บทที่ 1197 มีดตัดดอกไม้ถังถัง / บทที่ 1198 ลำพังแค่หน้าตาก็แพ้แล้ว

บทที่ 1197 มีดตัดดอกไม้ถังถัง

เธอกำลังกังวลว่าดอกท้อดอกนี้ตัดให้ขาดยากเย็น ถังถังก็โผล่มาพอดี

ยังจะมีกรรไกรจิ๋วเล่มไหนมีประโยชน์เท่าถังถังอีก?

กงซวี่เบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “นี่…นี่มันเป็นไปไม่ได้!”

เยี่ยหวันหวั่นกระแอมหนึ่งที “เรื่องนั้น…”

ผลคือไม่ต้องรอให้เยี่ยหวันหวั่นพูด เยี่ยมู่ฝานที่อยู่ด้านข้างก็ชิงเอ่ยปากขึ้นก่อนแล้ว “ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ นี่คือลูกของน้องสาวฉัน ไม่เชื่อนายก็ดูหน้าเด็กนี่ดีๆ ดวงตาอย่างนี้ จมูกอย่างนี้ ปากอย่างนี้ ทั้งหมดเหมือนน้องสาวฉันเป๊ะ!”

ไม่สนแล้ว ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร จัดการเจ้าเด็กกงซวี่นี่ได้ก่อนค่อยว่ากัน

ชื่อเสียงของเจ้าเด็กนี่แย่กว่าเขาเสียอีก จะยอมให้มันพาน้องสาวเขาซวยได้ยังไง

กงซวี่ได้ยินแบบนั้น ก็หันขวับไปมองเด็กน้อยในอ้อมกอดของเยี่ยหวันหวั่นทันที

เห็นแค่ว่าเด็กคนนั้นงดงามจนเกินจริง บนตัวหนูน้อยก็มีกลิ่นอายชนชั้นสูงด้วย

เขาจ้องเด็กน้อยอยู่เนิ่นนาน อยากพิสูจน์ว่าเยี่ยมู่ฝานกำลังปั้นน้ำเป็นตัว ผลลัพธ์ที่น่าเศร้าคือ กลับกลายเป็นว่ายิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าเหมือนมากจริงๆ…

สองแม่ลูกยืนด้วยกันไม่มีความรู้สึกขัดแย้งกันแม้แต่น้อย!

เชี่ย! เขายังกำลังคิดย้ายดอกเชื่อมต้นใหม่ แต่ผลคือ…ผลคือคนเขาออกกระทั่งผลมาแล้ว!

เยี่ยหวันหวั่นกอดถังถังไว้ มองรอบด้านอย่างเคร่งเครียด “คุณพ่อล่ะ?”

ทำไมถังถังวิ่งมาก่อนคนเดียว ซือเยี่ยหานน่าจะอยู่ใกล้ๆ ด้วยนี่นา?

โชคดีจริงๆ ที่ไม่ได้มาเห็นฉากนั้นเมื่อครู่!

ดวงซวยตั้งมาหลายครั้ง ในที่สุดโชคของเธอก็พุ่งสูงขึ้นอีกครั้งแล้ว!

ถังถังตอบกลับว่า “คุณพ่อไปหยิบของที่ด้านหลังครับ”

เยี่ยหวันหวั่นเอ่ย “อ้อๆ…” ค่อยยังชั่วจริงๆ!

“ถังถัง ลูกเป็นดาวนำโชคดวงน้อยของแม่จริงๆ” เยี่ยหวันหวั่นหอมแก้มเล็กของถังถังฟอดหนึ่ง

ช่วยเธอแก้วิกฤตครั้งใหญ่ขนาดนี้ก่อนซือเยี่ยหานจะมาถึง โชคดีสุดๆ ไปเลย

เด็กน้อยที่จู่ๆ ก็ถูกแม่แสดงความรักต่อหน้าสาธารณชนเม้มปาก บนดวงหน้าเล็กเปี่ยมไปด้วยความดีใจ

เดิมทีเขายังกังวลว่าคุณแม่จะโกรธที่เขาไม่ยอมนอน โชคดีที่ฟังคำพูดของคุณพ่อและมารับคุณแม่

