บทที่ 1277 สี่ตระกูลใหญ่ / บทที่ 1278 เจอพันธมิตรอู๋เว่ยอีกครั้ง

บทที่ 1277 สี่ตระกูลใหญ่

หลังจากฟังคำอธิบายของโจวอูกับผู้นำตระกูลโจว เยี่ยหวันหวั่นถึงรู้ว่าเมืองอวิ๋นเฉิงเป็นเมืองแบบใดในรัฐอิสระ

“สี่ตระกูลใหญ่…” เยี่ยหวันหวั่นพึมพำ

“หึๆ สี่ตระกูลใหญ่แห่งรัฐอิสระ ล้วนเป็นตระกูลชั้นนำทั้งนั้น ตระกูลเนี่ยทำธุรกิจทหารรับจ้าง ตระกูลจี้มุ่งเน้นเรื่องอำนาจใต้ดิน ตระกูลเฉินแม้จะไม่ค่อยเด่นเรื่องศิลปะการต่อสู้ แต่กลับเป็นตระกูลที่ร่ำรวยอันดับหนึ่งของรัฐอิสระ ส่วนตระกูลหลิงกลับค่อนข้างเดินทางสายกลาง ไม่ได้โดดเด่นด้านใดด้านหนึ่งเป็นพิเศษ”

“จริงสิ…ตระกูลเนี่ยมีคนที่ชื่อเนี่ยอู๋หมิงไหม?” เยี่ยหวันหวั่นถามหยั่งเชิงโจวอู

“เนี่ยอู๋หมิง?” โจวอูส่ายหน้า “ตระกูลโจวของเราแม้แต่เมืองอวิ๋นเฉิงยังไม่ค่อยได้ไป ไม่ค่อยรู้เรื่องสมาชิกครอบครัวของสี่ตระกูลใหญ่กับเรื่องโลกภายนอกหรอก อีกอย่างตระกูลเนี่ยมีคนเยอะมาก ตั้งแต่ลูกหลานสายหลักไปจนถึงสายรอง มีแต่สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าสมาชิกตระกูลเนี่ยมีกี่คน…ขนาดผู้นำตระกูลเนี่ยชื่ออะไรพวกเรายังไม่รู้เลย”

ตระกูลโจวเป็นเพียงตระกูลศิลปะการต่อสู้เล็กๆ ตระกูลหนึ่งในรัฐอิสระ สำหรับพวกเขา ตระกูลเนี่ยเป็นตระกูลใหญ่โต และอยู่ไกลเกินเอื้อม

“อ้อแอ้ๆ…”

ยณะกำลังพูด เด็กผู้ชายตัวเล็กหน้าตาน่ารักใสชุดนอนคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาในห้องโถง แล้วกอดแข้งโจวอู

“ลูกคุณเหรอ?” เยี่ยหวันหวั่นยิ้มเล็กน้อย แล้วถามโจวอู

โจวอูส่ายหน้ารัวๆ “ไม่ใช่ลูกชายผม พ่อเขาเป็นนักท่องเที่ยวที่เดินทางมารัฐอิสระเมื่อสามปีก่อน แล้วมาตายที่นี่ ตอนนั้นผมไม่ได้คิดอะไรมาก เลยพาเขากลับมาเลี้ยง”

คำอธิบายของโจวอูทำให้เยี่ยหวันหวั่นชะงัก ต้องยอมรับว่าโจวอูเป็นคนดีมากจริงๆ ไม่ใช่แค่โจวอูคนเดียว ตระกูลโจวทั้งตระกูลใจดีมากจริงๆ

“หนูชื่ออะไรจ๊ะ?” เยี่ยหวันหวั่นยิ้มแล้วถามเด็กน้อย

เด็กน้อยเบิกดวงตากลมโตจ้องหน้าเยี่ยหวันหวั่นไม่หยุด จู่ๆ ก็อ้าแขนให้เยี่ยหวันหวั่น เหมือนกำลังขอให้เธออุ้มเขา

เด็กน้อยตรงหน้าทำให้เยี่ยหวันหวั่นอดนึกถึงถังถังไม่ได้ ในใจเกิดความรู้สึกสนิทสนมขึ้นมา

เยี่ยหวันหวั่นอุ้มเด็กน้อยขึ้นมา

“คุณเยี่ย เขาชื่อฉิวฉิว เหมือนจะเป็นเพราะตอนนั้นพ่อแม่เขาตายอย่างน่าอนาถในรัฐอิสระ ทำให้เขาได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจจนพูดไม่ได้…”

เยี่ยหวันหวั่นจ้องเด็กน้อยในอ้อมแขน แล้วนิ่งเงียบไป

ยังเด็กอยู่แท้ๆ แต่กลับเห็นพ่อแม่ตายไปต่อหน้าต่อตา ก็ไม่แปลกที่จะสะเทือนใจขนาดนี้…

ไม่อาจจินตนาการได้เลย ว่าตอนนั้นเด็กคนนี้จะรู้สึกยังไง

เยี่ยหวันหวั่นลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ เจ้าหนูฉิวฉิวกอดเยี่ยหวันหวั่นแน่น ไม่ยอมปล่อยมือ

“คุณเยี่ย ดูเหมือนฉิวฉิวจะชอบคุณมาก ความจริงเจ้าหนูนี่กลัวคนแปลกหน้ามากเลยนะ” โจวอูยิ้มบอก

เยี่ยหวันหวั่นยิ้มเล็กน้อย เหมือนว่าเธอจะถูกชะตากับเด็กมาก

หลังคุยกับคนในตระกูลโจวอยู่นาน เยี่ยหวันหวั่นก็เริ่มรู้สึกเหนื่อล้า คุณนายโจวเก็บกวาดห้องนอนแขกให้เยี่ยหวันหวั่นพักผ่อนด้วยตัวเอง

เพียงแต่ ฉิวฉิวกลับจะตามเยี่ยหวันหวั่นไปด้วย เยี่ยหวันหวั่นจนใจเลยทำได้แค่ยอมให้ฉิวฉิวอยู่ด้วย

กลางดึก เยี่ยหวันหวั่นกอดเจ้าตัวน้อยไว้ในอ้อมแขนแล้วหลับสนิท ผ่านพ้นค่ำคืนแรกในรัฐอิสระไปทั้งอย่างนั้น…

……

พริบตาเดียว เยี่ยหวันหวั่นก็อาศัยอยู่ในตระกูลโจวสี่วันแล้ว

ในสี่วันที่ผ่านมา มีเวลาเมื่อไหร่เยี่ยหวันหวั่นจะไปขอคำแนะนำเกี่ยวกับธรรมเนียมประเพณีพิเศษในรัฐอิสระจากโจวอูกับคุณนายโจว เธออยู่ที่นี่ตลอดไปไม่ได้ ยังไงซักวันก็ต้องไป การทำความรู้จักรัฐอิสระไว้บ้างถือเป็นประโยชน์ต่อตัวเธอ

————————————————————————————-

บทที่ 1278 เจอพันธมิตรอู๋เว่ยอีกครั้ง

นอกจากขอคำแนะนำเกี่ยวกับเรื่องรัฐอิสระ หลายวันมานี้เยี่ยหวันหวั่นก็อยู่แต่กับฉิวฉิว ไม่ว่าจะกินหรือนอนก็อยู่ด้วยกันตลอดเวลา