บทที่ 1211 กลับไปยังที่ที่ควรกลับ / บทที่ 1212 ผมมีเงื่อนไข

บทที่ 1211 กลับไปยังที่ที่ควรกลับ

นักพรตใจบริสุทธิ์ฉวยโอกาสตอนเนี่ยอู๋หมิงสำลักน้ำชา ตะโกนเสียงดังว่า “นายน้อยครับ หัวหน้ามีเรื่องจะพูดกับนายน้อย! ใช่ไหมเจ้ากะเทย!”

อี้จือฮวายังคงไม่อาจละสายตาออกจากซือเยี่ยหานได้ พยักหน้าโดยไม่คิดด้วยซ้ำ “ใช่แล้วๆๆ!”

เนี่ยอู๋หมิงที่โดนหักหลักอีกครั้งแทบกระอักเลือด ไอ้กระต่ายขี้ขลาดพวกนี้!

เยี่ยหวันหวั่นเดินมาหาซือเยี่ยหาน แล้วแนะนำพวกเนี่ยอู๋หมิงให้เขารู้จัก “คุณเก้า คนนี้คือลุงของถังถัง ส่วนตรงนั้นคือเพื่อนๆ ของเขา”

ซือเยี่ยหานกวาดมองทั้งห้าคนแวบหนึ่ง ดวงตาดำขลับของเขาราวกับหลุมดำที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก เพียงพยักหน้าเบาๆ เป็นการทักทาย

อี้จือฮวาเข่าอ่อนรีบจับนักพรตใจบริสุทธิ์ไว้ “ผู้ชายคนนี้…งานดีสุดๆ เลยอะ…”

นักพรตใจบริสุทธิ์ตัวสั่น รีบผลักเขาออก “เจ้าบ้านี่ นี่มันเวลาไหนแล้ว ยังมีแก่ใจจะเจ้าชู้อีก!”

เยี่ยหวันหวั่นกลัวว่าตัวเองจะลังเล ห้ามใจตัวเองไม่ได้จนทำเรื่องผิดกฎหมายอย่างเช่นการลักพาตัวเด็กเข้า จึงลูบหัวเล็กๆ ของถังถัง พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ถังถัง คุณลุงมีเรื่องจะคุยกับลูก ขึ้นไปคุยกับคุณลุงข้างบนนะจ๊ะ”

เป็นครั้งแรกที่เด็กน้อยแสดงสีหน้าไม่เต็มใจกับคำพูดของเยี่ยหวันหวั่น

เยี่ยหวันหวั่นลูบหัวเด็กน้อย “ถังถังเด็กดี ไปเถอะ!”

ถังถังยื่นแขนสั้นๆ ไปหาเยี่ยหวันหวั่น “แม่ครับ อุ้ม…”

เยี่ยหวันหวั่นหลุดขำพลางอุ้มเด็กน้อยขึ้นมา “ทำไมจู่ๆ ก็กลายเป็นเด็กขี้อ้อนไปแล้วล่ะ?”

ถังถังเอาหน้าเล็กๆ มุดคอแม่ “คุณแม่ครับ ถังถังไปตกปลา อยากเอามาทำกับข้าวให้แม่กิน…”

เยี่ยหวันหวั่นเห็นเม็ดเหงื่อบนหน้าผากของเด็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขารีบวิ่งกลับมา อยากจะเอาปลาให้เธอเร็วๆ

ในตอนนี้เอง เสียงแจ้งเตือนมือถือของเนี่ยอู๋หมิงเริ่มดังระรัว เสียงข้อความเข้าดังไม่ขาดสาย…

เยี่ยหวันหวั่นชะงัก หันไปมองถังถัง “เรื่องที่คุณลุงจะคุยด้วยสำคัญมาก ไปคุยกับคุณลุงก่อนดีไหม?”

เนี่ยอู๋หมิงเอ่ย “ความจริงไม่ได้สำคัญขนาดนั้น…ไม่ได้สำคัญเลย…”

ถังถังบอก “ก็ได้ครับ”

เนี่ยอู๋หมิงอึ้งงันไปเลย

สุดท้าย เนี่ยอู๋หมิงกับถังถังก็เดินขึ้นชั้นบนไป สี่คนที่เหลือถอนหายใจเฮือกใหญ่ ต่างอยากหนีไปให้ไกลที่สุด จึงรีบพากันออกไปรอข้างนอก

เมื่อถังถังเดินลับไปที่มุมบันได รอยยิ้มอบอุ่นของเยี่ยหวันหวั่นก็หายไปทันที

จู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มจากร่างกาย ซือเยี่ยหานดึงเธอเข้าไปกอดนี่เอง

พอถูกกลิ่นอายคุ้นเคยโอบกอดไว้ เยี่ยหวันหวั่นควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ไหว “พวกเขาหาแม่แท้ๆ ของถังถังเจอแล้ว พวกเขาจะมารับถังถังกลับไป…”

ซือเยี่ยหานเหมือนจะเดาออกแล้ว จึงกอดและตบหลังหญิงสาวเบาๆ เป็นการปลอบใจ

เยี่ยหวันหวั่นเอ่ย “คุณเก้า ทั้งที่ฉันไม่ชอบเด็กเลย…เด็กน่ารำคาญจะตาย…แต่ทำไมพอถังถังจะไป…ฉันกลับทำใจไม่ได้…ฉันไม่อยากให้ถังถังไป…”

ซือเยี่ยหานบอก “ช้าเร็วยังไงเขาก็ต้องกลับไปที่ที่เขาจากมา”

……

ชั้นบน

ในห้องนอน ถังถังนั่งบนโซฟาไม่พูดอะไรสักคำ เสื้อผ้าลายการ์ตูนน่ารักๆ บนตัวไม่อาจปกปิดกลิ่นอายมาคุรอบตัวเขาได้แล้ว

เนี่ยอู๋หมิงรู้จักจอมมารน้อยดี แค่เห็นสีหน้าเด็กน้อยก็รู้แล้วว่าท่าไม่ดี อยากจะพุ่งหลาวออกนอกหน้าต่างไปให้รู้แล้วรู้รอด

แค่จอมมารน้อยพูดอะไรต่อหน้าพ่อแม่เขานิดหน่อย ก็อย่าฝันเลยว่าเขาจะมีชีวิตที่ราบรื่น

ทำไมตอนนั้นเขาถึงได้คิดแผนบ้าๆ นี่ขึ้นมา ตอนนี้ถึงต้องอธิบายเองทั้งน้ำตาก็ต้องทำ…

————————————————————————————-