากลัวเกินไปแล้ว!”

……

วินาทีนี้ ฉู่หงกวงนั่งนิ่งเหมือนรูปปั้นอยู่ตรงนั้น “มะ…เมื่อกี้ผู้หญิงคนนั้นพูด…ว่าไงนะ?”

เซี่ยงเจี๋ยที่กำลังตกตะลึงรีบดึงสติกลับมา เขาปาดเหงื่อกลืนน้ำลาย มองใบหน้าซีดเผือดที่เรียกได้ว่าแทบจะไร้สีเลือดของฉุ่หงกวง แล้วตอบอย่างระมัดระวังว่า “มะ…เมื่อกี้เจียงเยียนหรานบอกว่า…ผู้จัดการส่วนตัวของเขา…คือเยี่ยไป๋…เธอ…เจียงเยียนหรานมีผู้จัดการส่วนตัวแล้วครับ…”

ฉู่หงกวงพึมพำ “เยี่ยไป๋?”

เซี่ยงเจี๋ยตอบ “ใช่ครับ…”

หน้าซีดๆ ของฉู่หงกวงแดงก่ำจนเหมือนสีของตับหมู เขายกมืออันสั่นเทากุมหน้าอกตัวเอง พูดอะไรไม่ออกซักคำ…

เซี่ยงเจี๋ยตกใจ “ประธานฉู่! ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?”

มือสั่นๆ ของฉู่หงกวงคลำหาของบางอย่างตามตัว

เซี่ยงเจี๋ยรีบเทยาโรคหัวใจที่ออกฤทธิ์ทันทีจากขวดเล็กๆ แล้วป้อนเขา

อาการของฉู่หงกวงจึงค่อยๆ ดีขึ้น แต่สีหน้าของเขาก็ยังดูย่ำแย่เหมือนใกล้ตายอยู่ดี…

วินาทีต่อมา ฉู่หงกวงตวัดสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งไปที่ไช่หย่งเซิ่ง

ไช่หย่งเซิ่งสัมผัสได้ถึงสายตาพิฆาตของลุงที่ราวกับจะถลกหนังเขาทั้งเป็น จึงไม่กล้าพูดมากอีก ได้แต่หดตัวอยู่ในมุมด้วยความกลัวเงียบๆ ไม่กล้าแม้แต่จะผายลมด้วยซ้ำ…

นะ…นี่มันอะไรวะเนี่ย!

ไอ้เลวเยี่ยไป๋ มันยังเป็นคนอยู่ไหมวะ?

บัดซบ…รู้งี้…รู้งี้ทำดีกับหมอนั่นไว้แต่แรกก็ดี…ไม่งั้นเรื่องคงไม่เป็นอย่างตอนนี้…

ตอนนี้ฉู่หงกวงเต็มไปด้วยไฟโทสะไร้ที่ระบาย เหมือนเขามองเห็นอนาคตอันมืดมนของตัวเองได้แล้ว…

“แค่ก…นะ…นี่…นี่มัน…”

อีกฝั่งหนึ่ง “ถานเวย” รองประธานของหวงเทียนเอ็นเตอร์เทนเมนต์อึ้งค้าง ไม่นึกฝันว่าผลจะออกมาเป็นอย่างนี้…

ผลลัพธ์ที่เลวร้ายยิ่งกว่าโดนโกลบอลแย่งคนไป…

ไม่รู้ว่าข้อมูลที่พวกเขาได้รับผิดพลาดตรงไหน เจียงเยียนหรานมีผู้จัดการแล้ว

ผู้จัดการของเธอ ก็คือเยี่ยไป๋จากจูเสินสือไต้ ลูกน้องของเยี่ยมู่ฝาน…

เขาเป็นคนสนิทของเยี่ยเส่าอันกับเยี่ยอีอี รู้ดีว่าเยี่ยมู่ฝานเริ่มเป็นภัยต่อตำแหน่งผู้สืบทอดในตระกูลเยี่ยของเยี่ยอีอีกับเยี่ยเส่าอัน

แม้กระทั่งรางวัลจินหลานในครั้งนี้ก็ยังบ่งบอกถึงการตัดสินใจของคุณท่านอีกด้วย…

คราวนี้ จบเห่แน่ๆ…

“คุณหนูอีอีครับ…นี่มัน…” ถานเวยอ้ำอึ้งอยู่นานก็พูดไม่ออก เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรแล้ว

เยี่ยอีอีกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ เธอจ้องเขม็งไปทางเยี่ยมู่ฝานกับเยี่ยไป๋

ถ้าหากไม่ใช่ว่าตอนนี้อยู่ต่อหน้ากล้อง เธอคงขว้างมือถือทิ้งและเดินออกไปแล้ว…

ภายใต้สายตาตกตะลึงจนแทบจะนิ่งค้างของทุกคน เจียงเยียนหรานถือถ้วยรางวัล แล้วเดินไปหาเยี่ยหวันหวั่นทีละก้าวๆ