บทที่ 1269 อ่อนแอเกินไปแล้ว / บทที่ 1270 ผมพรสวรรค์โดดเด่น

บทที่ 1269 อ่อนแอเกินไปแล้ว

ส่วนที่ว่าทำไมเฟิงเสวียนอี้ถึงจู่ๆ หายติดอ่าง ภายใต้สถานการณ์ตรงหน้า เยี่ยหวันหวั่นไม่ได้คิดมาก แค่แปลกใจ เฟิงเสวียนอี้เป็นหัวหน้าบอดี้การ์ดของตระกูลซือ ทำไมจึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้

“โอ้ ยังมีผู้ช่วยเหรอ” ผู้ชายที่แต่งตัวเป็นคนขับรถยิ้มน้อยๆ เดินมาถึงข้างหน้า “ผมแนะนำคุณว่าอย่าสอดมือเข้ามายุ่ง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ”

เฟิงเสวียนอวี้เหลือบมองคนขับรถ ไม่พูดอะไรมาก หยิบบุหรี่ออกมาหนึ่งมวน ใช้ไฟแช็กจุดไฟ แล้วพ่นวงควันบางๆ ออกมาจากในปาก “จากนั้นล่ะ”

ได้ยินคำพูดของเฟินเสวียนอี้ คนขับรถไม่พูดมากอีก ย่ำก้าวเดียวมาถึงตัวเฟิงเสวียนอี้ ใช้ความเร็วสายฟ้าแลบ เหวี่ยงหมัดใส่ขมับของเฟิงเสวียนอี้

ไม่ต้องพูดถึงคนธรรมดา แม้แต่ตระกูลที่ฝึกฝนจนฝีมือไม่ธรรมดา ก็เกรงว่ายากจะหลบความเร็วของหมัดนี้พ้น หากโดนขมับอย่างจังก็แทบตายแน่อย่างไม่ต้องสงสัย

ฝีมือของคนขับรถรวดเร็วเกินไป เร็วจนเยี่ยหวันหวั่นไม่มีแม้แต่ช่องว่างให้ตอบสนอง ได้แต่มองเฟิงเสวียนอวี้อย่างร้อนใจ

‘ตูม!’

เกิดเสียงดังสนั่นเสมือนฟ้าผ่า สั่นสะเทือนจนคนปวดหู

ภายใต้สายตาไม่อยากเชื่อของเยี่ยหวันหวั่น เฟิงเสวียนอี้ยกแขนขวาน้อยๆ ไม่เห็นว่าเคลื่อนไหวอย่างไร แต่เวลานี้กลับกำหมัดที่คนขวับเหวี่ยงมาไว้ในฝ่ามือ

“แก…”

คนขับรถประเมินเฟิงเสวียนอี้อย่างตกตะลึง

คนขับรถกับชายอีกสองคน ต่างมาจากสหภาพทหารรับจ้าง ครั้งนี้มีคนจ่ายเงินก้อนโตให้พวกเขามาฆ่าผู้หญิงคนหนึ่งที่ประเทศจีน ซึ่งเป้าหมายก็คือเยี่ยหวันหวั่น นึกไม่ถึงว่าข้างกายผู้หญิงคนนี้ แท้จริงมียอดฝีมือเช่นนี้อยู่…

ยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าคุ้นๆ ตา เหมือนเคยเห็นคนคนนี้เมื่อไม่นานมานี้

ชายชุดดำอีกสองคนก็ไม่รู้ว่าคิดอะไรได้ ต่างสบตากัน ในสายตาแต่ละคนผุดแววตกตะลึง

“หรือว่า หรือว่าแกคือ…เป็นไปไม่ได้!”

คนขับรถพลันหน้าเปลี่ยนสี ร้องเสียงหลง

เฟิงเสวียนอี้ คนในโลกในเรียกขานว่าคุกปีศาจ ตำนานเล่าว่าเป็นคนสนิทของหัวหน้าสุดยอดทีมทหารรับจ้างเนี่ยอู๋หมิง…

“ใครส่งแกมา เบื้องบนของตระกูลเนี่ยเหรอ หรือว่า…” เฟิงเสวียนอี้มองคนขับรถ เสียงเย็นชาถึงกระดูก…

ทว่าคนขับรถกับชายชุดดำสองคนกลับปิดปากเงียบ

“ไม่พูด งั้นก็ช่างมัน” เฟิงเสวียนอี้ยักไหล่ หันไปมองเยี่ยหวันหวั่นที่สีหน้างุนงง “คุณหนูไปไหนครับ”

“สนามบิน…” เยี่ยหวันหวั่นตอบโดยไม่รู้ตัว

“ไปสนามบินทำไม…ช่างเถอะ คุณหนูไปทำงานเถอะ” เฟิงเสวียนอี้สูบบุหรี่

“งั้น…นายล่ะ” เยี่ยหวันหวั่นขมวดคิ้วน้อยๆ

“คนพวกนี้ ซือหมิงหลี่เป็นคนส่งมา…ให้ผมจัดการ คุณหนูไม่ต้องสนใจ” เฟิงเสวียนอี้เอ่ย

“ซือหมิงหลี่?” เยี่ยหวันหวั่นชะงัก คนขับรถกับชายชุดดำ ซือหมิงหลี่ส่งมาจริงๆ?

แต่ในเมื่อเฟิงเสวียนอี้พูดแบบนี้ เยี่ยหวันหวั่นก็ย่อมไม่คัดค้านอะไร

ไม่รอเยี่ยหวันหวั่นเปิดปากพูดต่อ ในมือเฟิงเสวียนอี้มีกริชหนึ่งเล่มเพิ่มมาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้

ประกายเย็นชาวาบผ่าน ลำคอของทั้งสามพลันถูกตัดขาดในพริบตา แน่นิ่งอยู่กับพื้นประหนึ่งโคลน ปลิดลมหายใจอย่างรวดเร็ว

“อ่อนแอขนาดนี้ ทำอะไรไม่ทำ ดันอยากเป็นนักฆ่า” เฟิงเสวียนอี้เอ่ยเสียงเรียบ

“อ่อน…” เยี่ยหวันหวั่นมุมปากกระตุกน้อยๆ สามคนนั้น…สำหรับตัวเธอแล้วแข็งแกร่งจนน่าโมโหแล้ว แต่พอถึงปากของเฟิงเสวียนอี้…

นี่ยังเป็นเจ้าติดอ่างที่ตอนอยู่บ้านตระกูลซือตามเธอแจให้เธอสอนกระบวนท่าอยู่ไหม!

จนถึงเวลานี้ เยี่ยหวันหวั่นจึงได้สติกลับมา เฟิงเสวียนอี้…ติดอ่างอยู่ที่ไหนกัน!

————————————————————————————–