บทที่ 1217 เป้าหมายที่ยาวไกล / บทที่ 1218 ความจำดีขนาดนี้

บทที่ 1217 เป้าหมายที่ยาวไกล

หลังจากทุกคนจากไป ในคฤหาสน์เหลือแค่เยี่ยหวันหวั่นกับซือเยี่ยหานสองคน

เยี่ยหวันหวั่นยังคงมีสีหน้ายิ้มน้อยๆ ตอนส่งถังถังจากไป

ซือเยี่ยหานที่อยู่ด้านข้างถอนหายใจแผ่วเบา โอบกอดหญิงสาวไว้ในอ้อมอก

อารมณ์ที่เยี่ยหวันหวั่นอดกลั้นไว้แทบจะทะลักออกมาในพริบตา เธอเอ่ยเสียงพร่า “คุณเก้า ฉันอยากได้ถังถัง ให้ถังถังเป็นลูกของฉันไม่ได้เหรอ?”

ซือเยี่ยหานลูบเส้นผมของหญิงสาว “ยังไงถังถังก็ไม่ใช่ลูกพวกเรา พ่อแม่จริงๆ ของเขายังรอเขาอยู่”

“ฉันไม่สน! ฉันจะเอาถังถัง! ฉันเป็นแม่ของถังถัง! ฉันรับปากแล้วว่าจะอยู่กับถังถังตลอดไป!”

“ถ้าเธอชอบ…ไว้พวกเรามีลูกกันก็ได้”

“ฉันไม่เอา ฉันอยากได้แค่ถังถัง!”

…

ในห้องนอน

วันนี้เยี่ยหวันหวั่นใช้อารมณ์มากเกินไป เมื่อนอนลงบนเตียงก็หลับแล้ว

ซือเยี่ยหานห่มผ้าให้หญิงสาว โน้มตัวไปจูบหางตาชื้นแฉะของเธอ

เวลานี้ มือถือเขาพลันสั่นขึ้นมา

บนหน้าจอมือถือเป็นตัวเลขประหลาดชุดหนึ่ง…

พริบตาที่เห็นตัวเลขนี้ ใบหน้าอ่อนโยนของชายหนุ่มถูกแทนที่ด้วยความอำมหิตเหลือล้น คลื่นลมสงบในดวงตากับวันเวลาสุขสงบราวกับสลายกลายเป็นนรกอสุรภูมิในวินาทีนั้น และจมลงสู่ห้วงเหวมืดมิดไร้รุ่งอรุณ…

ครั้งนี้เยี่ยหวันหวั่นหลับไปนานมาก ตอนตื่นมาก็เป็นเช้าของวันต่อมาแล้ว

เพิ่งหันหน้าอย่างงัวเงีย ก็สบเข้ากับดวงตาของซือเยี่ยหานที่กำลังจดจ้องเธอ

แววตาของชายหนุ่มสงบนิ่ง ใจเย็น ทั้งยังพอใจ เหมือนยังรวมความคิดถึงบางส่วนไว้ด้วย แต่สีดำสนิทที่ส่วนลึกของดวงตานั้น ก็เหมือนกำลังยับยั้งอารมณ์ที่ไปถึงขีดสุดและความเจ็บปวดล้ำลึกบางอย่างไว้ อารมณ์นั้นราวพร้อมฉีกกระชากพันธนาการและความสงบนิ่งภายนอกได้ทุกเมื่อ จากนั้นก็กระหน่ำโจมตีเธอ…

ทันทีที่เยี่ยหวันหวั่นสบสายตาแบบนั้น หัวใจเธออดเต้นผิดจังหวะไม่ได้ จากนั้นเพราะความคิดถึงและความเจ็บปวดที่วาบผ่านดวงตาของชายหนุ่ม หัวใจเธอจึงเกิดความปวดร้าวอย่างน่าประหลาด

“คุณเก้า…”

“ตื่นแล้ว” แววตาซือเยี่ยหานพลันกลับมาสุขุม อารมณ์ทั้งหมดเสมือนหมอกหนาที่ถูกลมพัดสลายไป

เยี่ยหวันหวั่นขมวดคิ้วเล็กน้อย ถึงแม้เธอเพิ่งตื่นยังมึนอยู่บ้าง แต่ยืนยันได้ชัดเจนว่าดวงตาเมื่อครู่นี้ไม่ใช่ภาพลวงตา!

“คุณ…ไม่ได้นอนทั้งคืนเลยเหรอ” เยี่ยหวันหวั่นหยั่งเชิงถาม

เธอรู้สึกอย่างบอกไม่ถูกว่าซือเยี่ยหานอาจจะ…มองเธอแบบนี้ตลอดทั้งคืน…

สีหน้าของเขาเป็นธรรมชาติ ไม่มีความผิดปกติแม้แต่น้อย “ฉันเพิ่งตื่น กำลังจะไปบริษัท”

“อ้อ…” เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้า แล้วเงยหน้าจ้องซือเยี่ยหานเขม็งทันที “ซือเยี่ยหาน…ไม่ใช่ว่าพวกเราเคยเจอกันตอนไหนมาก่อน…ฉันหมายถึง…พวกเรารู้จักกันมาก่อนหน้านี้นานแล้วหรือเปล่า…แต่ว่าฉันลืมไป?”

การแสดงสีหน้าอันไร้ที่ติของซือเยี่ยหานเหมือนจะแข็งทื่อไปนิด แต่ก็แค่ชั่วพริบตาเดียว “เปล่า”

เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้า “ก็จริง หน้าตาอย่างคุณ…ไม่สมเหตุสมผลถ้าฉันเห็นแล้วจะยังลืมได้…”

ซือเยี่ยหานนิ่งเงียบ

เยี่ยหวันหวั่นมองเวลาบนมือถือ “ฉันก็ต้องไปบริษัทแล้ว”

ซือเยี่ยหานถามขึ้น “ทำไมไม่พักสักสองสามวัน?”

เยี่ยหวันหวั่นส่ายหน้า เธอกลัวว่าตัวเองว่างแล้วจะอดคิดถึงถังถังไม่ได้

จู่ๆ ในบ้านมีคนน้อยลง ก็ดูจะเย็นเยียบลงทันตา…

เยี่ยหวันหวั่นยืดตัว ปลุกกำลังใจ เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ถึงได้ชัยชนะในช่วงนี้มาแล้ว แต่ยังเบาใจไม่ได้! ฉันในขั้นนี้ยังห่างไกลจากการมีอำนาจบารมี ห่างไกลจากมือเดียวค้ำฟ้า! คุณลืมเป้าหมายที่ยาวไกลในตอนนั้นของฉันแล้วเหรอ?”

—————————————————————————————-