บทที่ 1245 ปุถุชนหัวเราะ ไม่อ้างว้างอีกต่อไป / บทที่ 1246 เพลงที่ร้องให้เธอคนเดียว

บทที่ 1245 ปุถุชนหัวเราะ ไม่อ้างว้างอีกต่อไป

บนเวที หลังจากเสียงดนตรีเปิดแบบโบราณจบลง

หานเซี่ยนอวี่หยิบไมโครโฟนขึ้นมา เริ่มอ้าปากร้องเพลง “ทะเลครามหัวเราะ โหมซัดสองชายฝั่ง ผุดดำตามคลื่น จำได้แต่ยามนี้…”

กงซวี่ยิ้มให้แฟนคลับที่ด้านล่างเวทีอย่างเปี่ยมเสน่ห์ “ฟ้าครามหัวเราะเยาะ มองกระแสโลกเปลี่ยนผัน ใครพ่ายแพ้ใครชนะ มีเพียงสวรรค์ที่ล่วงรู้…”

ลั่วเฉินร้องเพลง “แม่น้ำภูเขาหัวเราะ ฝนโปรยห่างไกล คลื่นล้างสิ้นโลกอันวุ่นวาย เปราะบางเพียงใดกัน…”

ฉากหลังที่มาจากละครเดบิวต์แนวจอมยุทธ์ของลั่วเฉิน ยิ่งขับเน้นซึ่งกันและกันกับบทเพลง…

ดวงตาของเยี่ยหวันหวั่นทอประกายเล็กน้อย “สายลมหัวเราะ แท้จริงราวกับความโดดเดี่ยวอ้างว้าง ปณิธานหลงเหลือเพียงแสงอัสดง…”

“กรี๊ดดด! เยี่ยไป๋ๆ!”

“เทพธิดาแต่งงานกับผมที!”

“พี่เยี่ยไป๋ฉันจะอุ่นเตียงให้พี่เอง!”

“เทพบุตรฉันจะท้องลูกแฝดให้คุณค่ะ!”

ถึงเวลานี้เยี่ยไป๋จะแต่งเป็นผู้หญิง เสียงกรีดร้องของพวกเด็กสาวด้านล่างเวทีกลับไม่ลดลงสักนิดเดียว ความนิยมไม่ด้อยไปกว่าพวกหานเซี่ยนอวี่สามคนแม้แต่น้อย

ตอนที่เธอเรื่องท่อน ‘ปณิธานหลงเหลือเพียงแสงอัสดง’ จบ กงซวี่เกือบลืมเนื้อเพลงท่อนถัดไปของตัวเอง ส่วนสายตาของหานเซี่ยนอวี่…

สุดท้าย ทั้งสี่คนก็ร้องจบประโยคพร้อมกัน “ปุถุชนหัวเราะ ไม่อ้างว้างอีกต่อไป ปณิธานยังคงหัวเราะอย่างโง่เขลา”

กล้องวิดีโอจับภาพทั้งสี่คนบนเวที เสียงกรี๊ดและเสียงร้องเรียกด้านล่างเวทีดังทะลุฟ้า

เยี่ยหวันหวั่นมองหานเซี่ยนอวี่ กงซวี่ และลั่วเฉินที่อยู่ด้านข้าง แล้วมองเยี่ยมู่ฝาน เจียงเยียนหราน กับเฟ่ยหยางด้านล่างเวที…

มองแฟนคลับทุกคน…

ความว่างเปล่าและความลังเลในหัวใจแต่เดิม พลันสลายหายไปราวหมอกควันแล้ว

ถึงเธอไม่ใช่เยี่ยหวันหวั่นแล้วยังไง?

ถึงเธอลืมเลือนตัวเองแล้วยังไง?

ในช่วงเวลาที่ใช้ชีวิตด้วยตัวตนของเยี่ยหวันหวั่นนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอได้พบ ทั้งหมดคือความจริง เพื่อน คนรัก คนสนับสนุนและชมชอบเธอที่อยู่ข้างกายเธอเหล่านี้…ก็คือความจริงเช่นกัน…

ถึงไม่ได้ใช้ชีวิตในฐานะตัวเอง แต่ช่วงชีวิตนี้ก็เป็นส่วนที่ล้ำค่าและสำคัญในชีวิตเธอ ไม่ไร้ความหมายแม้แต่นิดเดียว

เมื่อเพลงร้องประสานเพลงสุดท้ายปิดม่าน คอนเสิร์ตวันนี้ก็เสร็จสิ้นลงอย่างน่าพึงพอใจ

เหล่าแฟนคลับในงานทยอยกันออกจากสนามกีฬาไปอย่างไม่เต็มใจ

ปลายสายวิดีโอคอลของเนี่ยอู๋หมิง สายตาของถังถังมองตามหญิงสาวบนเวทีตลอด จนกระทั่งร่างของเธอหายไปหลังม่านแล้ว ประกายแสงในก้นบึ้งดวงตาเด็กน้อยก็หม่นลงทีละน้อย

“แค่ก…จบแล้ว…” เนี่ยอู๋หมิงเตือน

เด็กน้อยยังคงจ้องเวทีที่ไม่มีคนอย่างไม่ยินยอมจากไป “อย่าวางนะ”

เนี่ยอู๋หมิงจนปัญญา ได้แต่นั่งยองบนกำแพงต่อไป

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร กระทั่งสนามกีฬาไม่มีคนแล้ว แม้แต่ไฟยังดับหมดแล้ว แต่ถังถังยังคงมองเวทีที่ว่างเปล่านั้น

เหมือนกับว่าภาพหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น สามารถจดจำฉากที่เมื่อครู่แม่ยังอยู่ตรงนั้นได้เสมอ

ด้านหลังเวที

“พี่เยี่ย…พี่ไม่เป็นไรนะ?” กงซวี่ถามอย่างระมัดระวัง

หานเซี่ยนอวี่มีสีหน้าเป็นห่วงเช่นกัน “เยี่ยไป๋ ไม่สบายตัวเหรอ?”

สภาพของเยี่ยหวันหวั่นในวันนี้แปลกไปจริงๆ

เยี่ยหวันหวั่นส่ายหน้า กำลังจะพูดว่าไม่เป็นไร แต่หางตาเหลือบมองผ่านกำแพงล้อมสนามกีฬาด้านนอกหน้าต่างโดยไม่ตั้งใจ

เอ่อ…นั่น…ทำไมมีเงาคนบนกำแพงนั้นด้วย…

เธอสติสับสนจนตาฝาดแล้วเหรอ ทำไมมีคนไม่รักชีวิตปีนขึ้นไปสูงขนาดนั้นเพื่อรนหาที่ตายที่ได้?

เยี่ยหวันหวั่นนวดดวงตา จ้องอีกรอบ มีคนอยู่จริงๆ ในมือยังถือมือถือด้วย ท่าทางเหมือนกำลังอัดอะไรบางอย่าง

เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน! คนคนนั้นคือ…

หลังจากเห็นคนคนนั้นชัดเจน เยี่ยหวันหวั่นก็ตาโตอ้าปากค้าง

เนี่ยอู๋หมิง?

เจ้าหมอนั่น…ครั้งก่อนปีนต้นไม้ ครั้งนี้ถึงกับปีนกำแพงตรงๆ เลย…