บทที่ 1257 ผู้นำพันธมิตรที่หายตัวไปหลายปี? / บทที่ 1258 บุคคลที่ไม่ควรหาเรื่อง

บทที่ 1257 ผู้นำพันธมิตรที่หายตัวไปหลายปี?

“ท่าสวย ลาตีลังกา!” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะปรบมือชื่นชม

“บ้านยายแกสิ นี่มันหนึ่งในสุดยอดกระบวนท่าของพันธมิตรอู๋เว่ยเรานี่…พยัคฆ์กระโจน!” ชายฉกรรจ์คนที่เป็นหัวหน้าตกตะลึง ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

ชายฉกรรจ์ที่เป็นหัวหน้าอยู่ในพันธมิตรอู๋เว่ยมานานกว่าคนอื่น จึงได้ยินเรื่องราวภายในมาบ้าง

โดยเฉพาะท่าพยัคฆ์กระโจนนี้ ได้ยินมาว่าผู้นำพันธมิตรเคยสู้กับเสือร้ายตัวหนึ่งตอนอายุสิบกว่าปี หลังจากฆ่าเสือร้ายก็คิดค้นท่านี้ขึ้นมาได้ นี่เป็นท่าที่ผู้นำพันธมิตรคิดค้นขึ้นมาเอง แล้วก็เป็นท่าที่ล้มคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งมาไม่น้อย…

“ให้ตาย! หรือว่า…ผู้หญิงคนนั้นคือผู้นำพันธมิตรที่หายตัวไปหลายปีของพวกเรา?!”

ชายฉกรรจ์ที่เป็นหัวหน้าไม่อยากเชื่อ ไม่รอให้คนอื่นทันพูดอะไร เขาก็สาวเท้าวิ่งไปที่รถยนต์พวกนั้นแล้ว

พอเห็นพวกเขาวิ่งเข้าไป ด้วยความจนใจ รถพวกนั้นจึงจำเป็นต้องจอดชั่วคราว

“แม่เอ็งเถอะ อยากตายรึไงวะ ไสหัวออกไป เดี๋ยวแม่ก็ชนให้ตายเลย!” คนขับเลื่อนกระจกลง แล้วชะโงกหน้าออกมาด่าชายฉกรรจ์

“แม่แกสิวะ!” ชายฉกรรจ์เดือดดาล ตวัดฝ่ามือใหญ่ตบใส่หน้าคนขับอย่างแรง

เมื่อเสียงเพียะดังขึ้น คนขับสลบเหมือดคาพวงมาลัยทันที

เห็นเช่นนี้ ประตูของรถยนต์อีกหลายคันที่เหลือก็ถูกเปิดออก ชายชุดดำสิบกว่าคนเดินลงมา

“มีคนช่วยด้วยเหรอ?”

ชายชุดดำสิบกว่าคนนึกว่าคนเหล่านี้เป็นพวกเดียวกับเยี่ยหวันหวั่น ดังนั้นจึงไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบล้อมชายฉกรรจ์พวกนี้ไว้ทันใด

“เข้ามาเลย ฉันไม่ได้ออกกำลังกายมาหลายวันแล้ว…”

ชายฉกรรจ์ที่เป็นหัวหน้าแค่นยิ้ม สายตาที่มองชายชุดดำสิบกว่าคนเหมือนกำลังล่าเหยื่อ

“เดี๋ยวพวกฉันช่วยเอง!”

ไม่นาน ชายฉกรรจ์ที่เหลือต่างก็ก้าวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ตั้งท่าพร้อมโจมตีเต็มที่

“ไปไกลๆ เลย ฉันเหมาหมด…ใครก็ห้ามแย่ง!” ชายฉกรรจ์ที่เป็นหัวหน้าส่ายหน้า

พอเห็นพวกชายฉกรรจ์เอาแต่เถียงกันเอง ชายชุดดำสิบกว่าคนก็โมโหจัด

ทว่า…

เมื่อเยี่ยหวันหวั่นได้เห็นฝีมือของชายฉกรรจ์คนนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไป เธอนึกว่าตัวเองแข็งแกร่งมากแล้ว แต่พอเทียบกับผู้ชายคนนั้น เรียกได้ว่าห่างชั้นกันมาก บ้าเอ๊ยนี่เขายังเป็นคนอยู่หรือเปล่า…

ชายฉกรรจ์คนเดียวสู้กับชายชุดดำสิบกว่าคน เพียงไม่ถึงสิบห้านาที เสียงร้องครวญด้วยความเจ็บปวดดังมาเป็นระลอก ยังมีเสียงกระดูกหักกล้ามเนื้อฉีก และอีกสารพัดเสียง

“หนีเร็ว…”

สุดท้าย ชายชุดดำต่างแตกตื่นหวาดกลัว นึกโทษพ่อแม่ที่ให้ขาพวกเขามาแค่สองขา วิ่งหนีขึ้นรถแล้วขับหายไปในพริบตา

“ขอบคุณ…”

เยี่ยหวันหวั่นเดินเข้ามา ขอบคุณชายฉกรรจ์พวกนั้นที่เข้ามาช่วยเธอ

“ละ…ลูกพี่!” หลังเห็นเยี่ยหวันหวั่น ชายฉกรรจ์มีสีหน้าตื่นเต้น “คุณคือพี่แบดเจอร์ใช่ไหม…คุณคือผู้นำพันธมิตรอู๋เว่ยของพวกเราใช่หรือเปล่า…ลูกพี่ หลายปีมานี้หายไปไหนมา…ลูกพี่ ตอนนั้นบอกว่าจะกลับไปเยี่ยมพ่อแม่ แต่กลับไปทีก็ไม่มีข่าวคราวหลายปี พันธมิตรอู๋เว่ยตามหาลูกพี่กันอย่างยากลำบาก…ลูกพี่รีบกลับไปกับพวกเราเถอะ…ลูกพี่…”

“พวกเรา…พวกเราโดนลบชื่อออกจากพันธมิตรอู๋เว่ยแล้วนะ…” ชายฉกรรจ์อีกคนเตือนเสียงเบา

ชายฉกรรจ์ชะงักทันทีเมื่อได้ยิน เหมือนจะมีเรื่องนั้นเกิดขึ้น…