บทที่ 1241 แต่งงานใหม่ไปเลย / บทที่ 1242 ลืมเลือนตัวเอง

บทที่ 1241 แต่งงานใหม่ไปเลย

ได้ยินดังนั้น เยี่ยหวันหวั่นรู้อะไรเป็นอะไร ซือเยี่ยหาน…ต้องอยู่ที่นั่นแน่…เขาไปรัฐอิสระแล้ว!

“พวกเราเป็นเพื่อนของเขาที่ประเทศจีน…” เนี่ยอู๋หมิงพลันขึ้นเสียง

“ว่าไงนะ…ประเทศจีน!?” เสียงหญิงสาวประหลาดใจ ไม่รอให้เยี่ยหวันหวั่นตอบสนอง ก็พลันวางสายไปแล้ว

“ประเทศจีนทำไม หมายความว่ายังไง” เนี่ยอู๋หมิงสีหน้างุนงง

อย่าว่าแต่เนี่ยอู๋หมิง เยี่ยหวันหวั่นก็แปลกใจไม่ต่างกัน ฝ่ายตรงข้ามเหมือนกีดกันประเทศจีนมาก…

…

เยี่ยหวันหวั่นไม่พูดอะไรมาก แต่กดโทรต่อ

‘ติ๊ด…ติ๊ด…ติ๊ด…’

ครั้งนี้มือถือกลับดังเสียงสัญญาณไม่ว่าง

หลังผ่านไปชั่วระยะ เยี่ยหวันหวั่นพยายามติดต่อต่อ โทรหมายเลขนี้ไม่หยุด

แต่สุดท้ายกลับจบลงโดยอีกฝ่ายเปลี่ยนโทรศัพท์เป็นเครื่องเปล่า

“พวกเขามีความแค้นลึกซึ้งอะไรกับประเทศจีน…” นักพรตใจบริสุทธิ์ประหลาดใจ

“ไม่ต้องโทรแล้ว ฝ่ายตรงข้ามไม่อยากรับสายจากประเทศจีนอย่างเห็นได้ชัด ต่อให้เธอเอาโทรศัพท์ฉันโทรจนแบตฯ หมด จนเครื่องพังก็คงโทรไม่ติดหรอก” เนี่ยอู๋หมิงมองเยี่ยหวันหวั่นแล้วเอ่ยปาก

เวลานี้สีหน้าของเยี่ยหวันหวั่นค่อนข้างจำใจ ก็เป็นอย่างที่เนี่ยอู๋หมิงว่า โทรศัพท์เป็นเครื่องเปล่าแล้ว โทรต่อไปก็เปล่าประโยชน์

สำคัญที่สุดคืออีกฝ่ายเหมือนไม่เต็มใจรับสายจากประเทศจีน ส่วนเหตุผลโดยละเอียดนั้น เยี่ยหวันหวั่นกลับก็ไม่แน่ใจ

“ขอบคุณ”

เยี่ยหวันหวั่นคืนโทรศัพท์มือถือให้เนี่ยอู๋หมิง

เยี่ยหวันหวั่นไม่เข้าใจแม้แต่น้อย นี่ตกลงแล้วเป็นเจตนาของซือเยี่ยหาน หรือว่าตอนนี้ซือเยี่ยหานไร้อิสระ ถูกบางอย่างคุกคามอยู่กันแน่

“ช่วยฉันเรื่องหนึ่งได้หรือเปล่า…” หลังผ่านไปสักระยะ เยี่ยหวันหวั่นก็เอ่ยกับเนี่ยอู๋หมิง

“เรื่องอะไร?” เนี่ยอู๋หมิงเอ่ยถาม

“ฉันอยากให้…หลังคุณกลับไป ช่วยฉันตรวจสอบข้อมูลของเพื่อนฉันหน่อย…ตอนนี้เขาอาจอยู่ที่รัฐอิสระ…” เยี่ยหวันหวั่นสูดหายใจลึก หลังเก็บกลั้นอารมณ์แล้ว ก็เล่าต้นสายปลายเหตุที่ซือเยี่ยหานหายตัวไปให้เนี่ยอู๋หมิงฟัง

หลังฟังจบ เนี่ยอู๋หมิงตกอยู่ในภวังค์ความคิด เอ่ยปากช้าๆ “คิดจะหาคนในรัฐอิสระ นี่ไม่ต่างจากงมเข็มในมหาสมุทร…แต่เธอวางใจได้ รอพวกฉันกลับไป จะค้นหาที่อยู่ของเบอร์ฯ นี้ดูก่อน ถ้าค้นหาเจอ ก็ไปถามให้ชัดเจนตรงๆ ถ้าไม่เจอ พวกฉันก็จะหาวิธีตรวจสอบข้อมูลเพื่อนของเธอ…ถ้ายังตรวจสอบไม่เจอ ฉันว่าเธอก็แต่งงานใหม่ไปเลย”

เดิมทีเยี่ยหวันหวั่นยังซาบซึ้งใจมาก แต่หลังได้ยินประโยคสุดท้ายก็ถลึงตาใส่เนี่ยอู๋หมิงทันที หมอนี่พูดภาษาคนเป็นไหม

…

หลังออกจากตลาดอาหาร เยี่ยหวันหวั่นมองเวลาผ่านมาพอสมควร จึงรีบไปสนามกีฬาที่ซือเยี่ยหารเปิดคอนเสิร์ตทันที

คอนเสิร์ตของซือเยี่ยหาน โปรโมตมาชั่วระยะแล้ว

ศิลปินจัดงานคอนเสิร์ตไม่นับว่าเป็นเรื่องแปลกอะไร ยิ่งไปกว่านั้นหานเซี่ยนอวี่ยังเริ่มต้นจากการเป็นนักร้อง เป็นศิลปินสายความสามารถรอบด้านทั้งละครหนังร้องเพลง

แค่เวลาไม่กี่วัน ตั๋วของคอนเสิร์ตทั้งหมดก็ถูกแย่งชิงจนเกลี้ยง ด้วยเหตุนี้เอง ทางผู้จัดจึงโยกย้ายพนักงานรักษาความปลอดภัยหลายทีมมารักษาความเป็นระเบียบเรียบร้อยของงานชั่วคราว

ระหว่างทางขับรถไปสนามกีฬา อารมณ์เยี่ยหวันหวั่นกลับไม่อาจสงบลง ในหัวมีแต่เรื่องการหายตัวไปของซือเยี่ยหานกับปริศนาชีวิตของตัวเอง