บทที่ 125

แผนรักร้ายคว้าหัวใจคุณสามี – บทที่ 125 ทำไมไม่ออกไปเที่ยวเล่นบ้าง / บทที่ 126 บุกถึงที่ บทที่ 125 ทำไมไม่ออกไปเที่ยวเล่นบ้าง

“ฉันบอกเธอให้ เธอเคยคิดว่าต้องเป็นเขาคนเดียวเท่านั้น คิดว่าเขาเป็นโลกทั้งใบของเธอ ความจริงจะพิสูจน์ เธอก็แค่มองโลกแคบ! โลกกว้างใหญ่ขนาดนี้ ทำไมไม่ออกไปเที่ยวเล่นดูบ้าง ทำไมจะต้องมาแขวนคอตายอยู่ต้นซ่งจื่อหางต้นนี้ต้นเดียว?”

ฉู่เฟิงพื้นฐานครอบครัวดี การเรียนดี กีฬาเก่ง หน้าตาก็หล่ออีก ทิ้งห่างซ่งจื่อหางอยู่หลายช่วงตัว เอามาใช้ทรมานซ่งจื่อหางได้พอดี

แต่ด้านหนึ่งเธออยากจะทรมานซ่งจื่อหาง อีกด้านเธอก็เป็นห่วงเจียงเยียนหราน

ด้วยนิสัยเจียงเยียนหรานแล้ว ถึงแม้เธอจะคิดได้ไม่ฆ่าตัวตายแล้ว เรื่องครั้งนี้ต้องมีผลต่อจิตใจเธอมากอย่างแน่นอน ด้วยนิสัยที่ขี้ระแวงของเธอแล้ว ต่อจากนี้เป็นไปได้มากกว่าคงจะไม่เชื่อผู้ชายอีก

ถ้าเจียงเยียนหรานได้คบกับฉู่เฟิงก็ดี ไม่มีเรื่องที่เบี่ยงเบนความสนใจถือว่าเป็นเรื่องดี

ที่จริงคนมาจีบเจียงเยียนหรานไม่น้อยเลย เธอจำได้แค่ฉู่เฟิงคนเดียว เพราะชาติที่แล้วหลังเจียงเยียนหรานฆ่าตัวตาย ซ่งจื่อหางก็ลงทุนหนังฟอร์มยักษ์เรื่องหนึ่งทันที เลือกให้เฉินเมิ่งฉีเป็นนางเอก ในวันที่เปิดตัวแถลงข่าวหนังเรื่องนี้ อยู่ๆ ฉู่เฟิงก็เหมือนคนบ้าพุ่งขึ้นไปบนเวทีชกซ่งจื่อหางเป็นชุด ตอนนั้นเรื่องราวใหญ่โตมาก มีคนพูดวิจารณ์กันไปทั่ว

ว่ากันว่าต่อมาซ่งจื่อหางดำเนินคดีฟ้องร้องเขา เป็นเพราะพื้นฐานครอบครัวของฉู่เฟิงแข็งแรง สุดท้ายเลยไกล่เกลี่ยกันจบ

จนถึงตอนนี้เธอยังจำสีหน้าโมโหเกรี้ยวกราดของฝ่ายชายในคลิปได้อยู่เลย…

ตอนนั้นเจียงเยียนหรานหย่ามาหลายปีแล้ว แต่นี่หลายปีแล้ว ผู้ชายคนนี้ยังคงฝังใจกับเธอ

ดังนั้นเธอเลยรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ไม่แย่เลย มีความจริงใจลองคบดูได้

ได้ยินคำพูดเยี่ยหวั่นหวัน เจียงเยียนหรานยิ้มประชดประชันด้วยความขมขื่น “ซ่งจื่อหางจะโกรธได้ยังไง…”

ถึงแม้จะพูดแบบนี้ แต่ว่าสุดท้ายเจียงเยียนหรานก็ทำตามที่เยี่ยหวั่นหวันว่า

บางทีเยี่ยหวั่นหวันอาจจะพูดถูก เธอควรจะกระโดดออกมาจากโลกแคบๆ ได้แล้ว

เห็นเจียงเยียนหรานส่งข้อความออกไปด้วยตาตัวเอง เยี่ยหวั่นหวันก็วางใจ หลังจากนั้นประเมินดูเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วขมวดคิ้ว “อย่าบอกฉันนะ ว่าวันนี้เธอจะใส่ชุดนี้ไป?”

“ทำไมล่ะ? นี่เป็นชุดที่สวยที่สุดของฉันแล้วนะ! วันนั้นฉันตั้งใจเลือกเป็นพิเศษ!” เจียงเยียนหรานบอก

เยี่ยหวั่นหวันถอนหายใจยาว ตกลงรสนิยมด้านความงามของเธอมีปัญหาใช่ไหม? รู้จักตัวจนที่แท้จริงของตัวเองหน่อยได้ไหม?

“ขาวซีดอ่อนปวกเปียกขนาดนี้ เหมือนผ้าขี้ริ้วเลย สวยตรงไหน?”

“แบบนี้ช่วงนี้กำลังฮิตอยู่…”

“นี่สไตล์โมริเกิร์ลสินะ?” เยี่ยหวั่นหวันมองบน ค้นหาเสื้อผ้าเจียงเยียนหรานในกล่อง แล้วเลือกเดรสกระโปรงพิมพ์ลายดอกไม้ออกมา “เปลี่ยนเป็นชุดนี้!”

ลายดอกไม้ดอกใหญ่เย็บแบบย้อนยุค โดดเด่นแต่ก็ไม่โอเวอร์เกินไป สีสันโดนเด่นและไม่สูญเสียความสดใสของวัยสาว เหมาะกับบุคลิกและอายุของเธอมาก

ถ้าเป็นคนอื่นใส่อาจจะดูบ้านนอกล้าสมัย แต่ถ้าเป็นเจียงเยียนหราน ต้องเอาอยู่แน่นอน!

เจียงเยียนหรานรู้สึกแปลกใจมองไปที่ชุดนั้น “เธอเลือกเก่งจริงๆ นี่เป็นชุดที่แพงที่สุดของฉันเลย แม่ฉันให้ตอนวันเกิด เป็นลิมิตเต็ดอิดิชั่นรุ่นไฮเอนด์ล่าสุดของร้าน C แต่ฉันรู้สึกว่าสีดูฉูดฉาดและแพรวพราวไป จึงไม่เคยใส่เลยสักครั้ง…”

“ไปลองไปลอง! ฉันอยากเห็น!” สองตาเยี่ยหวั่นหวันเป็นประกายจ้องมองเธอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง

เจียงเยียนหรานหลุดขำออกมา “ก็ได้!”

ตอนนั้นแม่เธอโน้มน้าวยังไงเธอก็ไม่ยอมลอง เธอไม่ยอมลองของทุกอย่างที่ซ่งจื่อหางอาจจะไม่ชอบ แต่กับเยี่ยหวั่นหวัน รู้อยู่ว่าไว้ใจเธอเรื่องนี้ไม่ได้ แต่กลับรู้สึกเชื่อใจเธออย่างประหลาด

บทที่ 126 บุกถึงที่

“เสร็จหรือยัง? ต้องการให้ช่วยไหม?”

เจียงเยียนหรานเข้าไปสิบนาทีแล้วยังไม่ออกมา เยี่ยหวั่นหวันทนไม่ไหวถามเร่งไป