เวลานี้เอง เยี่ยหวันหวั่นมองผ่านถังถังไป ก็เห็นเงาร่างที่คุ้นตาเดินมาจากข้างหลัง

เป็นอย่างที่คิดไว้ ซือเยี่ยหานก็มาด้วย

เยี่ยหวันหวั่นสุดแสนปรีดา เพราะถังถังมาหา ทำให้จัดการกงซวี่ได้ก่อนแล้ว ไม่อย่างนั้นเวลานี้ก็ไม่แน่ว่าจะโกลาหลวุ่นวายยังไงบ้าง

“คุณเก้า…”

เยี่ยหวันหวั่นลุกพรวดขึ้นมา วิ่งไปหาซือเยี่ยหาน

ซือเยี่ยหานขมวดคิ้วแน่นจ้องรองเท้าส้นสูงใต้ฝ่าเท้าของเยี่ยหวันหวั่น สีหน้าอึมครึมเล็กน้อย “วิ่งทำไมกัน”

เยี่ยหวันหวั่นเงยหน้าขึ้น ยิ้มราวกับดอกไม้บาน “ดีใจที่เห็นคุณนี่นา!”

ซือเยี่ยหานถูกหญิงสาวกอดเอวไว้ เขาวางกล่องในมือลงบนพื้นโดยไม่พูดอะไร “เปลี่ยนรองเท้าซะ”

หลังจากเปิดกล่อง ก็เห็นแต่ว่าในนั้นมีรองเท้าแตะใส่สบายคู่หนึ่ง

ที่แท้ถังถังบอกว่าเขาไปเอาของ หมายถึงไปเอารองเท้านี่เองเหรอ?

เยี่ยหวันหวั่นจ้องซือเยี่ยหานด้วยดวงตาเป็นประกาย ราวกับกำลังจ้องเทวดาที่มีปีกเล็กๆ งอกออกมาหนึ่งคู่ “ช่วยฉันสวมนะ~”

ซือเยี่ยหานมองหญิงสาวด้วยแววตานิ่งสงบล้ำลึก เขาให้เธอจับไหล่ตัวเองไว้ จากนั้นก้มตัวลงไปช่วยสวมรองเท้าแตะให้หญิงสาว

ถึงแม้ชายหนุ่มมีสีหน้าเย็นชา แต่การกระทำตอนที่สวมรองเท้าให้หญิงสาวกลับระวังมากกว่าอะไร

ซือเยี่ยหานเพิ่งยืนขึ้นมา เยี่ยหวันหวั่นก็เกาะติดเขาพลางพูดต่อ “แล้วก็ๆๆ คุณเห็นข้อความที่ฉันส่งให้คุณแล้วหรือยัง คืนนี้พวกเราได้รางวัลราชาจอเงินคู่ แถมยังได้รางวัลราชินีจอเงินด้วยนะ! คุณยังไม่ชมฉันเลย!”

ซือเยี่ยหานเอ่ย “ไม่เลว”

เยี่ยหวันหวั่นได้ยินก็หน้างอทันใด ไม่อยากจะเชื่อสายตา “แค่เนี้ย?”

ซือเยี่ยหานเหลือบมองดวงหน้าเล็กที่มืดมนทันทีทั้งยังผิดหวังถึงขีดสุดของหญิงสาว พลันลังเลเล็กน้อย ก่อนจะโน้มตัวลง จุมพิตริมฝีปากของหญิงสาวเบาๆ หนึ่งทีเหมือนแมลงปอแตะผิวน้ำ

ทางด้านหลัง กงซวี่ที่ถูกลืมโดยสมบูรณ์พูดไม่ออก

‘ผมน่าจะอยู่ใต้ท้องรถ ไม่น่าอยู่ในรถ แล้วมาเห็นว่าพวกคุณรักกันหวานซึ้งขนาดไหนเลย…’

————————————————————————————-

บทที่ 1198 ลำพังแค่หน้าตาก็แพ้แล้ว

ไหนว่าอ่อนโยนไม่ลงไง?

สาวน้อยที่เกาะติดคนทั้งยังอ่อนหวานน่ารักชอบออดอ้อนคนนี้คือใครกัน?

กงซวี่จับจ้องฉากตรงหน้า หัวใจดั่งถูกลูกธนูพันดอกทิ่มแทง!

ถังซิงหั่วยกมือป้องตาหมาโสดของตัวเองที่ถูกทำให้พร่าบอด จากนั้นกระแอมไอ ตบบ่ากงซวี่เบาๆ “เสียใจด้วยเจ้าโง่ ลำพังแค่หน้าตา นายก็แพ้แล้ว!”